อาถรรพ์โรงเรียนพิศวง

สวัสดีคะ วันนี้ชั้นมิจิอิ โควมิ เช้านี้เปิดประตูบ้านไปเจอบัตรเชิญไปโรงโอเปร่าที่ตู้ไปรษณีย์ "ที่เมืองเรามีโรงโอเปร่าด้วยเหรอ"ชั้นเข้าบ้านไปไปหาแม่ที่ตอนนี้กำลังทำกับข้าวอยู่ ส่วนพ่อของชั้นท่านไปทำงานที่ต่างประเทศนานๆทีจะมาเยี่ยม "แม่คะมีคนส่งบัตรเชิญไปงานโอเปร่าด้วยแหละค่ะ"

"เอ๋ จริงเหรอโควมิจัง ถ้าจะไปก็ชวนยูคุงไปด้วย แม่เองก็อุ่นใจนะ"

"แม่อ่ะ หนูอยากรู้ว่าที่เมืองเรามีโรงโอเปร่าด้วยเหรอ"

"ก็มีนะจ๊ะ อยู่นอกเมืองน่ะจ้ะ เมื่อตอนแม่สาวๆก็ไปฟังกับพ่อบ่อยๆ ไม่รู้ว่าตอนนี้ยังอยู่รึเปล่า"

"เหรอคะ"

จู่ๆแม่ก็นำกล่องข้าวใส่มือชั้น"วันนี้จะไปโรงโอเปร่าใช่ไหม ฝากข้าวกล่องไปให้ยูคุงด้วยนะจ๊ะ"

"คะ แม่"บัตรนี่ดันมีสองใบอีก ใครส่งมานะ

และแล้วหลังจากที่ชั้นแต่งตัวเสร็จก็ต้องหอบกล่องข้าวที่แม่ฝากไปให้ตาบ้ายู วันนี้ชั้นแต่งหน้าบางๆสวมชุดเดรสเเขนตุ๊กตาสีเขียวก่อน แล้วสวมเสื้อกั๊กสีขาว ผมของชั้นก็ปล่อยยาวสบายๆ

พอมาถึงห้องพักของยู 

"หวัดดีมิจิอิ วันนี้เรามีนัดเดทกันเหรอ แต่งซะสวยเชียว"

"ตาบ้า!เดท เดิทอะไรกัน ชั้นแค่มาชวนนายไปโรงโอเปร่าและเอาข้าวกล่องมาให้นายเท่านั้นแหละ"

"ฮ่ะๆ ล้อเล่นๆ เข้ามาก่อนสิ ชั้นแต่งตัวแป๊บ"

"จ้ะๆ"

พอชั้นเข้ามาที่ห้องของยู ห้องของตานี่สะอาดกว่าที่คิดนะ ข้าวของทุกอย่างถูกจัดอย่างเป็นระเบียบมีกีตาร์ไว้หลายตัวเรียงกันเป็นระเบียบแถมมีโน๊ตดนตรีอีก

"ขอโทษที่ปล่อยให้รอนะ"

ยูออกมาในชุดเสื้อยืดสีดำสวมเเจ๊คเก็ตสีขาวแถบดำทับ แล้วใส่กางเกงขาเดฟสีดำ โดยที่ไม่ลืมที่จะใส่หมวกไหมพรมสีดำที่ชอบใส่ประจำอีก "หล่อไหม"

"ย่ะ นายแต่งอะไรสาวกรี๊ดหมดแหละ"

"แต่เธอไม่ยักกะกรี๊ดชั้นนะ"

"นายมันน่ากรี๊ดนักนี่"

"ไปกันเถอะ ส่วนข้าวกล่องค่อยกินระหว่างทางก็แล้วกันนะ"

"ก็ดี"

พอเราสองคนมาถึงโรงโอเปร่า ทำไมชั้นถึงรู้สึกกลัวนะ

"เป็นอะไรรึเปล่า มิจิอิ"

"ไม่มีอะไร ไปกันเถอะ"

พอเราสองเข้ามาก็พบแขกมานั่งรอชมอยู่ก่อนแล้ว ทำไมทุกคนถึงสวมชุดดำกันล่ะ

"นั่งเถอะ เดี๋ยวเค้าจะแสดงแล้วนะมิจิอิ"

"อื้ม"

การแสดงได้เริ่มขึ้น เสียงของนักร้องโอเปร่าได้สะกดให้ชั้นมองไปที่เวที เรื่องที่แสดงคือ ซินเดอเรร่า ชั้นน่ะเคลิ้มเลยกับเสียงเพลงแบบนั้นส่วนยูน่ะเหรอยังคงทำหน้านิ่งนะ

"มิจิอิ สงบใจแล้วที่เวทีสิ"

"ยูพูดอะไรน่ะ"

"ทำตามที่ชั้นบอกซะ"

ชั้นทำตามที่ยูพูด สิ่งที่ชั้นเห็นบนเวทีมีเพียงเหล่าซากศพกำลังโลดแล่นบนเวที ส่วนผู้ชมคนอื่นก็เช่นกัน ทุกคนกำลังยิ้มแล้วหันมาทางเรา ตอนนี้ชั้นกลัว..กลัวจริงๆ

"มิจิอิ ถึงเวลาที่เราต้องกลับไปแล้วนะ"ยูดึงแขนชั้นให้ลุกขึ้น "แค่นี้พวกเค้าก็พอใจแล้ว"

พอชั้นออกมาจากโรงโอเปร่ามา โรงโอเปร่านั่นก็หายไปเหลือแต่ซากปรักหักพังเท่านั้น "ทำไมมันกลายเป็นแบบนี้"

"ที่นี่...เกิดอุบัติเหตุไฟไหม้เมื่อสองปีก่อนทั้งนักแสดงและคนดูหลายร้อยคนต่างจบชีวิตที่นี่ พวกเค้าไม่สามารถไปไหนได้เพราะยังไม่ถึงเวลา บัตรเชิญของเธอมันเป็นบัตรที่ออกเมื่อสองปีก่อน พวกเค้าคงไม่ต้องการตัวตายตัวแทนหรอกอยากให้ผู้คนได้มารับชมการแสดงของเค้าก็เท่านั้น"

"งั้นเหรอ น่าเสียดายจัง ชั้นชอบการแสดงแบบนี้นะ"

"ไว้ชั้นพาเธอไปดูที่โตเกียวก็แล้วกัน ไปหาที่สวยๆนั่งกินข้าวเถอะ เเล้วเราค่อยไปร้องคาราโอเกะดีไหมหรือเธออยากไปอควาเรียมล่ะ งานนี้ตามใจเธอเลย"

"เหรอ ขอบใจนะ"