เรื่องสั้น : ลาก่อนรุ่นพี่

อ่าน 715
วิจารณ์ 0
แนว:
จำนวน:
1 ตอน (จบบริบูรณ์)
แต่งเมื่อ:
วันที่ 11 มี.ค. 2561 08:24 น.

(แก้ไขเนื้อหาล่าสุดเมื่อ โดย เจ้าของบทความ)

ขีดเขียนชั้นมอปลาย (135)
เด็กใหม่ (9)
เด็กใหม่ (1)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

ตอน 1.

เขียนเมื่อ วันที่ 11 มี.ค. 2561 08:43 น.

( แก้ไขเมื่อ วันที่ 11 มี.ค. 2561 23:08 น. โดย เจ้าของบทความ )

       ฌัชฌา เพิ่งเข้าชั้นอุดมศึกษาปีที่ 1 เธออยากเรียนในสาขาวิชาอังกฤษ ในมหาวิทยาลัยในฝัน และเธอก็ได้เข้ามาเรียนสมใจ ไม่ใช่ความฟลุกหรือโชคช่วย แต่เป็นความฉลาดหลักแหลมของเธอเอง เธอมีความสามารถที่จะเรียนรู้สิ่งต่างๆ ทั้งนอกห้องและในห้องเรียน เป็นเลิศด้านวิชาการและกีฬา เป็นที่รักของครูบาอาจารย์และเพื่อนๆ ตั้งแต่อยู่มัธยม ชีวิตเธอดูเพอร์เฟ็กต์ ไม่มีปัญหาการเรียน ฐานะทางบ้านก็ดี พ่อแม่เป็นข้าราชการทั้งคู่ เว้นเรื่องเดียว...

       เรื่องเดียวเท่านั้น...!

       ความรัก

       เธอไม่เคยมีแฟนเลย

       ทั้งที่เธอก็อยากมีความรักดีๆ อย่างคนอื่นบ้าง

       ฌัชฌาไม่ค่อยมีเพื่อนสนิท เธอไม่เหมือนคนอื่น นอกจากมีความรู้ดี เธอยังมีความมั่นใจ ความร่าเริงแจ่มใสพกไว้ในหัวใจด้วย เธอถูกคนในห้องมองว่าเธอกำเริบ ตีเสมอผู้ใหญ่ หากแต่เจ้าตัวที่ตกเป็นจำเลยสังคมกลับคิดว่าการพูดคุย โต้แย้งแลกความรู้ความคิดเห็นกับผู้ที่มีความรู้มากกว่าเป็นการเปิดโลกเปิดมุมมองใหม่ๆ ให้กับตนเอง มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่มองฌัชฌาเป็นคนดีคนหนึ่ง...ปารมี/มีมี่ มีมี่เป็นสาวสวย จิตใจดี แต่ใสซื่อ ใครพูดอะไรก็เชื่อหมด ตรงข้ามกับฌัชฌาที่ไม่ยี่หระหวั่นไหวกับเรื่องที่ได้รับรู้ และไม่เชื่อจนกว่าจะได้พิสูจน์ด้วยตัวเอง หรือมีอะไรมายืนยันว่าเรื่องที่ได้ฟังมาเป็นเรื่องจริง

       ทั้งสองสนิทกันในเวลาไม่นาน ตัวติดกันอย่างกับตังเม ถ้ามีมี่ยังไม่มีแฟน ทุกคนคงคิดว่าฌัชฌากับมีมี่เป็นคู่ขากันแน่นอน

       หลังจากการเรียนในภาคเช้าและในวันนี้สิ้นสุดลง สองสาวก็รีบรุดไปโรงอาหารทันที กระเพาะอาหารประท้วงเสียงดังเหลือเกิน

       "มาช้าแล้วยังปล่อยช้าอีก อาจารย์หนออาจารย์" มีมี่บ่น "ถ้านักศึกษามาช้าจะไม่ว่าไรเลย แต่นี่คนสายคืออาจารย์เอง"

       "ฮ่ะๆ น่าๆ ก็...อาจารย์ดูนาฬิกาผิดคิดว่าเก้าโมงนี่นา" ประโยคหลังพูดเลียนแบบเสียงอาจารย์

       "ที่แท้ก็นาฬิกาตาย เหตุผล...ฮ่าๆๆ"

       "ปล่อยช้าก็ดีนะ ดูสิ ไม่มีคนมากินข้าวแล้ว"

       "เพราะเค้าขึ้นห้องเรียนบ่ายกันแล้วน่ะสิ" มีมี่โอดครวญ ฌัชฌาตบไหล่เพื่อนรักเบาๆ

       "ไปๆ สั่งข้าวกัน หิวไม่ใช่หรอ"

       สองสาวเดินเข้าไปเลือกที่นั่งตามใจ วางกระเป๋าจับจองพื้นที่ หยิบแต่กระเป๋าสตางค์เดินมาสั่งข้าวที่เคาน์เตอร์ร้านประจำ อึดใจเดียวอาหารอันโอชะก็วางอยู่ตรงหน้า ฌัชฌากำลังจะตักข้าวเข้าปาก ทว่าต้องหยุดนิ่ง เมื่อสายตาสบกับผู้ชายกลุ่มหนึ่ง

       โอ้โห! อุต๊ะ! พระเจ้า! แม่เจ้าโว้ย! เฮ่ย!! กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด!

       คำอุทานมากมายไหลเข้ามารวมกับความรู้สึกตื่นตะลึง

       เขาคือใคร!?

       มีมี่ที่นั่งตรงข้ามเห็นปฏิกิริยาเพื่อนแปลกไป จึงเรียกสติ

       "ฌัชฌา...ฌัชฌา...ฌัชฌา...!"

       "ฮะ มีอะไรหรอ"

       "เห็นเหม่อๆ เป็นไรอะ"

       "มีมี่ เห็นผู้ชายโต๊ะใกล้ๆ พวกเราปะ" มีมี่เมียงมองตาม "น่ารักโคตร"

       "จริงด้วย เรียนคณะเดียวกับเราเดะ แต่เรียนนิติ"

       "รู้จักหรอ" ฌัชฌาตาวาว

       "พี่รหัสเพื่อนของเพื่อนของเพื่อนของเพื่อนอีกทีอะ"

       "ทำไมมันหลายสถานะจังฟะ ปวดหัว"

       "ฮ่ะๆ กินข้าวเถอะ"

       "มีมี่ แกชื่ออะไร"

       "ก็...มีมี่ไง"

       "ไม่ใช่ ...พี่รหัสเพื่อนของเพื่อนของเพื่อน...ของเพื่อนอีกทีอะ" เธอพยายามพูดสถานะของคนที่ชอบให้ถูกต้อง งงจริง

       "อ๋อ พี่บุรีน่ะ"

       "พี่บุรี" เธอทวน "พี่บุรีจากทรายสีเพลิง!"    

       "มุกห้าบาทสิบบาทก็เอา"

       "ฮ่าๆๆ ใช่"

       "พี่บุรี อดีตเดือนนิติและเดือนมหา'ลัย หล่อลากไส้ขวัญใจใครหลายคน นิสัยจริงๆ น่ะไม่รู้หรอก ไม่เคยคุยด้วย ฌัชฌาชอบพี่เค้าหรอ"

       "แหม เพ้อขนาดนี้ดูไม่ออกอีกหรอ"

       "จ้าๆ รีบกินเหอะ มี่กินข้าวจวนจะหมดจานแล้ว"

       ขณะที่มีมี่กินข้าวเร็วรี่ด้วยความหิว ฌัชฌากลับอ้อยอิ่งช้อนอาหารขึ้นมาอย่างช้าที่สุด แหงล่ะ เพียงเห็นหน้าบุรีก็อิ่ม กินอะไรไม่ลงแล้ว มีมี่ส่ายหัว...เหตุการณ์เดจาวูนี่มันอะไร เธอคิดว่าเธอเคยเห็นเหตุการณ์เช่นนี้มาก่อนเมื่อไรไม่รู้ ฌัชฌากินข้าวพลางลอบมองบุรีและกลุ่มเพื่อน คิดอะไรเข้าข้างตัวเองเหมือนที่ชอบทำเป็นนิสัย บุรีรู้ตัวมองตอบหญิงสาวอย่างไมตรีจิตตามมารยาท ลุกจากม้านั่ง เอาจานไปเก็บและเดินออกไป หญิงสาวแอบมองตามก่อนรีบยัดอาหารในจานที่เหลือเข้าปากรวดเร็ว

 

 

 

       วันนี้วันเกิดของฌัชฌา มีมี่จึงพามาเลี้ยงไอศกรีมที่ร้านนั่งชิลหน้ามหา'ลัย เธอรู้ดีว่าเพื่อนสาวชอบดื่มด่ำเจ้าหวานเย็นเป็นที่สุด ทว่าเจ้าตัวกลับนั่งเท้าคางใจลอย แทนที่จะต้องกินไอศกรีมของโปรดเช่นเคย ตั้งแต่เจอบุรีตัวเป็นๆ ก็เพ้อแบบนี้

       เป็นแบบนี้มาสองอาทิตย์แล้ว

       เฮ้อออออออ ฟินกับรอยยิ้มที่ได้รับ...

       ฌัชฌาเสมองไปทางหน้าต่าง พลางคิดถึงรอยยิ้มของบุรี ไม่ว่ามันจะเป็นยิ้มจากใจหรือไม่เธอไม่สน แต่เธอมีความสุขที่ได้นึกถึงยิ้มของชายหนุ่ม

       "เฮ่ยย ไอติมละลายหมดแล้ว" มีมี่อุทาน "เป็นเอามากแฮะ ฌัชฌาชอบพี่บุรีมากเลยหรอ"

       เธอพยักหน้าหงึกๆ แทนคำตอบ

       "ถ้าชอบ... ทำไมไม่บอกพี่เค้าไปล่ะ เดี๋ยวถูกคนอื่นตัดหน้าบอกชอบแกไปก่อนหรอก"

       "นั่นสิ" แต่ "แต่ว่าพี่เค้าจะชอบเราหรอ ดูดิ มีดีทุกอย่าง...ยกเว้นรูปร่างหน้าตา"

       "ก็ลองดูเผื่อฟลุก ที่ผ่านมาที่ผิดหวังมามีแต่ถูกคนอื่นปาดหน้าเค้กมาทั้งนั้น ยังไม่ได้ลองบอกความในใจให้คนที่ชอบเลยนี่นา"

       "ถ้าพี่บุรีปฏิเสธล่ะ"

       "หาคนใหม่สิคะ คนที่ชอบเราจากใจจริง"

       "นั่นสิเนาะ"

       ดื่มด่ำกับไอศกรีมรสโปรดไม่เท่าไร ทั้งสองก็กลับบ้านแสนสุขของตนเอง ขณะที่ฌัชฌากำลังขี่รถคู่ใจกลับห้องพัก เธอสวนกับรถของบุรีพอดิบพอดี เธอแอบมองแวบหนึ่ง...แค่เห็นหน้าก็มีความสุข

 

 

 

       ไตร่ตรองกรองความคิดอยู่นาน ฌัชฌาก็ตัดสินใจ รู้ว่าเสี่ยงแต่อยากลองสักตั้ง...เป้าหมายมีไว้พุ่งชน

       และเธอเลือกที่จะชน!

       ฌัชฌาตามหาบุรีทั่วมหาวิทยาลัย หมายบอกความในใจ เธอพบว่าเขากำลังนอนแผ่หลาอยู่ใต้ร่มต้นพิกุล เธอแอบมองคนตรงหน้านิ่งอย่างชั่งใจคิดอีกครั้ง ความหวั่นไหว ความกระวนกระวายใจ ความเขินอาย ความกล้าๆ กลัวๆ เข้าปะทะความคิดและจิตใจ จะเกิดอะไรขึ้นหากยัยอ้วนบอกชอบรุ่นพี่สุดเพอร์เฟ็กต์

       จะได้กินแห้วอีกหรือเปล่า

       รักแท้ไหมจะได้พิสูจน์กันแล้ว

       "พี่บุรีคะ" ฌัชฌาเรียก

       ชายหนุ่มดีดตัวลุกขึ้น หันมายังต้นเสียง

       "อ้าวน้องนั่นเอง มีอะไรหรอครับ"

       "หนูมีอะไรจะสารภาพค่ะ" พูดไปสั่นไป

       "สารภาพ?"

       "ค่ะ คือหนู...หนูชอบพี่บุรีค่ะ!"

       กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด

       พูดไปแล้ว...เธอพูดออกไปแล้ว!

       เธอจะมีชีวิตรอดไปจากตรงนี้ไหม!!!

       ขณะที่ฌัชฌาอายม้วนต้วนยังไม่เสร็จ จู่ๆ บุรีก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา

       "ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ นี่เธอจะบ้าหรือเปล่า" ประโยคแรกเรียกความงงงวยจากคู่สนทนาได้ไม่ยาก เธอหน้าชาจนพูดอะไรไม่ออก

       "เธอเนี่ยนะชอบพี่ ก่อนจะมาบอกพี่คิดดีแล้วใช่มั้ย"

       "คะ?"

       "ทีหลังจะบอกชอบใคร เช็คตัวเองให้ดีก่อนนะคะว่าเราสองคนเหมาะสมกันมั้ย"

       "ว่าไงนะคะ"

       "ดูเธอสิ อ้วนอย่างกับหมูตอน หน้าตาก็งั้นๆ แค่นี้พี่ก็ประเมินได้แล้วว่าพี่กับเธอไปกันไม่ได้ เราต่างกันเกินไป"

       ฌัชฌากำมือแน่น กัดฟันกรอดๆ ด้วยความคับแค้นใจ

       "อะไรนะ จะบอกว่าหนูไม่คู่ควรกับพี่งั้นสิ เอาอะไรมาวัดคะ แค่เพราะฉันอ้วนอย่างนั้นน่ะหรอ พี่รู้ได้ไงคะว่าคนอัปลักษณ์จะนิสัยไม่ดี เกินไห้เปแล้วนะ ทีตัวเองล่ะ...เลือกชอบคนที่รูปร่างหน้าตา ตัดสินคนที่ภายนอก มันเป็นนิสัยของคนหน้าตาดีที่พวกเขาทำกันหรอคะ เท่านี้หนูก็รู้แล้วว่าความคิดและจิตใจพี่มันคับแคบและไม่สะอาด ขอบคุณนะคะที่รับฟังและให้บทเรียนหนูในวันนี้"

       วันหนึ่งเธอต้องทำให้บุรีเสียใจที่สบประมาทเธอ!

       เธอเดินกลับออกมาด้วยความเสียใจ ไม่มีน้ำตาสักหยด เพราะความแค้นใจมีมากกว่า

       นับแต่วันนั้น หญิงสาวไม่ได้พูดถึงบุรีอีก และเริ่มปฏิวัติตัวเอง ลดน้ำหนักอย่างเอาเป็นเอาตาย มีมี่สงสัยความผิดปกตินี้ แต่ก็ไม่กล้าถาม จากลักษณะอาการของเพื่อนสาวเดาได้ไม่ยากเลยว่าผลเป็นอย่างไร

       1 ปีผ่านไป ฌัชฌากลายเป็นผู้หญิงคนใหม่ ผลจากการออกกำลังกายและหันมาสนใจสุขภาพตัวเอง ทำให้รูปร่างเธอบางลง เธอกลายเป็นสาวฮอตของมหา'ลัยในเวลาไม่นาน ผู้ชายอายุน้อยอายุมากต่างแย่งจีบเธอเป็นพรวน ทว่าเธอกลับไม่สนใจ วันหนึ่ง โชคชะตาก็เล่นตลกพานให้พบกับบุรีอีกครั้ง ชายหนุ่มผิวคล้ำไปเล็กน้อย บุรีดูตกใจไม่น้อยที่ได้พบฌัชฌาอีกครั้ง การเปลี่ยนแปลงของฌัชฌาครั้งนี้ ทำให้ชายหนุ่มหวนคิดถึงอดีต และพยายามจีบหญิงสาว แต่ทว่าคำตอบที่ได้รับราวถูกมีดตัวเองทิ่มมือตัวเอง!

       "ขอปฏิเสธค่ะ พี่ลืมไปแล้วหรอคะว่าฉันกับพี่ไม่เหมาะสมกัน แล้วพี่จะตามตื๊อฉันทำไม"

       ลาก่อนรุ่นพี่!

       

บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

0
โหวต 0 /10 คะแนน
จากสมาชิก 0 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

0 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

0 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

0 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...