นิยาย/ระทึกขวัญ (Thriller)

เขียนโดย Natam

"นี่คิดว่าตัวเองอายุเท่าไหร่ ถึงได้อุ้มตุ๊กตามาโรงเรียนด้วย" เสียงของเด็กชายวัยสิบห้าปี พูดล้อเลียนเด็กสาวที่เพิ่งก้าวเข้ามาภายในห้องเรียน "....." ไร้ซึ่งการตอบรับ เธอเลืิกที่จะไม่สนใจในสิ่งที่เขาพ

เขียนโดย sakuhap

บางที...การย้ายมาที่นี่...มันคงไม่ได้แย่อะไรหรอกนะ เมืองขนาดย่อมเนี่ย

เขียนโดย NormalWriter

อยู่ดีๆก็มีคนมาใหม่ซะงั้น อีกเดือนเดียวจะสอบแล้วเนี่ยนะ? ช่างเถอะคนอย่าง"น้ำตา" ก็ไม่ได้สนอะไรอยู่แล้ว แต่เห้ย! ครูแกล้งกันรึเปล่าเนี่ยที่จะให้ฉันทำงานกลุ่มกับ"โชค" เด็กใหม่ที่พึ่งมา แล้วอย่างนี้เป็น

เขียนโดย อาริ123

เหงาเหงาจริงๆทำไมกันนะถึงได้เหงาขนาดนี้

เขียนโดย KanataManataer

"เพื่อน" เป็นคำสละสลวยคำนึงที่หลายคนนั้นต้องการ เพราะเป็นที่พึ่งได้ โดยเราไม่ต้องทำอะไรต่างๆเหนื่อยมาก เพราะมีเพื่อนคอยช่วย แต่สำหรับฉัน เพื่อน ไม่เห็นจำเป็นต้องมีเลย ทำไมต้องมี ตัวเราก็ต้องดูแล ไม่

เขียนโดย Markkung

ตะค่อยๆอัพเรื่อยๆนะคับ . ...มันไม่ใช่จุดจบ แต่มันเป็นจุดเริ่มเริ่มต้นของหายนะ คนดี กลับย่ำแย่ลงทุกวันๆแต่ในขณะที่คนเลว กลับ ได้ดีขึ้นทุกวัน ความเท่าเทียม ความเสมอภาคของโลกใบนี้มันอยู่ที่ไหนกัน?

เขียนโดย Tsmit

เมย์ เธอเป็นแค่ฆาตกรโรคจิต แต่เธอไม่ใช่ฆาตกร เธอไม่ได้โรคจิต ฆาตกรที่แท้จริงเป็น 'สิ่งอื่น' แต่ก็ไม่มีใครเชื่อเธอ นอกจากดี. บุรุษปริศนา/คนประหลาด เธอมั่นใจว่าตัวเองไม่ได้บ้า...อย่างน้อยก็บ

เขียนโดย magami_kuro

"คุณเเม่จะเอาดวงตาหนูไปทำทำอะไร...???" "ช่วยหุบปากทีเถอะ!" "เเม่..." "ฉันไม่ใช่เเม่เเก!จำใส่กะโหลกไว้โง่เชื่อให้เองนิ!" "ทำไม..." "ทั้งที่เชื่อมั่น...เเท้ๆ..."

เขียนโดย magami_kuro

'กรุ้ง กริ้ง' เสียงกระดิ่งร้านรับซ่อมนาฬิกาเเห่งหนึ่งดังขึ้น "มีอะไรให้รับใช้เหรอคะ????"

เขียนโดย พี่ไมค์

PROLOGUE(อารัมภบท) สวัสดี ชื่อของผมคือลีโอนาร์ นี่คือวารสารสำหรับการใช้ชีวิตของผม ผมเดินทางไปทั่วประเทศเพื่อค้นหาเรื่องราวไสยศาสตร์และคอยจดบันทึกพวกมัน เพื่อที่จะได้เข้าใจในสิ