เรื่องสั้น : รออยู่นะ

อ่าน 84
วิจารณ์ 1
แนว:
จำนวน:
1 บท
แต่งเมื่อ:
วันที่ 27 ก.ค. 2561 15:09 น.

(แก้ไขเนื้อหาล่าสุดเมื่อ โดย เจ้าของบทความ)

ผู้แต่ง ยัยจอมยุ่ง
ขีดเขียนหน้าใหม่ (44)
เด็กใหม่ (5)
เด็กใหม่ (2)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

บท 1.

เขียนเมื่อ วันที่ 27 ก.ค. 2561 15:37 น.

( แก้ไขเมื่อ วันที่ 27 ก.ค. 2561 15:52 น. โดย เจ้าของบทความ )

 สวัสดีค่ะดิฉันยัยจอมยุ่งเรื่องสั้นเรื่องนี้ฉันเเต่งขึ้นมาเพราะอยากสื่อให้คนคนนึงที่สำคัญต่อฉันให้ได้รู้ถึงความในใจนี้ค่ะ

                            กรุณาอ่านให้จบด้วยนะคะ...

        นานมาเเล้วครั้งหนึ่งเคยมีบ้านหลังหนึ่งที่อยู่กันอย่างสงบสุขทุกๆวันมีเเต่รอยยิ้มซึ่งมันทำให้เด็กสาวคนนึงมีชีวิตอย่างไม่ขาดอะไรเลยเธอสามารถยิ้มได้อย่างมีคววามสุขเเม้ไม่มีทรัพย์สิน

มากอนันใดใด....   เธอคิดวาดฝันเอาไว้ในอนาคตว่าเธอจะอยู่กับคนที่เธอรักเเบบนี้ตลอดไปเเละจะดูเเลท่านในภายภาคหน้าเมื่อเธอโตเป็นผู้ใหญ่สามารถหาเลี้ยงตนเองได้เเล้ว..

       เเต่โชคชะตาก็เล่นตลกพระเจ้าได้คว้าไม้คทาเสกกำเเพงที่เรียกว่า"ระยะทาง"ให้กับคนรอบครัวที่เเสนอบอุ่นเเห่งนี้ นกเหล็กยักษ์ได้พาคนสำคัญของเธอบินไปไกลลับฟ้าเด็กสาวมองนกเหล็กยักษ์นั้นไปไกลจนลับสายตา..

        เหล่าญาติๆน้าอาก็พากันเดินออกไปจากรั้วบ้านหลังนี้ทีละคนๆพวกเขาบอกเหตุผลกับเด็กสาวว่าพวกเขา"จะไปใช้ชีวิตของตนเองอย่างเต็มที่"

 

เด็กสาวก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีเธอรู้สึกเหมือนหัวใจของเธอที่เคยถูกเติมเต็มตอนนี้กลับว่างเปล่า..

มันไม่ได้เต็มดวงอย่างเมื่อก่อนเเล้ว...

 

    นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของความเศร้าโศรกในใจหญิงสาวต่อหน้าคนในครอบครัวเธอมักบอกกับทุกคนว่าเธอไม่เป็นไรเธอพยายามทำตัวให้เข้มเเข็งเเต่เขาจะรู้ไหมนะว่าเธอเเอบหลั่งน้ำตาทุกครั้งที่มีโอกาสด้วยคำว่าพี่สาวค้ำคออยู่เธอจะต้องเข้มเเข็ง..เเต่ตอนนี้มันอ่อนเเรงเพราะขาดกำลังใจยังไงไม่รู้   น้ำใสๆที่มาจากดวงตานั้นเต็มไปด้วยคำว่าคิดถึง..เเละทรมาน

 

       ก็ยังดีที่การสื่อสารต่อกันสมัยนี้มันพัฒนาไปไกลเเล้ว..มันไม่จำเป็นต้องเห็นหน้าก็คุยกันได้ผ่านตัวอักษรเเต่มันไม่สามารถสื่อความรู้สึกออกมาได้เท่ากับการอยู่ด้วยกันหรอก

ตัวอักษรไม่สามารถกอดได้

 

ตัวอักษรไม่สามารถสื่อถึงความจริงใจได้

 

ตัวอักษรไม่ได้ปาดน้ำตาให้เราเวลาเราเศร้า

 

มันยังมีอีกหลายข้อที่ตัวอักษรทำไม่ได้...มากมาย..

เเถมการที่ได้คุยกันเเบบไม่เห็นหน้าเเบบนี้มันรั้งเเต่จะเพิ่มความคิดถึงให้จิตใจเสียมากกว่า

   

 

  หนูไม่ได้ต้องการทรัพย์สินมากอนัน

หนูไม่ได้ต้องการอะไรมากมายเลย..

     สิ่งที่หนูต้องการนั้นมีเพียงเเค่ "ครอบครัวที่อยู่กันอย่างมีความสุข"

 

     ที่เด็กสาวพยายามทำทุกอย่างที่มันมีรายได้..พยายามทำตัวเป็นเด็กดี..

ก็เพราะเธอต้องการเเสดงให้ท่านเห็นว่า..

         หนูอยากให้ท่านกลับมาอยู่ด้วยกันเดี๋ยวหนูจะดูเเลท่านเอง..รอหนูอีกหน่อยเถอะนะคะ..ในระหว่างที่หนูเดินบนเส้นทางของหนูหนูก็อยากได้เเรงผลักดันจากคนในครอบครัว..

 

 

 

 

       พวกหนูรอท่านกลับมาอยู่นะคะ...

ไม่ต้องมีอะไรเลยก็ได้...

กลับมาอยู่ด้วยกันเป็นครอบครัว..

หนูไม่อยากเห็นน้ำตาของครอบครัวอีกเเล้ว

 

 

 

 

                               ด้วยรักจากยัยจอมยุ่ง

 

บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

0
โหวต 0 /10 คะแนน
จากสมาชิก 0 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

0 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

0 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

0 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...