น้อมรำลึกถึงพ่อหลวง ร.๙

เรื่องสั้น : ดอกฟ้าของซูเปอร์เบีย

อ่าน 256
วิจารณ์ 0
แนว:
จำนวน:
4 บท
แต่งเมื่อ:
วันที่ 2 ม.ค. 2561 15:08 น.

(แก้ไขเนื้อหาล่าสุดเมื่อ โดย เจ้าของบทความ)

ผู้แต่ง punna
ขีดเขียนเต็มตัว (230)
เด็กใหม่ (7)
เด็กหัดอ่าน (44)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

บท 2. เพื่อน?

เขียนเมื่อ วันที่ 4 ม.ค. 2561 12:45 น.
«•
•»

             ยามเช้าที่อากาศแสนสดใส ผมเดินทางมาที่สมาคมนักล่าลิเบียเพื่อสอบถามเกี่ยวกับงานว่าจ้างที่ผมสามารถรับมาทำได้เพียงลำพัง โดยไม่ต้องมีเพื่อนร่วมงานเหมือนกับนักล่าบางคนที่รับงานเป็นกลุ่ม

            " ช่วย...รับ..ไป..ได้ไหม..คะ.." เสียงที่แสนแผ่วเบาดังขึ้นไม่ไกลจากตำแหน่งที่ผมยืนอยู่นัก ทำให้ผมตัดสินใจหันไปมองเจ้าของเสียงนั้น เธอเป็นหญิงสาวที่หน้าตางดงามมากคนหนึ่ง และถ้ามองดีๆจะพบว่าเธอสวมชุดของจอมเวทหญิงสมาคมอื่น แต่โดยภาพรวมแล้ว มันเป็นไปไม่ได้เลยที่เธอจะพูดกับผม และยิ่งเป็นไปไม่ได้ใหญ่เลยที่ดอกไม้ในมือของเธอที่ยื่นตรงมาที่ผมจะเป็นของที่เธอตั้งใจมอบให้ผม ผมจึงตัดสินใจที่จะเดินผ่านเธอไป เพื่อรักษาหน้าของตัวเองเอาไว้

              " อย่า.. อย่า..พึ่ง..ไป... ช่วย...รับ...ไป...นะคะ.. " เธอพูดกับผมอีกครั้ง และคราวนี้ผมเริ่มมั่นใจแล้วว่าเธอตั้งใจพูดกับผม เพราะเธอใช้มือที่สั่นเทาจับชายเสื้อของผมเอาไว้ 

              " คุณ...พูดกับผม..ใช่ไหมครับ.." ผมรวบรวมเสียงที่หายไปของตัวเองถามเธอด้วยน้ำเสียงที่คิดว่าคงจะสั่นพอสมควร เพราะตั้งแต่เกิดมาจนอายุ 17 ปีผมยังไม่เคยได้รับดอกไม้จากใครมาก่อนเลย โดยเฉพาะผู้หญิง ดังนั้นผมต้องถามออกไปแบบนี้ก่อน เผื่อว่าเธออาจจะต้องการฝากให้ผมนำดอกไม้ของเธอไปมอบให้ใครในสมาคมของผม ผมจะได้ไม่หน้าแตก

                 " ช่วย..รับไป..ได้ไหมคะ.. " เธอพูดกับผมอีกครั้ง

                 " ขอบคุณครับ.. " ผมตัดสินใจรับดอกไม้มาจากมือของเธอ

                  " เจนนี่.. " เธอพูดกับผมก่อนที่จะวิ่งหนีไป ในขณะที่ผมยังคงยืนทำหน้างงอยู่ที่เดิม ก่อนที่ผมจะก้มลงมองดอกไม้ในมือ แล้วพบว่าดอกไม้ดอกนั้นมีเชือกสีทองเส้นเล็กผูกเอาไว้

                  " สงสัยเธอจะอยากเป็นเพื่อนกับเราล่ะมั้ง.. " ผมพูดกับตัวเองก่อนที่จะแกะเชือกเส้นนั้นออกมา แล้วใส่มันลงไปในลูกแก้วสื่อสารที่กำไลข้างขวาของตัวเอง ก่อนที่จะพูดชื่อที่เธอบอกมา ทำให้ไม่นานนักลูกแก้วสื่อสารของผมที่ปกติจะมีเชือกแค่ไม่กี่เส้นก็มีเชือกเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งเส้น 

                   หลังจากนั้นผมก็เดินเข้าไปในสมาคมพร้อมกับดอกไม้อีกหนึ่งดอกที่ได้รับมา ทำให้แทบทุกสายตาภายในสมาคมหันมามองที่ผมเป็นตาเดียว แต่ผมไม่ได้อึดอัดอะไรนัก เพราะผมตั้งใจจะให้พวกเขาเห็นอยู่แล้ว แต่น่าเสียดายที่ไม่มีใครพูดถึงเรื่องนี้เลย ตั้งแต่ผมเดินเข้าไปรับงานจนกระทั่งผมเดินออกมาจากสมาคม เพื่อตรงไปที่ร้านขายแผนที่ เพื่อหาซื้อแผนที่และซื้อของจำเป็นบางอย่างก่อนออกเดินทาง ไปล่าสัตว์ประหลาดที่หุบเขาลวงตา 

 

«•
•»
บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

10
โหวต 10 /10 คะแนน
จากสมาชิก 2 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

10 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

10 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

10 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...