เรื่องสั้น : ผมอยู่ป.3 ครับ

อ่าน 42
วิจารณ์ 0
แนว:
จำนวน:
1 ตอน (จบบริบูรณ์)
แต่งเมื่อ:
วันที่ 7 ก.ย. 2561 11:42 น.

(แก้ไขเนื้อหาล่าสุดเมื่อ โดย เจ้าของบทความ)

ผู้แต่ง nuskung
ขีดเขียนฝึกหัด (63)
เด็กใหม่ (0)
เด็กใหม่ (0)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

ตอน 1. ผมอยู่ป.3 ครับ

เขียนเมื่อ วันที่ 7 ก.ย. 2561 11:46 น.

( แก้ไขเมื่อ วันที่ 11 ก.ย. 2561 14:56 น. โดย เจ้าของบทความ )

ผมอยู่ป .3 ครับ

    เรื่องนี้พีคจริงๆนะท่านผู้อ่าน  ใครที่เคยอ่านเรื่องลึกลับที่เราเคยประสบพบเจอมา

ขอบอกว่า อันนี้น่ากลัวกว่าเรื่องไหนๆ

    ย้อนกลับไปตอนปี 2552 เรามีเพื่อนสนิทบ้านอยู่จังหวัดนครศรีธรรมราช เราเคยไปเที่ยว

นอนค้างอยู่เป็นประจำตั้งแต่ปี 2548 ลักษณะบ้านเพื่อนเราก็เป็นบ้าน 2 ชั้น ชั้นล่างเป็นปูน

ชั้นบนเป็นไม้ แบ่งเป็นห้องนอนชั้นบนทั้งหมด 3 ห้อง ตรงกลางเป็นลานโล่ง มีนอกชานอยู่

ด้านหน้าบ้าน ซึ่งเราไปบ่อยจนคุ้นชินและคิดว่าคงไม่มีอะไรเกิดขึ้น

จนวันหนึ่ง…

    วันนั้นเราไปงานบวชของน้องชายเพื่อนเรา มีญาติๆของเพื่อนและเด็กๆหลานๆมากันเต็มบ้าน

ไปหมด บางคนเราก็รู้จัก บางคนเราก็ไม่รู้จัก ก็ยกมือไหว้ทำความเคารพตามมารยาทไทย

ในวันนี้เป็นวันก่อนที่จะมีพิธีโกนผมซึ่งประเพณีของทางใต้นั้น คนที่จะบวชต้องมีการไหว้วิญญาณ

บรรพบุรุษที่เสียชีวิตไปแล้ว โดยการนำถาดอาหารมาวางไว้ที่หน้ารูปถ่าย

จากนั้นเราก็ช่วยเพื่อนจัดบ้านจัดแจงที่ทางเพื่อรอพิธีกรรมในวันรุ่งขึ้น 

เตรียมงานจนเย็นย่ำค่ำมืด เรากับเพื่อนก็ออกไปกินน้ำชาที่ตลาด นั่งคุยกับเพื่อนๆสมัยมัธยมของ

เพื่อนสนิทเราอีกทีจนเวลาล่วงเลยไปเกือบๆเที่ยงคืนจึงแยกย้ายกันกลับบ้าน

         เมื่อกลับมาถึงบ้าน แหม่…ห้องนอนทั้ง 3 ห้อง ถูกจับจองด้วยพี่ๆญาติๆหมดแล้ว

ซึ่งญาติๆเพื่อนเค้ามานอนกันเยอะมาก

เรากับเพื่อนเลยต้องนอนด้านนอกตรงหน้ารูปถ่ายของบรรดาบรรพบุรุษ

ซึ่งเพื่อนเราบอกว่าปกติจะไม่มีใครเคยนอนตรงนี้เลย เพราะห้องนอนเพียงพอ

เราก็เอาที่นอนปิ๊กนิกมาปู กางมุ้งเสร็จ ก็ล้มตัวลงนอนอย่างมีความสุข เพราะตอนเช้าก็จะมีงาน

เลี้ยงฉลองกันคงสนุกน่าดูตามประสาคนใต้ 

(งานเลี้ยงของคนใต้สนุกสนานไม่เหมือนภาคอื่นจริงๆ แขกสามารถมาร่วมงานได้ทั้งวัน

เจ้าภาพก็ต้อนรับขับสู้กันทั้งวันเหมือนกัน กินดื่มเต็มที่จริงๆ)

เราหลับสนิทพอสมควรเพราะเหนื่อยมาทั้งวัน จนกระทั่ง…

    มีเสียงฝีเท้าวิ่งดังตึก ตึก ตึก กับเสียงเด็กหัวเราะอยู่ด้านบนหัวกับข้างๆตัว  

เราเลยลืมตาขึ้นมาดูก็เห็นเด็กผู้ชาย หน้าตายิ้มแย้ม

เราก็เลยหยิบมือถือมาดูเวลา เห็นเป็นเวลาตี 3 ก็นึกในใจว่าทำไมหลานตื่นเร็วจัง

ตื่นมาวิ่งเล่นกันทำไมแต่ดึกแต่ดื่น

แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจที่จะคุยนะ หน้าตาเราก็ไม่คุ้นเพราะญาติที่มาวันนี้เยอะมากจริงๆ

เลยไม่รู้ว่าใครค้างบ้าง  เราเลยนอนต่อแต่ว่านอนไม่ได้เลยเพราะน้องเค้ายังวิ่งเล่น

หัวเราะอยู่คนเดียว เราเลยลืมตาขึ้นมา เห็นเค้าอยู่บนหัวนอนเรานั่งมองเราอยู่แล้วยิ้ม

เด็กชายคนนั้นพูดกับเราว่า

“ผมอยู่ ป.3 ผมอยู่ ป.3 ครับ”  เราก็มองแต่ไม่ได้ตอบอะไร

น้องเค้าก็วิ่งเล่นรอบๆตัวเราเสียงดังตึกๆ เราเลยเอาหมอนปิดหู แล้วก็หลับไปจนเช้า

     ตอนเช้าเราตื่นมาประมาณ 7 โมง เพื่อนเราก็ลุกพร้อมกัน ก็เลยช่วยกันเก็บที่นอน

หมอนมุ้งระหว่างที่เรากำลังสะบัดผ้าห่มอยู่นั้นเราก็บังเอิญหันหน้าไปด้านหลังตรงผนังที่มีรูป

บรรพบุรุษของเพื่อนติดอยู่ตรงที่วางถาดอาหารนั่นแหละ

ฉับพลันสายตาก็เห็นรูปเด็กผู้ชายใส่ชุดนักเรียน เราก็ชะงักไป แล้วเดินเข้าไปดูใกล้ๆ

ผ้าห่มยังอยู่ในมือลากไปด้วย

เราจ้องรูปนั้นสักพัก ใช่เลย!! โป๊ะเชะ!! เด็กเมื่อคืนนี่นา เราก็อ่านชื่อ นามสกุลที่หน้าอกเสื้อ

เราเลยถามเพื่อนเรา

“แกๆ นี่ใครหรอ เด็กคนนี้”  เพื่อนเราหันมามองแล้วบอกว่า

“อ๋อ ตาหนุน ลูกน้าน่ะ ตายไปนานแล้วเป็นโรคไข้สมองอักเสบ” 

เราก็พูดไปแค่ว่า หรอ อื้อ  แล้วก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ

     แต่วินาทีนั้นนะ ขนลุก ซู่ ซู่ ซู่  ก็ไม่ได้เล่าอะไรพูดอะไร จนงานบวชเสร็จ

กลับถึงกรุงเทพฯ เลยเล่าให้เพื่อนฟังเพื่อนมันเลยโทรหาแม่มันเดี๋ยวนั้นเลย

ว่าตาหนุนตายเมื่อไหร่ แม่เค้าก็บอกมาว่าตอนปิดเทอม ป.2 ขึ้น ป.3

เพื่อนเราก็ถามย้ำอีกทีว่าแน่ใจนะ แม่เค้าก็บอกว่าแน่ใจสิ มาตายที่บ้านเราเองนี่แหละ

ก็คือตายที่บ้านหลังที่เราไปนอนนั้นแหละ  ตายตั้งแต่ปี  2531

แต่ทางบ้านเพื่อนเราคิดว่าเค้าเป็นเด็กตายไปก็คงไปเกิดเลย ไม่เคยมาวนเวียนให้เห็น

ไม่เคยทำบุญให้เลยและอีกอย่างแม่เพื่อนเราเค้าเอารูปตาหนุนไว้หลังรูปยายตลอด

ไม่เคยเอามาแขวนไว้ข้างหน้า แต่พอดีวันนั้นมีงานบวชเลยเอารูปตาหนุนออกมาแขวนไว้

แล้วมีการทำบุญใหญ่เลยสันนิษฐานว่าตาหนุนคงดีใจที่ได้รับส่วนบุญ เลยออกมาวิ่งเล่น

มาปรากฏตัวให้เห็น เราเองก็มีสัมผัสด้านนี้อยู่แล้วเลยเจอเต็มๆเลย  ตั้งแต่นั้นมาทางบ้านเพื่อน

เราเลยทำบุญกรวดน้ำให้ตาหนุนเป็นประจำ

และทุกครั้งที่เราไปนอนบ้านเพื่อน เราก็ยกมือไหว้รูปตาหนุน

ขออนุญาตนอนแบบหลับสนิท ไม่มาวิ่งเล่นเหมือนครั้งนั้นอีก

แล้วเราก็ไม่เคยเจอตาหนุนอีกเลย

 

บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

0
โหวต 0 /10 คะแนน
จากสมาชิก 0 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

0 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

0 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

0 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...