อาถรรพ์โรงเรียนพิศวง

ที่โรงเรียนเอ-มง โรงเรียนมัธยมที่อยู่ต่างจังหวัดมีเรื่องเล่าอาถรรพ์อยู่มากมายหลายเรื่อง แต่เรื่องที่จะเล่าในวันนี้ก็คือ กระจกอาถรรพ์ ในห้องน้ำหญิงตึกสาม หากตอนเที่ยงคืนจุดเทียนแล้วนำนมหนึ่งกล่องติดมือไปด้วย หากมีสองสิ่งนี้แล้วไปที่หน้ากระจกห้องน้ำหญิงตึกสามตอนเที่ยงคืนก็จะสามารถอธิฐานขอพรได้1ข้อ หากแต่...ห้ามทำเทียนดับเด็ดขาด มิเช่นนั้น ชีวิตอาจจะมอดดับเหมือนเทียนก็ได้...

น่าเบื่อจริงๆเลยพวกรุ่นพี่นี่นิ เวลาไม่มีอะไรทำก็ชอบเล่าเรื่องผีๆ สวัสดีคะชั้นโอนิฮาระ ริน อายุสิบสาม อยู่ม.ต้น ตอนนี้ชั้นกำลังเข้ากิจกรรมชมรมคะ ในตอนนี้ประธานขี้บ่น รุ่นพี่โออิ ยังไม่มาเลย คนในชมนมชงชามีแค่ห้าคนเองมีม.ต้นมีชั้นและเพื่อนอีกคน นอกนั้นม.ปลายหมด ตอนนี้เพื่อนชั้นยังไม่มาพวกรุ่นพี่เลยตั้งวงเมาส์มอยกันมันส์เลย ความจริงชั้นไม่ได้ชอบชงชาหรอกนะแต่ที่ชั้นเข้าชมรมนี่เพราะเข้าใจผิดน่ะสิ คิดว่านักร้องที่ชั้นปลื้มอยู่ชมรมนี้ คนที่ชั้นปลื้มและเป็นแฟนคลับก็คือ รุ่นพี่คุจิยะ ยู คะ เค้าเป็นนักร้องนำของวงประจำโรงเรียนเอ-มงที่เรียนก็เก่ง หน้าตาก็ดี กีฬาก็เยี่ยม ในตอนที่ชั้นเข้ามาที่นี่แล้วกำลังเลือกชมรมก็เห็นรุ่นพี่ยูเค้าเข้าไปห้องชงชานั่นเลยทำให้ชั้นเข้าใจผิด ต้องอยู่กับประธานโออิ เพื่อนซี้รุ่นพี่ยู ที่ชอบบ่นเวลาเข้าชมรมสาย ชงชาผิด และอีกสารพัด โดนบ่นใส่แทบทุกครั้ง 

เรื่องกระจกอาถรรพ์จะเป็นจริงรึเปล่านะ ชั้นเองก็อยากรู้นะ ถ้าเป็นจริงชั้นอยากให้รุ่นพี่ยูหลงรักชั้นนะ

"ทุกคนมาครบแล้วนะ อ้าว สึบากิยังยังไม่มารึ รินเธอโทรตามซิ"รุ่นพี่โออิมาถึงก็สั่งชั้นเลยนะ

ชั้นเลยลองโทรไปหาสึบากิดู"สึบากิ อยู่ที่ไหนอ่ะ ทำไมไม่เขย้าชมรม"

[วันนี้ชั้นไม่สบาย ไม่มาโรงเรียนจ้ะ บอกรุ่นพี่โออิด้วยนะ]

"จ้ะๆ รักษาสุขภาพด้วยนะ"

"รุ่นพี่โออิค่ะ สึบากิเค้าไม่สบาย"

รุ่นพี่โออิส่ายหน้า"เอาเถอะ ให้เค้ารักษาสุขภาพด้วยก็แล้วกัน เดี๋ยวจะเสียการเรียนได้"

"ค่าๆ"

รุ่นพี่คนหนึ่งถามทันที"โออิคุง ทำไมวันนี้มาสายได้ล่ะ"

"พอดี วันนี้ที่ชมรมเคนโด้เรียกประชุมการแข่งนัดหน้าครับ^^"

ชั้นเลยถามบ้าง"รุ่นพี่ยูลงแข่งรึเปล่าค่ะ"

"แข่งสิ ถามทำไม จะไปเชียร์ยูคุงเค้าเหรอ"

"คะ..แค่อยากรู้เท่านั้นคะ>///<"

"โกหกไม่เนียนเลยนะ  เอาล่ะ วันนี้เรามาฝึกสมาธิกัน"

ชั่วโมงแห่งความน่าเบื่อมาแล้วสิ

โอ๊ยฝึกสมาธิมันเมื่อยขาชะมัด รุ่นพี่โออินั่งเข้าไปได้ไงไม่มงไม่เมื่อยเล๊ย!

ตอนนี้ชั้นกำลังจะกลับแล้ว 

"ขออนุญาติคร้าบ"ผมชมพูๆหมวกไหมพรมสีดำ มีคนเดียว รุ่นพี่ยูนี่นาO///O

รุ่นพี่โออิสนิทกันดีจัง"อ้าว ยูคุง อยากดื่มชาไหมเดี๋ยวชงให้"

"ไม่ล่ะ วันนี้ไม่ต้องหรอก"

"ที่ชมรมดนตรีไม่มีซ้อมรึ?"

"ไม่มี"

"ตามสบายนะ อ้อ ทุกคนวันนี้ฝึกแค่นี้ก่อนพรุ่งนี้เราจะฝึกสมาธิต่อ"

"ค่าาาาาาา"

แวะเข้าห้องน้ำหน่อยดีกว่า พอชั้นกำลังล้างหน้าอยู่นั้นรู้สึกว่าโดนจ้องแฮะ หันซ้ายแลขวาและข้างหลังก็ไม่มีใคร พอส่องกระจก ก็เห็นเงาที่ไม่ใช่เงาของชั้น "ว้าย!" ชั้นล้มก้นจ้ำเบ้าทันทีที่เห็นภาพสะท้อนที่ไม่ใช่ของตัวเองแต่เป็นผู้หญิงในเครื่องแบบนักเรียนเอ-มง ผมดำยาวปากแดงผิวขาวซีดกำลังแสยะยิ้ม แต่พอมองอีกทีภาพสะท้อนก็ยังคงเป็นชั้นเหมือนเดิมแฮะ ตาคงฝาดมั้ง ช่างเถอะกลับบ้านดีกว่า

พอหันหลังจะออกจากห้องน้ำก็เหมือนถูกดึง"ช่วยด้วย!"

อีกด้าน

ยูกับโออิกำลังเดินทางกลับบ้านนั้น ยูรู้สึกถึงบางอย่างเช่นเดียวกับโออิ 

หนุ่มหัวชมพูสวมหมวกไหมพรมสีดำบ่น"รู้สึกแปลกๆแฮะ นายรู้สึกรึเปล่าโออิ"

หนุ่มผมดำหน้ามนพยักหน้า"เหมือนกัน"

สักพักเสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น ยูพูดขึ้น"ของชั้นเอง"

หนุ่มหัวชมพูสวมหมวกไหมพรมสีดำรับโทรศัพท์"ฮัลโหลครับ ผมคุจิยะ"

[ยูคุงเหรอจ๊ะนี่น้าโคยูกิเองนะ โควมิอยู่กับยูคุงรึเปล่า]

"ไม่นะครับ คุณน้าโทรหาโควมิรึยังครับ"

[โทรแล้วโควมิไม่รับสาย ยูคุงช่วยไปตามหาที่โรงเรียนหน่อยได้ไหมจ๊ะ]

"ได้ครับ เดี๋ยวผมจะไปตามเค้าให้ครับ"

ไม่นานหลังจากที่ยูวางสาย เสียงโทรศัพท์ของโออิก็ดังขึ้น"ฮัลโหลครับผมชิเมรุ"

[รุ่นพี่โออิค่ะ ชั้นสึบากินะค่ะ รินกลับบ้านรึยัง]

"ก็กลับแล้วนี่นา มีอะไรเหรอ"

[แม่ของรินโทรมาถามค่ะ โทรตามแล้ว รินก็ไม่รับสาย]

"งั้นเดี๋ยวพี่ไปตามที่โรงเรียนเองนะ ไม่ต้องห่วงจ้ะ"

[ขอบคุณมากนะค่ะ ขอโทษที่รบกวน]

"จ้า"

"ไปกันเถอะ โออิ"

"อื้ม"

ว่าแล้วสองหนุ่มเพื่อนซี้ก็รีบย้อนกลับไปโรงเรียนทันที