ร้านหนังสือของคุณริกกะ

           

"หนุ่ม จะขึ้นไหม?"

เสียงตะโกนจากหญิงวัยกลางคนบนรถเมล์ดังตัดผ่านเสียงเครื่องยนต์และเสียงแตรบนถนน

"ยังครับ ผมรอแม่มารับอยู่ครับ"

ยังไม่ทันได้คิดให้ดี ปากก็ปฏิเสธออกไปซะแล้ว แต่ช่างเถอะ... ยังไงวันนี้เราก็ไม่ได้คิดจะไปเรียนพิเศษอยู่แล้วนี่นะ

พริบตาเดียว รถเมล์คันนั้นก็เคลื่อนตัวพ่นควันจางๆ ออกไปจากป้าย

เหรียญสิบเก่าๆ กับเหรียญห้ารวมสิบห้าบาทยังคงนอนนิ่งอยู่ก้นกระเป๋ากางเกงนักเรียน

"เฮ้อ..."

ท่ามกลางเมืองใหญ่ ท้องฟ้าสีเทาตุ่นกำลังค่อยๆ ปิดตัวลงอย่างเชื่องช้า แม้เข็มนาฬิกาจะเพิ่งชี้บอกเวลา 17:15 น. แต่ความมืดกลับโรยตัวลงมาราวกับเป็นเวลาหนึ่งทุ่มตรงไปแล้ว

'อีกตั้งเกือบสามชั่วโมง... จะเดินไปไหนดีล่ะทีนี้'

หลังจากยืนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ขาทั้งสองข้างก็ค่อยๆ ก้าวออกไป ผ่านตรอกแคบ ผ่านซอยลึกที่ชื้นเฉอะ แม้สองข้างทางจะดูอึดอัด แต่เศษเสี้ยวของอิสรภาพที่เพิ่งขโมยมาได้ มันก็มากพอที่จะทำให้ลมหายใจที่เคยติดขัดเริ่มผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด

เดินไปได้ไม่ทันไร ละอองฝนก็เริ่มพรำลงมา

จากหยดเล็กๆ ค่อยๆ ขยายเม็ดใหญ่และหนาตาขึ้นเรื่อยๆ ทั้งชื้น ทั้งหนาวเหน็บ เสื้อนักเรียนสีขาวที่เคยแห้งสนิทเริ่มเปียกชุ่มจนแนบไปกับผิวเนื้อ

'ชิบหายละ ทำไมต้องมาตกเอาวันที่กูอยากจะโดดเรียนด้วยวะ'

ไม้สบถก่นด่าชะตากรรมตัวเองอยู่ในใจ สองเท้ากึ่งเดินกึ่งวิ่งหาชายคาเพื่อหลบฝน แต่แล้วแสงไฟสีขาวนวลตาอบอุ่นสายหนึ่งก็สาดลอดผ่านม่านฝนเข้ามาต้องสายตา ไม้ชะงักฝีเท้าลงเพื่อเพ่งมอง

'ตรงนี้มีร้านด้วยเหรอ? ไม่ยักกะรู้มาก่อนเลยแฮะ'

ความสงสัยกึ่งอยากเอาตัวรอดดึงให้เขาพาร่างที่เปียกปอนเดินมุ่งหน้าไปยังต้นตอของแสงนั้น

ลึกเข้าไปในซอยตันสั้นๆ แห่งนี้ กลับมีร้านหนังสือขนาดสองคูหาซ่อนตัวอยู่อย่างเงียบเชียบ ขนาดของมันไม่เล็กและไม่ใหญ่จนเกินไป ผนังชั้นล่างกรุด้วยไม้สีเข้ม กระจกบานใหญ่ด้านหน้ามีฝ้าไอน้ำเกาะพราว แม้ร่องรอยของตัวตึกและแผ่นไม้จะดูเก่าไปตามกาลเวลา แต่มันกลับแผ่ไออุ่นประหลาดออกมาอย่างน่าเหลือเชื่อ

ครืด...

เสียงลากบานประตูไม้แบบเลื่อนดังขึ้น ลมเย็นจากเครื่องปรับอากาศด้านในพัดวูบออกมาปะทะเข้ากับร่างที่เปียกปอนของไม้ทันที

'หนะ— หนาวชิบ'

ไม้ตัวสั่นสะท้านจากความเย็นที่เสียดแทง

"สวัสดีครับ... ร้านเปิดไหมครับ?"

เขาเอ่ยถามพลางกวาดสายตามองไปรอบๆ บรรยากาศภายในร้านเงียบงันจนน่าประหลาด มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศรุ่นเก่าคราง ฮึ่งๆ ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ กลิ่นกระดาษเก่าบวมชื้นลอยแตะจมูกเคล้ากับไอเย็นที่ยะเยือกจนแทบจับขั้วกระดูก

"อะ— ค่า ร้านเปิดอยู่ค่ะ"

เสียงตอบรับดังแว่วมาจากด้านหลังร้าน เป็นน้ำเสียงหวานใสที่ฟังแล้วเดาได้ไม่ยากเลยว่าน่าจะมาจากเด็กสาวรุ่นราวคราวเดียวกับเขา

ไม่กี่อึดใจ ม่านผ้าผืนเก่าที่กั้นโซนหลังร้านก็ถูกเลิกออก หญิงสาวคนหนึ่งก้าวตรงมายังหน้าเคาน์เตอร์ ผมสีดำขลับยาวทิ้งตัวสลวยเกือบถึงเอว ผิวขาวเนียนซีดตัดกับชุดนักเรียน ม.ปลาย กระโปรงสีกรมท่าอมม่วงอันคุ้นตา แต่ผ้ากันเปื้อนสีเรียบที่สวมทับไว้ ก็บอกให้รู้ได้ทันทีว่าเธอเป็นคนดูแลร้านแห่งนี้

ความประหม่าแล่นริ้วขึ้นมาจุกอยู่ที่คอหอย ไม้ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าคนแรกที่เขาจะได้เจอหลังบานประตูนี้ จะเป็นเด็กสาวรุ่นราวคราวเดียวกัน

"อะ..."

ริมฝีปากของเขาแข็งทื่อไปชั่วขณะ สมองสั่งการรวนไปหมด

'เอาไงดีวะ... เดินถอยหลังออกจากร้านไปตอนนี้มันจะดูแปลกไหมเนี่ย'

ไม้ยืนนิ่งงันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะสูดหายใจลึกรวบรวมเศษความกล้าเพื่อเอ่ยออกไป

"อันนี้... ร้านกาแฟเหรอครับ?"

"ใช่ค่ะ! ร้านเราเป็นบุ๊คคาเฟ่นะคะ" หญิงสาวตอบกลับแทบจะในทันทีด้วยความกระตือรือร้น "คุณลูกค้าสามารถสั่งเครื่องดื่มแล้วนั่งอ่านหนังสือ หรือจะมานั่งทำงานก็ได้ค่ะ ถ้าไม่ได้พกหนังสือมาเอง ทางร้านเราก็มีให้หยิบยืมอ่านฟรีตามสบายเลยนะคะ"

แววตาของเธอดูกระตือรือร้น น้ำเสียงใสชัดถ้อยชัดคำก้องกังวานไปทั่วความเงียบของร้าน เหมือนกับว่าเธอเคยท่องประโยคต้อนรับนี้ในหัวมาแล้วนับสิบๆ รอบ

"มี... เครื่องดื่มอะไรบ้างครับ?"

แม้ในกระเป๋าจะเหลือเศษเงินติดตัวแค่สิบห้าบาทถ้วน แต่ในเมื่อก้าวขาเข้ามาแล้ว ไม้คิดแค่ว่าเขาควรถามอะไรสักอย่างออกไปตามมารยาท

หญิงสาวไม่รอช้า เธอหันไปหยิบสมุดเมนูเล่มใหญ่เข้าเล่มด้วยปกหนังเก่าๆ ออกมากางตรงหน้า บนหน้ากระดาษสีงาช้างมีรายการเครื่องดื่มและของว่างเรียงรายอยู่เพียบ

"ตอนนี้ทางร้านยังไม่ได้เติมพวกเมนูขนมกับของทานเล่นเลยค่ะ เลยจะเหลือแค่เครื่องดื่ม..." น้ำเสียงของเธอแผ่วเบาลงเล็กน้อย ท้ายประโยคเจือความรู้สึกผิดระคนเกรงใจ

สายตาของไม้ไม่ได้อ่านชื่อเมนูเลยสักนิด เขาแค่กวาดมองตัวเลขราคา พยายามหาตัวเลขที่น้อยที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

'กวาดตาดูไปก่อนละกัน ถ้ามันเกินงบจริงๆ ค่อยแกล้งทำเป็นว่ามีธุระ แล้วค่อยเนียนเดินออกไปก็ได้มั้ง'

ทว่า ปลายสายตาของเขากลับสะดุดเข้ากับบรรทัดล่างสุด

‘ชาจีนหอมมะลิร้อน — 15 บาท’

"งั้นผม... ขอเมนูนี้ครับ"

นิ้วของไม้ชี้ลงไปบนชื่อชามะลิร้อนอย่างเก้ๆ กังๆ แม้ในใจจะเตรียมหาข้ออ้างหนีออกจากร้านไปตากฝนต่อ แต่สัญชาตญาณความหนาวกลับสั่งการให้ร่างกายทรยศความคิดไปเรียบร้อยแล้ว

"คุณลูกค้ารอน้ำร้อนต้มสักครู่นะคะ เดี๋ยวเสร็จแล้วฉันยกไปเสิร์ฟให้ที่โต๊ะค่ะ" เธอคลี่ยิ้มบางๆ อย่างตั้งใจ "เลือกที่นั่งตามสบายได้เลยนะคะ ถ้าเป็นมุมซ้ายตรงนั้น ลมแอร์จะไม่เป่าลงหัวค่ะ... อ้อ รับผ้าแห้งไว้ซับน้ำไหมคะ เดี๋ยวจะไม่สบายเอา"

'เอาไงดีวะ... นี่เราทำตัวรบกวนเขาเกินไปหรือเปล่าเนี่ย'

แม้จะรู้สึกโล่งใจที่อีกฝ่ายใส่ใจขนาดนี้ แต่ความรู้สึกผิดที่สั่งแค่เมนูถูกที่สุดแถมยังเปียกซ่กเข้ามาเลอะร้าน ก็ทำให้เขาเกรงใจจนแทบไม่กล้าสบตา

"ได้ครับ... ขอบคุณมากๆ นะครับ"

ไม้ตอบรับเสียงอ้อมแอ้ม สมองประมวลผลความอบอุ่นตรงหน้านี้แทบไม่ทัน

เขารีบสาวเท้าเลี่ยงไปทางมุมซ้ายของร้าน โต๊ะไม้ตัวเล็กซ่อนตัวอยู่หลังเหลี่ยมเสาพอดิบพอดี แม้ไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศจะยังลอยวนอยู่รอบตัว แต่ในซอกหลืบเล็กๆ แห่งนี้... มันกลับไม่หนาวเหน็บเหมือนตอนแรกที่ยืนตากฝนอีกต่อไปแล้ว

ไม่นานนัก หญิงสาวก็เดินตรงมาที่โต๊ะของไม้พร้อมกับกาน้ำชาสแตนเลสขนาดย่อม ไอความร้อนจางๆ ลอยอ้อยอิ่งขึ้นมาจากปลายพวยกา บนท่อนแขนอีกข้างของเธอพาดผ้าขนหนูสีขาวสะอาดผืนเล็ก กลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มจางๆ เคล้ากับกลิ่นตู้ไม้เก่าลอยแตะจมูก เป็นกลิ่นหม่นๆ ที่ทำให้ไม้รู้สึกสงบใจลงได้อย่างน่าประหลาด

"เรียนอยู่ ม.ไหนเหรอคะ?"

เธอเอ่ยถามพลางวางกาน้ำชา ถ้วยเซรามิกใบเล็ก และผ้าขนหนูลงบนโต๊ะอย่างประณีต

"ม.5 ครับ"

ไม้ตอบกลับไปสั้นๆ ก้อนความประหม่ายังคงแล่นพล่านอยู่ในอก เขาแทบไม่เคยมีโอกาสได้พูดคุยกับเพื่อนผู้หญิงวัยเดียวกันในระยะประชิดแบบนี้มาก่อน และนี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกเก้ๆ กังๆ จนทำตัวไม่ถูก

"เฮ้ย เหมือนเราเลย!"

ประกายตาของเด็กสาววาววับขึ้นมาทันที เธอดูดีใจจนปิดไม่มิดเมื่อรู้ว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าอยู่ชั้นเดียวกับเธอ

"เราชื่อริกกะนะ! นายชื่ออะไรเหรอ?" ริกกะยิงคำถามถัดไปแทบจะในเสี้ยววินาที

"ระ— เรา... ชื่อไม้"

แม้ลิ้นจะยังพันกัน แต่เขาก็รวบรวมเศษความกล้าเค้นเสียงตอบกลับไปจนได้

"ยินดีที่ได้รู้จักนะไม้!"

ริกกะส่งยิ้มกว้าง แม้จะไม่ได้ยิ้มจนเห็นฟัน แต่มุมปากทั้งสองข้างของเธอก็ยกสูงขึ้นจนแก้มป่อง

"ไม้เก่งจัง ดื่มชาจีนได้ด้วย... ไม่เคยเห็นคนวัยเราสั่งเลยนะเนี่ย" ริกกะพูดพลางยื่นหน้าเข้ามาใกล้อีกนิด เธอเอียงคอเล็กน้อยแล้วทำตาหยรี่อย่าง

กวนๆ กึ่งชมกึ่งแซวแบบเด็กวัยเดียวกัน แววตาคู่นั้นดูมีชีวิตชีวาจนไม้แทบจะหนีสายตาไปไหนไม่พ้น

"ที่บ้านเราดื่มบ่อยน่ะ... เลยชินแล้วมั้ง"

ไม้ตอบรับเสียงแผ่ว สายตาหลุบต่ำมองพื้นพลางหัวเราะแห้งๆ เพื่อกลบเกลื่อนความประหม่าของตัวเอง

"นั่งได้ตามสบายเลยนะ ร้านเราไม่ได้จำกัดเวลาน่ะ"

ริกกะพูดทิ้งท้ายพลางค่อยๆ หมุนตัวเดินกลับไปหลังเคาน์เตอร์

"มุมข้างกำแพงด้านหลังไม้มีพวกหนังสือการ์ตูนอยู่นะ หยิบมาอ่านได้เลย... แต่เช็ดตัวให้แห้งก่อนนะ!"

เธอหันมาทำท่าดุแบบหยอกล้อ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งหลังเคาน์เตอร์ตามเดิม

'การ์ตูนเหรอ... อ่านฆ่าเวลาก็คงได้แหละมั้ง'

ไม้ใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กซับหยดน้ำตามแขนและเส้นผมจนหมาด ก่อนจะเดินไปหยิบหนังสือการ์ตูนเล่มบางติดมือมาสองเล่ม แล้วกลับมานั่งลงที่โต๊ะมุมเดิม

กว่าจะรู้ตัว เวลาก็ผ่านไปเงียบๆ เสียงเข็มนาฬิกาเดินทีละขีด เครื่องแอร์รุ่นเก่าครางฮึ่งๆ เป็นจังหวะ กลิ่นกระดาษลอยปนกับไอชามะลิ

ไม้จิบชาอีกครั้ง ขมกว่าที่บ้าน แต่ไม่รู้ทำไมถึงดื่มได้

'เชี่ย... จะสองทุ่มแล้วเหรอวะ!'

ทันทีที่สายตาเหลือบไปเห็นตัวเลขบนหน้าปัดนาฬิกาแขวนผนัง ความตื่นตระหนกก็แล่นพล่านขึ้นมาทันที

ความรู้สึกปั่นป่วนในช่องท้องตีตื้นขึ้นมาในชั่วพริบตา ความจุกแน่นในทรวงอก และความรู้สึกสะอิดสะเอียนที่แสนคุ้นเคย... ทุกอย่างหวนกลับมารุมเร้าเขาในเสี้ยววินาที

ไม้รีบเก็บหนังสือการ์ตูนกลับเข้าชั้น พับผ้าขนหนูวางไว้บนโต๊ะ คว้ากระเป๋าเป้ขึ้นสะพายหลังแล้วพุ่งตรงไปที่หน้าประตู

"อ้าว จะกลับแล้วเหรอ?"

ริกกะละสายตาขึ้นมาจากหนังสือที่กำลังเปิดอ่านอยู่ พลางเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ

"ใช่... เราต้องรีบกลับไปกินข้าวเย็นกับที่บ้านน่ะ"

ไม้ตอบด้วยท่าทางลนลาน สองมือเตรียมจะผลักบานประตูเลื่อนออกไป

"อ๋า โอเค... งั้นไว้เจอกันใหม่น้า"

เธอบอกลาด้วยรอยยิ้มหวาน น้ำเสียงของเธออบอุ่นจนทำให้มวลความวิตกกังวลทั้งหมดของไม้สะดุดและสลายไปชั่วอึดใจหนึ่ง

"อื้ม..."

ไม้ตอบรับด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ราวกับตัวเขาเองก็ไม่แน่ใจว่าหลังจากคืนนี้ไป... เขาจะยังมีโอกาสได้กลับมาที่นี่อีกไหม

เด็กหนุ่มรีบเปิดประตูก้าวพรวดออกไปท่ามกลางละอองฝนที่เริ่มซาเม็ด ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันภายในร้าน

'อ๊ะ... ยังไม่ได้เก็บเงินค่าชาเลยนี่นา'

ริกกะนึกขึ้นได้พลางหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ

เธอหันหน้าไปมองกรอบรูปบานเล็กที่ตั้งนิ่งอยู่บนเคาน์เตอร์ไม้ ดวงตาสีเทากันคู่นั้น ทอดมองภาพที่ตั้งอยู่อย่างอ่อนโยน ก่อนจะพึมพำกับความเงียบว่า

"มีคนดื่มชาขมๆ ของแม่ได้ด้วยนะ..."

"แฮ่ก... แฮ่ก..."

เสียงหอบหายใจของไม้ดังกระชั้นตามจังหวะสองเท้าที่ก้าววิ่ง เขาเหลือบมองหน้าปัดนาฬิกาข้อมือของตัวเอง—20:19 น.

'ยังทันอยู่...'

ไม้ปลอบตัวเองในใจ เขาชะลอฝีเท้าลงเพื่อพักหายใจครู่หนึ่ง เมื่ออาการเหนื่อยล้าค่อยๆ จางลง จึงก้าวเดินต่อเข้าไปในซอยแคบที่แสนคุ้นเคย กลิ่นเหม็นเปรี้ยวจากถังขยะที่เปิดอ้า เสียงรายการโทรทัศน์จากบ้านข้างเคียงที่เปิดค้างไว้... สองขาของไม้ก้าวไปข้างหน้าเรื่อยๆ แต่ในหัวกลับคอยภาวนาให้เวลาบนโลกหยุดหมุน

"กลับมาแล้วครับ"

ไม้เอ่ยขึ้นทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตู น้ำเสียงไม่ดังแต่ก็ไม่เบาจนเกินไป

"กลับมาแล้วเหรอลูก"

น้ำเสียงแข็งกระด้างและเย็นชืดดังตัดผ่านความเงียบงันภายในบ้าน

"รีบมาทานข้าวกันเร็ว"

เสียงของวิษณุพงษ์ ผู้เป็นพ่อ เต็มเปี่ยมไปด้วยอำนาจที่มองไม่เห็น ท้องของไม้ปั่นป่วนยิ่งกว่าครั้งไหนๆ แม้แต่พายุไต้ฝุ่นที่รุนแรงที่สุดก็คงหมุนไม่แรงเท่าคลื่นความพะอืดพะอมที่อัดแน่นอยู่ข้างในอก

"ครับพ่อ"

ไม้ตอบรับอย่างราบเรียบ เขาเดินตรงเข้าไปยังห้องครัว ฉากทัศน์เดิมๆ ที่เห็นมานับพันครั้งกำลังรอคอยอยู่ตรงหน้า

โต๊ะไม้มาฮอกกานีสีแดงชาดสลักเสลาลวดลายจีนดั้งเดิมตั้งตระหง่านอยู่กลางห้องครัว ที่หัวโต๊ะตัวนั้น มีวิษณุพงษ์นั่งคอยท่าอยู่ เขายังคงสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวแขนยาวที่ยับเล็กน้อย บ่งบอกชัดเจนว่าเพิ่งกลับจากการทำงาน

"รีบนั่งสิลูก"

เสียงของอัญชลี ผู้เป็นแม่ เอ่ยขึ้นเรียบๆ เธอนั่งนิ่งอยู่ทางฝั่งซ้ายของโต๊ะ

ไม้มองลงไปบนพื้นโต๊ะ จานข้าวของเขาถูกจัดวางไว้ตรงตำแหน่งตรงข้ามกับพ่อพอดิบพอดี

'ขอร้องละ... อย่าเพิ่งถามอะไร อย่าเพิ่งพูดอะไร ขอแค่กินข้าวเงียบๆ แล้วแยกย้ายกันไปไม่ได้เหรอ'

ไม้กรีดร้องอ้อนวอนอยู่ในใจ เขาได้แต่หวังให้มื้อนี้ผ่านพ้นไปโดยไร้คลื่นลม แต่ความจริงก็ตอกย้ำเสมอว่ามันเป็นได้เพียงแค่คำอธิษฐานที่ไร้เสียง

ไม้ย่อตัวนั่งลงบนเก้าอี้อย่างเชื่องช้า พ่อนั่งหัวโต๊ะ แม่นั่งซ้าย จานของไม้อยู่ตรงข้ามพ่อพอดี ตำแหน่งเดิม ทุกมื้อ

"แล้ววันนี้เรียนเป็นยังไงบ้าง... บอกพ่อหน่อยสิ วันนี้เรียนอะไรไป?"