รอยเล็บนิรันดร์ : วิญญาณที่ถูกปฏิเสธ

บทส่งท้าย: พันธสัญญาแห่งความเมตตา

หลายเดือนผ่านไป... บาดแผลที่แผ่นหลังของกวินจางลงจนกลายเป็นรอยแผลเป็นจางๆ แต่มันกลับเด่นชัดอยู่ในใจเสมอ ทุกครั้งที่เขาส่องกระจก รอยนั้นย้ำเตือนเขาว่า " ชีวิตนี้ไม่ได้เป็นของเขาเพียงคนเดียวอีกต่อไป "

กวินตัดสินใจเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยการยึดอาชีพ " ไรเดอร์ส่งของ " เขาใช้เวลาทั้งวันขี่รถตระเวนไปทั่วเมืองเพื่อส่งพัสดุและอาหารให้ถึงมือลูกค้าด้วยรอยยิ้มแต่สิ่งที่ทำให้รถมอเตอร์ไซค์ของเขาแตกต่างจากคนอื่น คือกล่องเก็บของท้ายรถที่มีช่องว่างเล็กๆ สำหรับใส่ "ถุงอาหารเม็ดและขวดน้ำ" ไว้เสมอ

ไม่ว่าจะเป็นซอกตึกมืดๆ หลังตลาด หรือข้างถังขยะที่เปียกปอนในวันที่ฝนตก... เมื่อไหร่ที่สายตาของเขาเหลือบไปเห็นนัยน์ตาคู่เล็กๆ ที่สั่นไหวด้วยความหิวโหยในเงามืด ไม่ว่าสิ่งนั้นจะเป็น " สุนัขจรจัด " ที่นอนซมขดตัวหลบหนาว หรือ " แมวจร " ที่ผอมโซจนเห็นซี่โครง กวินจะหาที่จอดรถทันทีหลังจากส่งของเสร็จ

เขาไม่เพียงแค่เทอาหารลงในชามพลาสติกให้พวกมันประทังชีวิต แต่เขามักจะย่อตัวลงเพื่อ " เกาคาง " หรือลูบหัวพวกมันด้วยความอ่อนโยนที่สุดเท่าที่มือหยาบกร้านของชายคนหนึ่งจะทำได้

" กินซะนะ... แล้วมีชีวิตอยู่ต่อไปให้ได้ " เขาพึมพำกับแมวจรตัวหนึ่งพลางนึกถึงคำขอสุดท้ายของเจ้าขาว

“ นายช่วยทำดีกับพวกเขาหน่อยได้ไหม... เหมือนที่นายเคยเมตตาฉัน”

 

กวินยิ้มออกมาทั้งน้ำตา  ไม่ใช่เพราะความสงสารเพียงอย่างเดียว แต่เพราะเขารู้ดีว่า สำหรับสัตว์ที่ไร้บ้านเหล่านี้ มนุษย์เพียงคนเดียวที่ยื่นมือมา... อาจหมายถึงโลกทั้งใบของมัน

 

 

 แขกที่ไม่ได้รับเชิญ

ในเย็นวันหนึ่ง... ขณะที่แสงแดดกำลังจะลับขอบฟ้า กวินกําลังนั่งพักผ่อนอยู่ที่หน้าบ้าน ทันใดนั้น...เสียงร้องแผ่วเบาก็ดังขึ้นจากพุ่มไม้ใกล้ๆ

" เมี้ยว...เมี้ยว...เมี้ยว "

ลูกแมวสีขาวตัวเล็ก สภาพมอมแมมไปด้วยคราบฝุ่น เดินเตาะแตะออกมาจากความมืด มันหยุดมองเขาด้วยดวงตากลมโตที่ดูคุ้นเคยอย่างประหลาด ก่อนจะค่อยๆ เดินเข้ามาหมอบลงที่ข้างเท้าของเขาแล้วส่งเสียงคราง ครืด... ครืด... ในลำคอ

กวินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ เอื้อมมือลงไปสัมผัสขนนุ่มๆ นั้น

“ มาจนได้นะ... ไอ้ตัวเล็ก ”

เขารู้ดีว่านี่อาจไม่ใช่เจ้าขาวตัวเดิมที่เขารู้จัก แต่นี่คือ " โอกาสครั้งใหม่ " ที่เขาจะได้รับผิดชอบชีวิตหนึ่งให้ดีที่สุด เพื่อเป็นการบอกลาเจ้าขาวอย่างสมบูรณ์แบบ และต้อนรับสมาชิกใหม่ที่จะเข้ามาเติมเต็มหัวใจที่เคยแตกสลายของเขาอีกครั้ง.....

" ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงข้างกวินในวันที่เขาต้องสูญเสีย และร่วมยินดีไปกับเขาในวันที่ได้รับโอกาสครั้งใหม่เพื่อเริ่มต้นชีวิตอีกครั้ง ผมหวังว่าเรื่องราวความผูกพันนี้จะทิ้ง ร่องรอยแห่งความทรงจำ และหากวันหนึ่งที่คุณบังเอิญได้พบกับแววตาที่สั่นไหวของเพื่อนร่วมโลกตัวน้อยๆ...ขอให้เรื่องราวของ 'เจ้าขาว' แวบขึ้นมาในใจ และให้ความเมตตาเล็กๆ ของคุณ กลายเป็นปาฏิหาริย์ที่ต่อลมหายใจให้ชีวิตที่ไร้เสียงเหล่านั้นได้มีวันพรุ่งนี้ต่อไป "

 ขอบคุณครับ...