สวาทเสน่หา

........

........... พระจันทร์ดวงกลมในคืนวันเพ็ญเดือนสิบสองลอยเด่นกลางท้องฟ้าของคำคืนวันลอยกระทง ไอ้หาญ ไอ้ยอด และแก้วตาเดินเที่ยวงานวัดที่จัดขึ้นเป็นประจำทุกปี ทั่วทั้งบริเวณวัดสว่างไสวด้วยด้วยคบเพลิงไฟที่ปักไว้ตามจุด เสียงมโหรี ปี่พาษ ดังระงมด้วยการแสดงการละเล่นของเวทีต่างๆ ผู้คนมากหน้าหลายตาต่างเดินชมเดินเที่ยวงานกันอย่างสนุกสนาน ไอ้หาญเอง ที่เห็นไอ้ยอด กับนังแก้วตา ผู้เป็นน้องสาวของมันนั้นเดินดูงานอย่างชื่นมื่นในความรักที่สมหวังจนสุกงอม จนมันเองก็ไม่อยากเป็นก้างขวางคอ ถึงได้เดินปลีกตัวลี้หนีออกมาเที่ยงงานนั้นคนเดียวจนดึกดื่น
^พ่อหาญ ใช่พ่อหาญใหมนะ^ ไอ้หาญหันขวับทันทีทันใด ตามเสียงร้องเรียกจากหญิงสาวที่ดังมาจากทางข้างหลัง
^อ้าว น้าแพรวเองหรอกรึ ฉันก็นึกว่าใครเรียกซะอีก^ไอ้หาญตอบอย่างคนคุ้นเคยกันเป็นอย่างดี เมื่อเห็นว่าเป็นนังแพรว รึที่มันเรียกติดปากว่า น้าแพรานั้นเอง ที่เป็นเจ้าของเสียงเรียก
"แล้วนี่พ่อหาญมาเที่ยวงานคนเดียวรึ "
"อ้อ ป่าวหรอกจ๊ะ ฉันมากับไอ้ยอด กับแก้วตาน่ะ แต่เผอิญพลัดหลงกัน ก็เลยจะต้องได้เดินกลับคนเดียว"
^น้าก็อุ่นใจซะจริง คืนนี้ได้เจอพ่อหาญ ไม่เช่นน้านั้นคงได้เดินกลับคนเดียวเป็นแน่"
"น้าแพรวก็มาเที่ยวงานคนเดียวรึ"
^ใช่จ๊ะ ตอนแรกก็ว่าจะมาครู่เดียว ไม่นึกเลยว่าจะเดินดูอะไรๆซะเพลินจนดึกดื่นป่านนี้"
"ฉันก็ดีใจที่จะได้ไม่ต้องเดินกลับคนเดียว งั้นน้าแพรวจะกลับเลยรึ รึจะเที่ยวงานต่ออีกซักประเดี๋ยวละ"
"พ่อหาญว่ายังไงละ ยังไงก็แล้วแต่พ่อหาญเถอะ"
"ฉันว่าถ้าอย่างงั้น เรากลับกันดีกว่าจ๊ะ"

ไอ้หาญเองก็ไม่ขัดข้องที่จะมีเพื่อนร่วมทางกลับบ้านในยามค่ำคืนแบบนี้ ทั้งสองคนถึงได้เดินอาศัยแสงจันทร์ที่สาดส่อง ลัดเลาะตามคันนาในท้องนากว้างมุ่งหน้ากลับบ้านที่อยู่ทางเดียวกัน จนถึงชายบรรไดบ้านนังแพรว
"ว่าแต่พ่อหาญจะ รีบกลับรึป่าว"
"น้าแพรวมีอะไรรึป่าวจ๊ะ"
'พอดีว่า น้าใส่เหล้าใหไว้อยู่ อยากให้พ่อหาญช่วยชิมรสชาติให้หน่อย ว่าเป็นอย่างไร น้าเองรึก็ไม่สันทัดเท่าไหร่^ นังเเพรวเอ่ยออกมา เมื่อไอ้หาญมาส่งถึงหัวกระไดบ้านหลังน้อยที่ตั้งอยู่ท้ายหมู่บ้าน
^เอ่อ มันไม่เหมาะกระมังน้า ดึกดื่นเที่ยงคืน ฉันกลัวคนอื่นจะติฉินนินทาน้าแพรวเอาได้^ไอ้หาญตอบ แต่สายตาก็อดไม่ได้ที่จะเผลอแอบมองเนินหน้าอกขาวผ่อง กับร่างอวบอัดนวลเนียนที่คัดกระโจมอกนั่นด้วยผ้าผืนบาง ยิ่งนังแพรวถลกชายผผ้าถุงขึ้นขึ้นมาถึงเหนือเข่าจนเห็นเรียวขาขาวที่มันกำลังราดรดน้ำล้างเท้าอยู่.บวกกับบั้นท้ายผายใหญ่กำลังโก้งโค้งลอยเด่น จนไอ้หาญก็อดไม่ได้ที่จะจ้องมองอย่างเลี่ยงไม่ได้
^ดึกจนป่านนี้ใครจะมารู้เห็น อีกอย่างพ่อหาญก็รุ่นราวคราวลูก น้าเองก็เป็นรุ่นน้องของแม่บุญ แม่ของพ่อหาญอยู่ไม่กี่ปี คงไม่มีใครคิดพิรุนพิเรนหรอกกระมัง แต่ถ้าพ่อหาญเอง คิดเดียดฉันท์เรื่อนหลังนี้น้าก็ไม่บังคับดอก^ นังแพรวหันหน้ามายิ้มพรายให้ไอ้หาญ ก่อนจะเดินขึ้นบันไดบ้าน อย่างไม่รอให้ไอ้หาญพุดอะไรออกมาอีก
.....
^เป็นอย่างไรบ้างพ่อหาญ รสชาติใช้ได้ใหม^ นังแพรวยิ้มกริ่ม เมือเหล้าถ้วยนั้นถูกไอ้หาญยกกระดกเข้าปากจนหมดในคราวเดียว
^อืมม ดีเลยจ๊ะ รสชาติมันบาดคอดีซะจริงๆ^
"น้าเองก็ไม่ค่อยรู้เรื่องรู้ราว แต่บังเอิญได้ตำหรับมาจากคนเฒ่า ก็เลยลองทำดู งั้นพ่อหาญเอาอีกซักถ้วยนะ" นังแพรวพูดพลางเทเหล้าใส่ถ้วยใบเล็ก
^เอาสิน้า รสขาติมันชุ่มคอ กระปรี้กระเป่าดีซะจริง^
ไอ้หาญยกจอกกระดกเข้าปากอย่างไม่อิดออด จนเวลาผานไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ ชายหญิงทั้งสองในบรรยากาศเงียบสงัดของยามค่ำคืนที่เสียงจิ้งหริด หริดหริ่งเรไรส่งเสียงระงมไปทั่วบริเวณ บรรยากาศหนาวเย็นยะเยือกจากสายลมของอากาศเดือน12ที่พัดผ่านมาตามรอยแยกของฝาไม้เก่าผนังบ้าน จนแสงจากตะเกียงเจ้าพายุอันเล็กวูบไหวเบาๆตามผิวแรงลม ไอ้หาญเองที่ไม่ได้อยู่ในห้วงอารมณ์แบบนี้มานานโขตั้งแต่เกิดเรื่องราวของนังเพ็ญ บัดนี้มันกำลัง ยิ้มกริ่มนั่งมองต่อหน้านังแพรวสาวใหญ่ที่มีฐานะเป็นญาติห่างๆ และรู้จักมักคุ้นกันมาหลายปีดีดักนั้น จะด้วยแรงฤทธิ์ของเหล้าไหทีดื่มเข้าไปในตัวมัน รึด้วยบรรยากาศที่เป็นอยู่ก็ไม่แน่ได้ ไอ้หาญกลับเพลิดเพลินกับการได้มองรูปร่างอวบอัดเต่งตึงถึงขั้นเจ้าเนื้อนั้น ผมยาวสลวยของนังแพรวที่กำลังนั่งหน้านวลผ่องอยู่หน้าแสงตะเกียงตรงหน้ามัน ยิ่งมันพิศมอง จนมันเองก็อดชื่นชมอยู่ในใจไม่ได้ว่า ถึงอายุอานามของนังแพรวจะผ่านร้อนหนาวมากว่าตัวมันถึงเกือบจะ 2 รอบ แต่นั้นก็ยังดูสวยหมดจดสมวัย ยิ่งในตอนที่ดวงหน้านั้นยิ้มกริ่ม แถมสายตาหยดย้อยทีกำลังประสานสบตากับมันเข้าพอดี กลับยิ่งทำให้หาญยิ้มตอบกลับไปอย่างลืมตัว
"พ่อหาญนี่ คอแข็งเหมือนกันนะ"
"ไม่เท่าไหร่หรอกจ๊ะ ก็กินได้ไปตามเรื่องตามราว แล้วแต่จะมีโอกาศอำนวยนะ"
"งั้นวันหน้า น้าจะยกไปบ้านซักใหก็แล้วกัน เผื่อลุงทิดมั่นจะได้ชิมบ้าง"
นังแพรวบอกพลางยิ้ม ระเรื่อ มองไอ้หาญ ชายหนุ่มรุ่นหลานรุ่นลูกที่เห็นมาตั้งแต่เด็ก แต่ตอนนี้มันกลับเป็นหนุ่มเต็มตัว รูปร่างสูงใหญ่กำยำ ล่ำสัน จนน้งเเพรวมองเเล้วก็อดไม่ได้ที่จะนึกชื่นชมอยู่ในใจไม่น้อย
"เอ้า น้าแพรวมองฉันแล้วก็ยิ้มหยันแบบนี้ หน้าฉันมีอะไรติดจนดูตลหรึอย่างไร"
"ป่าว ป่าวหรอก น้าเพียงแค่คิดอะไรเรื่อยเปิ่อยนะ"
"คิดอะไรรึ บอกฉันได้ใหม"
"คิดว่า เวลาผ่านมานานเท่าไหร่แล้ว น้าเองก็เห็นพ่อหาญมาตั้งแต่เด็ก บัดนี้โตเป็นหนุ่มเต็มตัว ก็เลยอดคิดถึงวันเก่าๆที่เคยวิ่งเล่นด้วยกันในอดีตไม่ได้"
" 555 ถึงฉันจะโตขึ้นมากเท่าไหร่ แต่น้าแพรวก็ยังดูสวย สะพรั่ง งามไม่เปลี่ยน"
"แนะ พ่อหาญ ก็พูดไป ดูท่าจะดื่มเยอะไปแล้วถึงได้ปากหวาน พูดเย้าน้าได้แบบนีั"
"555 ที่ไหนได้ ฉันก็พูดตามที่เห็นจริงต่างหาก"
"เสียดาย ไอ้เชิด มันบุญน้อยไม่อย่างนั้นมันก็คงโตมาไล่ๆกับพ่อหาญกระมัง"
"เห็นจะจริงจ๊ะ มันอายุน้อยนัก"
"คิดไปก็พลันอิจฉาก็แต่ แม่บุญ แก่ตัวไปมีทั่งพ่อหาญ และแม่แก้วตาอยู่ ส่วนน้า กับ อาคง ของพ่อหาญ ก็คงได้แต่หาเลี้ยงกัน2 คนยามแก่"
"ว่าแต่แล้ว อาคง ละจ๊ะ เป็นอย่างไรบ้าง ฉันก็ไม่ได้เจอเลย”
"อื้อ พูดเเล้วก็ลืมนึกคิดไปเลย อาคง ของพ่อหาญก็เหมือนเดิมนั่นแหละ ออกเร่ขายควายเป็นพ่อค้านายฮ้อย แรมเดือนถึงจะกลับบ้านที แต่รอบนี้ย่างจะเข้า 3 เดือนแล้วก็ไม่เห็นมาก็อย่างที่พ่อหาญเห็นนั่นแหละ ไม่แน่ว่าจะมีเมีย มีลูกไปทั่ว รึใข่ทิ้งไว้เหมือนคนอื่นเขารึป่าว อย่างนั้นคงจะมีแค่น้าคนเดียวแล้วกระมังในยามแก่เฒ่า"
"ถ้าอาคงเป็นอย่างนั้นจริง ฉันจะมาเป็นลูกให้น้าแพรว แล้วเลี้ยงดูน้าแพรวต่อไปเอง เหมือนสมัยเป็นเด็ก พวกเราเล่นพ่อ แม่ลูกกัน ฉันก็รับบทเป็นลูกน้าแพรวตลอด"
" อิอิ พ่อหาญก็ว่าไป นานโขแล้ว ยังจำได้อีกรึ"
"จำได่สิจ๊ะ"
"ยังนั้น น้าถือว่าเป็นสัจจะมั่น กับพ่อหาญแล้วนะ"
"ได้ซิจ๊ะ ฉันไอ้หาญขอสาบานว่า ชิวิตนี้จะไม่ทิ้งน้าแพรว จะถือเป็นแม่อีกคน ถ้าฉันผิดคำสาบาน ขอให้...."
"พอแล้วพ่อหาญ ไม่ต้องพูดแล้ว"
นังแพรวขยับเปรียว เข้าหาไอ้หาญ พร้อมกับเอามือแนบปากมัน ไม่ให้พูดอะไรต่อออกมาจากปาก นั่นเองทำให้ช่วงแขนที่สัมผัสกัน พร้อมทั้งใบหน้าทั้งสองก็อยู่ใกล้กันแค่คืบ
"ทำไมล่ะจ๊ะ"
"พ่อหาญใยพูดสาบานออกมาเล่นๆ อีกอย่างใครเขาจะรับพ่อหาญเป็นลูกกันละ"
"แล้ว เอ่ออ"
บทสนธนาเงียบลง มีความเงียบปกคลุม และเพียงสองสายตาที่สบประสานกันในตอนที่ไอ่หาญเองจับมือเรียวบาง ที่วางปิดปากมันเเล้วเลื่อนลงมาตรงหน้าอกข้างซ้าย พลางยิ้มกริ่ม นังแพรวเองได้สัมผัสเนื้อหนังแน่นขนัด กับรู้สึกถึงก้อนหัวใจที่กำลังเต้นตึกตักอยู่ในอกของไอ้หาญ รวมทั้งสายตานิ่งแต่จริงจังนั้นอีก ก็ทำเอามันรู้สึกปั่นป้วนในใจ
ทางด้านไอ้หาญ ด้วยฤทธิ์เหล้าที่เทมาถ้วยแล้วถ้วยเล่า ถูกยกดื่มไม่เคยรีรอจนเนื้อตัวมันร้อนวูบวาบ ความคิดก็กับสายตายังแพรวดูเหมือนจะมีความนัยยะ จนมันเองก็อดคิดไม่ได้ เมื่อขายหญิงอยู่ด้วยกันเพียงลำพังสองต่อสองใสยามวิกาลดึกดื่นแบบนี้ มันช่างเป็นใจจนมันเองยั้งความคิดอ่านไม่ได้
"ถ้าฉันเป็นลูกของน้าแพรวไม่ได้ แล้วฉันขอเป็น เอ่ออ "
“เป็นอะไรรึพ่อหาญ”
“สุดแต่น้าแพรวเถอะ ฉันเป็นได้หมดนั้นแหละ”
“แนะ แล้วน้าจะให้พ่อหาญเป็นอไรละ”
“เป็นผัวน้าแพรวได้ใหม”
"อิอิ พ่อหาญ ดูท่าจะเมาแล้วกระมัง"
"เห็นจะจริง ถ้าอย่างนั้นนี่ก็ดึกแล้ว ฉันจะกลับก่อนดีกว่า จะได้ไม่รบกวนน้าเเพรวนอนพักผ่อน"
"ถ้าพ่อหาญอยากกลับรึ น้าก็ว่าอะไรดอก"
ไอ่หาญมองหน้านวลผ่อง ทีเหมือนจะนึกน้อยใจในคำพูดนั้น มันถึงกับตัดสินลองหยังเชิ่งนังเเพรวดูบ้าง มันถึงเริ่มขยับฝามือบางที่แนบบนอก พลางเลื่อนลงผ่านแผงหน้าท้องแบบราบ จนสัมผัสเข้ากลับเป้าความเป็นขายของมันที่ตอนนี้ตื่นตัวแข็งขนัด ตั้งโด่เด่อยู่ภายในผืนผ้าบางๆที่มันใส่ติดต่ออยู่
"ในใจฉันนะรึอยากจะกลับ ตอนนี้ น้าแพรวรู้ยัง"
ไอ้หาญพูดพร่ำพร้อมกับ บดคลึงฝ่ามือบางนั้นเข้าใส่ดุ้นลำที่แข็งตระหง่าน อย่างจะอยากบอกให้นังแพรวมันรู้เหลือเกินว่าตอนนี้มันคิดอย่างไร
นังแพรวเองที่หน้าร้อนผ่าว ใจเต้นโครมครามกับสัมผัสแข็งขนัดของความเป็นชายบนตัวไอ่หาญที่ฝ่ามือมันกำลังบดคลึงอยู่ใต้ผืนผ้าบาง
"ถ้าไม่อยาก และพ่อหาญไม่เดียดฉันท์ว่านอนทับที่คนอื่น ก็นอนพักค้างซะที่นี่เป็นไร ให้สร่างฤทธิ์เหล้า ฟ้าสางไก่โห่แล้วค่อยกลับ"
"น้าแพรวก็อย่าพูดเย้าฉันเล่นเลย ประเดี๋ยวฉันก็มุดมุ้งเข้านอนซะจริงๆหรอก"
ไอ่หาญยิ้มพราย สบตานังแพรวแน่วแน่ ส่วนนังเเพรวหน้าร้อนผ่าว ในเต้นโครมคราม เมื้อได้สัมผัสดุ้นลำเขื่องแม้จะอยู่ในผืนผ้า แต่มันก็รู้ดีว่า สิ่งนั้นมันแข็งขันเพียงใด เมื่อไม่มีอะไรพูดต่อ ไอ่หาญถึงกับขยับเยื้องเข้าหานังเเพรวอย่างไม่รีรอ
^ถ้าอย่างนั้น เห็นทีวันนี้ฉันจะได้ขอทับที่ทับทางอาคงซักวัน^ ไอ้หาญพูดเบาข้างๆหู พลางกุมมือนังแพรวไว้ พร้อมกับสบตาคู่นั้นอย่างมีความหมายลึกซึ้ง ชายหญิงอยู่ด้วยกันหาสองต่อสองแบบนีั ก็หาใช่ไก่อ่อน รึจะไร้เดียงสาทั้งคู่ ด้วยความเปลี่ยวเหงา บรรยากาศพาไป รึความต้องการของอารมณ์ชายหญิง ก็สุดแล้วแต่ เพียงแค่ไอ้หาญ รั้งตัวนังแก้วเข้ามาในอ้อมกอด พร้อมกับหอมแก้มนวลเปล่งนั้นอย่างที่นังเเพรวก็ไม่ได้ห้ามปราม เพียงแค่ยิ้มเอียงอายให้เท่านั้น
"อุ๊ยย พ่อหาญเล่นอะไรก็ไม่รู้ หึ น้าจะเก็บถ้วยเกับของ"
"ฟ้าค่อนแจ้ง ไก่โห่ค่อยมาเก็บมาทำเถอะนะ ตอนนี้ฉันง่วงซะเต็มปะดา "
ไอ้หาญไม่พูดเปล่า ก่อนจะดึงรัังนังแพรวเข้ามุ้งไปจนได้
"น้าแพรว หอมเหลือเกิน " ไอ้หาญไม่ปล่อยให้อะไรช้า ปะคองนังแพรวลงเอนนอน พร้อมกับพรมจูบหอมนังแพรวไปทั่วร่าง จนผ้าผ่อนของมันนั้นหลุดร่อนออกจากร่างกาย
"อูยย น้าแพรวของฉัน สวยจริงๆ" ไอ่หาญพึมพำ เมื่อเนื้อตัวเปลือยเปล่าล่อนจ้อนของนังเเพรวนอนอ้าอล่างฉ่างตรงหน้า ก่อนที่มันจะแทรกตัวเข้าหา พร้อมกับตะปบฝ่ามือเข้าหาเนินเนื้อหลังเต่านั้นทันที
"น้าแพรวก็ไม่บอกฉันว่าน้าแพรวเงี่ยนอยากขนาดนี้ ดูสิน้ำหอยกาบของน้าแพรวเยิ้มซะเต็มปากร่องแล้ว ปล่อยให้ฉันนั่งอยู่เป็นนานสองนานซะได้"
"อื้ออ พ่อหาญ น้าเสียวว อูวว" เป็นดังไอ้หาญว่า เมื่อฝ่ามือมันสัมผัสกับร่องกลีบที่เยิ้มแฉะของนังแพรวพร้อมกับยิ้วแยงกรีดปลายนิ้วไปกับปากร่อง ก่อนจะแหย่แยงเข้าไปสะกิดเม็ดติ่งข้างในโพรงหลืบนั้นจนนังเเพรวเองกัดปากครางกะเส่า และมีหรือที่มันจะปล่อยให้ไอ้หาญบรุกล้ำอยู่ฝ่ายเดียว
ทางด้านอีแพรวเองก็ใช่สาวรุ่น ทีจะไม่ปะมีปะสา มันเองก็ผ่านโลกมาค่อนชีวิต ความเจนจัดเรื่องอย่างว่าก็ใช่ย่อย เมื่อมันที่กำลังคว้ากำขวับเข้ากับท่อนเอ็นของไอ้หาญพร้อมกับเริ่มรูดสาวให้ช้าๆ
"อูยยย พ่อหาญ ทำไมมันแข็งอย่างนี้ มันทั่งใหญ่ ทั้งยาว"
"จริงรึป่าวจ๊ะ เทียบกับอาคงเป็นอย่างไรบ้าง"
"ของพ่อหาญ มันทั่งใหญ่ทั้งยาว กว่าเยอะมาก"
"งั้นรึ ถ้าอย่างงั้นคืนนี้ฉันยกมันให้น้าแพรวเลยจ๊ะ พ้าแพรวจะทำอย่างไรกับมันก็สุดแต่น้าแพรวเลย
^ อืมมมมม พ่อหาญ น่าเสียว อูืมมม ^ ผ้าผ่อนนังแผรวหลุดลุยออกจากร่างกายเมื่อไอ้หาญ ไล่ซุกไช้ดอมดมตั แต่ซอกคอลงมาถึง 2 เต้าชูชัน ผิวตัวอวบอัดนั้นถูกมือหนาสากของมันลูบไบ้สัมผัสไปทั่วทุกอนูร่างด้วยความพอใจของไอ้หาญเพราะไม่ว่าจะลูบไปที่ใดมันก็ช่างเต่งตึงเต็มไม้เต็มมือ