น้อมรำลึกถึงพ่อหลวง ร.๙

เรื่องสั้น : เพื่อนมหา'ภัย

อ่าน 62
วิจารณ์ 0
แนว:
จำนวน:
1 ตอน (จบบริบูรณ์)
แต่งเมื่อ:
วันที่ 5 ธ.ค. 2560 06:48 น.

(แก้ไขเนื้อหาล่าสุดเมื่อ โดย เจ้าของบทความ)

ขีดเขียนหน้าใหม่ (59)
เด็กใหม่ (5)
เด็กใหม่ (1)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

ตอน 1.

เขียนเมื่อ วันที่ 5 ธ.ค. 2560 07:01 น.

( แก้ไขเมื่อ วันที่ 5 ธ.ค. 2560 16:05 น. โดย เจ้าของบทความ )

       ก่อนหน้านี้ นอกจากอะเจ๊ที่พักห้องเดียวกัน ฉันไม่มีเพื่อนสนิทเลยสักคน ฉันเข้าใจ ใครจะคบคนพิการอย่างเรา เป็นตัวถ่วงพวกเขาเปล่าๆ แต่มันไม่ใช่เรื่องใหญ่สำหรับฉัน ฉันเรียนเก่งติดหนึ่งในเจ็ดอัจฉริยะของห้อง ฉันสามารถทำการบ้านได้โดยไม่ต้องพึ่งพาอาศัยเพื่อน เพื่อนร่วมห้องเสียอีกที่ขอให้ฉันช่วย...ออกจะเป็นการลอกเสียมากกว่า

       ทว่าแล้ววันหนึ่ง ฟ้าก็เป็นใจทำให้ได้เจอกับเธอผู้เป็นเพื่อนรัก...จ๊ะจ๋า หรือกมลทิพย์ พูดถึงมาพอดี

       "ออย..."

       "ไง กินข้าวยัง"

       "ยังเลยอะ พอดีวันนี้ตื่นสาย กลัวผิดนัดเลยมาหาออยก่อน"

       "ไปหาไรกินที่โรงอาหารไป เดี๋ยวออยหาข้อมูลรอ"

       "รอคำนี้อยู่เลย"

       "แหมมมม" จ๊ะจ๋าเป็นเพื่อนร่วมชั้นเรียน

       แรกเข้าเรียนเราต่างคนต่างมีเพื่อน จ๊ะจ๋ามีกลุ่มเพื่อนที่สนิทกันอยู่ ส่วนฉันเพื่อนสนิทหลายคนอยู่คนละห้อง ฉันทำอะไรด้วยตัวคนเดียว ตรงข้ามจ๊ะจ๋ามีเพื่อนคอยเคียงข้าง เป็นแบบนี้มาสองปีกว่า จนกระทั่ง...เรื่องนี้มันคงเริ่มตั้งแต่ตอนนั้น

       มันเป็นเรื่องที่แสนจะธรรมดา ไม่น่าติดตามสำหรับใครหลายคน แต่มีความหมายกับฉันเหลือเกิน

       "ออย มีกลุ่มอยู่หรือยังอะ ตอนนี้พวกเรากำลังหาสมาชิกเข้ากลุ่มเพื่อทำการแสดงวิชาสุนทรียศาสตร์อาทิตย์หน้า" จ๊ะจ๋าทักขึ้น ขณะที่ฉันกำลังเดินออกจากห้อง ฉันเบิกยิ้ม ยินดีนักที่หญิงสาวเอ่ยชวน เพราะยังไม่มีกลุ่ม งานกลุ่มดูเป็นงานหนักใจสำหรับคนไร้เพื่อนอย่างฉันจริงๆ

       "ยังเลยจ้ะ กำลังหากลุ่มอยู่เหมือนกัน"

       "งั้นเข้ากลุ่มจ๋ามั้ย กลุ่มจ๋ายังไม่ครบ"

       "จริงหรอ เข้าสิ รับเพื่อนเป็นสมาชิกด้วยนะ" ฉันรับคำโดยไม่คิดอะไร คิดถึงแต่สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ งานที่ได้รับมอบหมาย เท่านั้น ฉันต้องมีงานส่ง มีคะแนนเหมือนเพื่อนคนอื่น

       กลับไปดื่มด่ำกับมื้อกลางวันอย่างไร้กังวล เดินมาถึงหน้าประตูก็หูผึ่ง แอบได้ยินเสียงคนคุ้นเคยกำลังคุยกันจ้อกแจ้ก แสร้งทำราวไม่ได้ยิน เพื่อนบางประเภทพอออกจากห้องเรียนไปก็กลายเป็นคนแปลกหน้าแล้ว แม็กกี้หรืออรอาภา หนึ่งในสมาชิกในห้องเรียนเดินมาพบ เธอทักทายฉันด้วยไมตรีจิต ผิดกับฉันที่แอบซ่อนความเกลียดชังไว้ในใจ และเหลือบเห็นจ๊ะจ๋าตามหลังมาติดๆ

       "ออย กินข้าวปะ" เธอร้องทัก

       "จ้าา ไปก่อนเลย เพื่อนจะกลับไปกินข้าวที่ห้อง"

       "พรุ่งนี้ว่างทั้งวัน เรานัดกันมาคุยเรื่องการแสดงที่จะแสดงนะ"

       "ฟิตเต็มที่เลยนะ ได้สิ นัดกี่โมงล่ะ"

       "อืม...ประมาณเก้าโมงละกัน ไม่เช้าไม่สายเกินไป"

       ฉันขันกับประโยครั้งท้าย "ฮ่าๆ ตามนี้"

       "เอ่อ...พรุ่งนี้เขาไม่ว่างนะ" คำพูดแม็กกี้แทบเรียกเสียงกรีดร้องของฉันได้ ไม่จริงใช่ไหม ฉันต้องร่วมงานกับยัยแม็กกี้ตัวแสบอย่างนั้นหรือ

       "ไปไหนทำไมไม่ว่างล่ะ พรุ่งนี้ไม่มีเรียนนี่"

       "แม็กกี้อยู่กลุ่มเราหรอ"

       "ใช่ ทำไมหรอ"

       "เปล่าๆ ไม่มีอะไรหรอก"

       บางที แม็กกี้อาจจะไม่ชอบฉัน และแกล้งแต่ฉันคนเดียวก็ได้ แล้วทำไมถึงจ้องกัดฉันคนเดียวละเนี่ย ฉันไปทำอะไรให้!?

       จ๊ะจ๋ากลับมาสนใจแม็กกี้ต่อ "พรุ่งนี้นัดหมอทำฟันน่ะ ปวดฟันตั้งแต่เมื่อสองสามวันก่อนแล้ว ไม่รู้จะเสร็จตอนไหน"

       "ถ้าเป็นตอนบ่ายล่ะ ทำฟันคงไม่ทำทั้งวันหรอกมั้ง"

       "นั่นสิ"

       "อาทิตย์หน้าก็ต้องขึ้นแสดงแล้วจะชักช้าไม่ได้นะ ต้องเตรียมทุกอย่างให้พร้อม หาหมอเสร็จตอนไหนก็รีบมาเด้อ"

       "โอเค"

       "เดี๋ยวต้องบอกเพื่อนคนอื่นอีก ไปละ" พูดจบ เธอเดินล่วงหน้าไปยังลานจอดรถ

       ฉันกับแม็กกี้ยืนอยู่ด้วยกันตามลำพัง ฉันกดโทรศัพท์เรียกใช้บริการรถไฟฟ้าที่มหาวิทยาลัยจัดให้ ไม่สนใจคนรอบข้าง พอวางสาย แม็กกี้ยังยืนนิ่งราวรูปปั้นหลงทิศ คิดว่าคงกลับพร้อมฉันเป็นแน่ เธอชวนฉันคุยนานาจิปาถะ แต่ฉันก็ตอบบ้างตัดบทบ้าง แล้วแต่อารมณ์ว่าอยากตอบคำถามไหน คำถามไหนไม่อยากตอบ

 

       การแสดงจบลงอย่างงดงาม หมดชั่วโมง จ๊ะจ๋า แพรว พี่เป็ด มิ้ม กระแตนำของเซ่นประกอบการแสดงโจลมะมวดที่พวกเราแสดงไปมาแบ่งเพื่อนๆ ในห้องกิน ฉันกลับห้อง เพราะภารกิจวันนี้สิ้นสุดลงแล้ว แต่จ๊ะจ๋าเรียกรั้งไว้เสียก่อน เธอเล่าอะไรต่อมิอะไรให้ฟัง เป็นเรื่องที่หากใครฟัง และให้ความเชื่อใจคนต้นเรื่องแล้ว ฉันคงตกเป็นจำเลยสังคมแน่นอน

       เธอเล่าว่า...

       วันนั้น กมลทิพย์เพิ่งกลับจากหอเพื่อน ซึ่งขากลับได้แวะซื้อของที่ร้านค้าใกล้ๆ หอพักในหญิง เธอได้พบกับอรอาภา จึงถามสารทุกข์สุกดิบ และได้ไว้วานให้ไปชวนเพื่อนมาซ้อมการแสดง แต่...

       'อย่าลืมชวนออยมาด้วยนะ'

       'ไม่ดีกว่า จ๊ะจ๋าไปชวนเองเถอะ'

       'ทำไมล่ะ อยู่หอเดียวกันไม่ใช่หรอ'

       อรอาภาสีหน้าเหยเก ประกอบคำพูด 'เหมือนออยจะไม่ชอบเขาอะ พูดอะไรก็ไม่ค่อยถูกใจ ชอบตีหน้าดุใส่เขาตลอด'

       'บ้าสิ ไปทำอะไรให้ออยโกรธหรือเปล่า ออยเนี่ยนะ จะทำอย่างนั้น' เธอไม่อยากจะเชื่อ

       'ไม่นะ ไม่รู้ทำไม'

       เพราะกมลทิพย์ไม่อยากเชื่อหูตัวเองว่าคนอ่อนโยนเช่นสุฐิตาจะเป็นคนไร้เหตุผล เธอจึงถามเจ้าตัวไปตรงๆ

 

       "แม็กกี้พูดจริงมั้ย"

       ฉันกระอักกระอ่วนใจที่จะให้คำตอบ หากบอกความจริงจะหาว่าฉันแต่งนิยาย คิดไปเองไหม นิ่งคิดอึดใจเดียว กล้าถามก็กล้าตอบ อย่างน้อยฉันยังมีโอกาสอธิบายข้อเท็จจริง

       "มันมีสาเหตุนะ แม็กกี้หลอกเพื่อนตลอด เพื่อนเลยลำบากใจที่จะพูดด้วย ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น แต่ถ้าแม็กกี้พูดถึงเพื่อนว่ายังไง ขอให้รู้เลยว่าแม็กกี้นั่นแหละที่กำลังโกหก"

       "งั้นหรอ แค่นี้น่ะนะ"

       "ใช่ แม็กกี้เคยโกหกเพื่อนว่าไม่มีเรียน สุดท้ายกลายเป็นว่าเพื่อนขาดเรียนไปสองวิชาในวันนั้น... เพื่อนแค้นใจมากที่ถูกแกล้งเลยไม่คุยกับแม็กกี้อีกถ้าไม่จำเป็น" เหมือนเธอจะเข้าใจแต่ไม่ใคร่เข้าใจความโกรธเกลียดของฉันสักเท่าไร

       แหงล่ะ ถ้าไม่เจอกับตัว จะไปเข้าใจอะไร

       "ทำไมถึงทำแบบนั้น"

       "ไม่รู้สิ แต่ตอนนี้เพื่อนสูญเสียความเชื่อใจจากแม็กกี้ไปแล้วเรียบร้อย ไม่สามารถไว้ใจได้อีกแล้ว ขอบคุณนะที่ถาม อย่างน้อยก็ลดคนที่จะเกลียดเพื่อนเพราะคำโกหกคำโตของแม็กกี้ไปได้คนนึง ขอบคุณจริงๆ"

       "เพื่อนต่างหากที่ต้องขอบคุณที่เปิดใจเล่าความจริงให้ฟัง ไม่เข้าใจหรอกนะว่าแม็กกี้แกล้งออยทำไม แต่ตอนนี้ก็ได้รู้ความจริงแล้ว ออยก็ยังเป็นออย อ่อนโยนและใจดี" เราสองคนจับมือกันเลียนแบบธรรมเนียมฝรั่ง

       ฉันกับจ๊ะจ๋าเริ่มคุยกันตั้งแต่นั้นมา แต่เรายังไม่ได้สนิทอะไรกันนัก จ๊ะจ๋ามีกลุ่มเพื่อน ฉันยังต้องผจญภัยในมหาวิทยาลัยแห่งนี้คนเดียว จ๊ะจ๋าเป็นคนจริงใจ ตรงไปตรงมา ชอบเล่าเรื่องต่างๆ ของตัวเองให้ฉันฟังประจำ ไว้ใจคนอื่นง่ายเกินไปแล้ว เพราะอย่างนั้น ถึงมีทั้งคนรักและคนชัง หนึ่งในนั้นก็หนีไม่พ้นคนเจ้าเล่ห์อย่างยัยแม็กกี้

       ฉันไม่ได้เห็นด้วยตาหรือได้ยินกับหูตัวเองหรอก เจ้าทุกข์มาระบายให้ฉันฟังทั้งนั้น เฮ้อ!

       แม็กกี้หลอกทุกคน...จ๊ะจ๋าคือจอมลวงโลก แอบนินทาคนอื่นลับหลังอย่างนั้นอย่างนี้ ล่าสุด ก็โกหกโดยยุให้เพื่อนในกลุ่มของจ๊ะจ๋าแตกคอกัน ยังดีที่คนในกลุ่มรู้จักท้วงถาม ทำให้กลุ่มเพื่อนไม่ต้องยุบไป แถมยังรู้หัวใจที่แท้จริงของแม็กกี้ว่าเต็มไปด้วยขยะมากน้อยแค่ไหน

       "ออย มาทำวิจัยหรอ" เสียงคุ้นทักทาย ฉันหันไปมองต้นเสียง เจอคนที่ฉันกำลังพูดถึงอยู่เลย...แม็กกี้

       "อือ"

       ต่อหน้าก็น่ารักแบบนี้ แต่ลับหลังคงต้องถามเพื่อนสนิทเธอว่าเธอใส่ร้ายใครว่าอย่างไรบ้าง

       ถ้าเป็นเมื่อก่อนฉันคงไม่อาจมองหน้าเธอได้ เพราะความโกรธแค้น แต่ตอนนี้ฉันไม่จำเป็นต้องสนใจเธอแล้ว การบ้านงานวิจัยสำคัญกว่า ทว่าดูเหมือนจ๊ะจ๋าจะไม่เห็นด้วยอย่างยิ่ง ยัยตัวแสบนี่ให้อะไรกับเพื่อนรักของฉันมากมายอย่างคาดไม่ถึง เรื่องนี้ฉันไม่ได้ยินจากปากเพื่อนรัก แต่ได้ยินกับหูตัวเองเลย! มันน่านักจริงๆ!!!

       ณ หน้าห้องน้ำหญิง

       ฉันปวดปัสสาวะอยากเข้าห้องน้ำเหลือเกิน แล้วก็ต้องหยุดยืน เมื่อได้ยินเสียงใครสักคนคุยกัน

      'อ้าว เด็กพวกนี้มัน...' 

      'เรียบร้อยแล้วใช่มั้ย'

       'งานดี เงินดีแบบนี้ บอกอีกนะ ฉันยินดีช่วย'

       'ได้สิ ถ้าพวกเธอทำงานสำเร็จ ฉันก็จะจ่ายให้เธออีก'

       'หมายความว่าไงอะแม็กกี้'

       'เดาไม่ออกหรอ ใช่ ฉันสร้างข่าวลือลวงขึ้นมา...' จังหวะที่ตัวร้ายแบไต๋ ฉันแอบหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดอัดวิดีโอทันใด 'ทั้งเรื่องจ๊ะจ๋า มิ้ม กระแตทะเลาะกัน เรื่องลอกงานของจ๊ะจ๋า เรื่องจ๊ะจ๋าเกาะเกรดออย ต่อไปก็จะทำให้สองคนนั้นผิดกัน'

       ชั่วสุดขีดเลย! ฉันละอยากเข้าไปบีบคอผู้หญิงคนนั้นเมื่อได้ฟังประโยคสุดท้าย ทำให้พวกเราแตกคอกันอย่างนั้นหรือ...ฝันเอาค่ะ! ฉันจะแฉให้หมดเลยคอยดู หลังจากที่สาวใจบาปสารภาพผิดเสร็จสรรพ ฉันเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าสะพาย จังหวะเดียวกับเพื่อนร่วมห้อง...ฝ้ายเดินมาพอดี 'อ้าวออย มาทำวิจัยหรอ ถึงบทไหนแล้วล่ะ'

       'กำลังทำบทที่สามจ้ะ แล้วฝ้ายล่ะ ถึงบทไหนแล้ว' ฉันเดินเข้าห้องน้ำพร้อมกับฝ้าย แอบเห็นสองสาวสะดุ้งเบาๆ นึกขำในใจ ลอบทำตาดุใส่แม็กกี้

       ตั้งใจจะเอาวิดีโอที่อัดได้ไปเปิดในห้อง ประการแรก...อยากให้ทุกคนเข้าใจฉันกับจ๊ะจ๋า และประการหลักจริงๆ คืออยากประจานผู้หญิงคนนั้น!

        "เฮ้ออออ!"

        "เป็นอะไรไปอะจ๊ะจ๋า"

       อยู่ๆ กลับมาก็ถอนหายใจเสียอย่างนั้น

       "จ๋าโดนอีกแล้วอะ"

       "โดนอะไรหรอ"

       "เหมือนเดิม คราวนี้ถูกหาว่ายังไม่คืนหนังสืออาจารย์ เพื่อนเพิ่งมาทวงตะกี๊เอง"

       "ไม่ต้องห่วง เพื่อนมีวิธีช่วยจ๋าละ"

       "ยังไงอะ"

       ฉันเปิดวิดีโอที่แอบถ่ายมาสดๆ ร้อนๆ ให้เพื่อนสาวดู เธอตกใจที่ได้เห็นเหตุการณ์ในนั้น "โหหหห ออยไปเอามาจากไหนเนี่ย"

       "แอบไปเจอในห้องน้ำเลยอัดไว้ เราต้องเปิดให้เพื่อนทุกคนดูนะ เค้าจะได้เข้าใจพวกเรา"

       "จะดีหรอ เดี๋ยวพวกนั้นก็ได้กลายเป็นจำเลยสังคมหรอก"

       "ช่วยไม่ได้ เหยียบหัวแม่มดก่อน อย่างนี้ต้องเจอดี เอาให้เฮี้ยนกว่าผี ให้ผีอายไปเลย" ฉันว่า "ไม่ต้องกลัวนะ ธรรมะย่อมชนะอธรรม เราต้องไม่ยอมให้ทุกคนเข้าใจเราผิด"

       

       เมื่อวันพรีเซนต์งานวิจัยครั้งที่ ๑ มาถึง ก่อนจะติดตั้งอะไรเสร็จเรียบร้อย ฉันก็แอบทำให้อาย ผู้ควบคุมการพรีเซนต์เห็นวิดีโอแปลกๆ เข้า เธอเปิดเข้าไปดูตามที่คาดการณ์เอาไว้ ทุกคนได้ยินได้ฟังเรื่องราวทั้งหมด...แม็กกี้เป็นผู้กระทำทั้งหมด แพม เพื่อนสนิทที่อยู่ในวิดีโอด้วยหน้าเหวอไปเลย ทุกคำถามที่อยู่ข้างๆ ประเดประดังเข้ามามากมายจนเลือกตอบไม่ถูก แม็กกี้ที่เดินเข้ามาทีหลังถูกมองด้วยสายตารังเกียจ เธอคงงงๆ กับสายตาเหล่านั้น จ้องตอบนิ่งๆ แพมกวักมือเรียกมานั่งอย่างร้อนใจ ฉันนิ่งเงียบ จับไหล่คนข้างๆ อย่างปลอบประโลม

       แบบนี้แหละดีแล้ว ทำอะไรไว้ย่อมได้รับสิ่งนั้นตอบแทน

       เพื่อน มีทั้งดีและไม่ดี คบเพื่อนดีชีวิตก็ดีไป เพื่อนจะคอยสนับสนุนและเคียงข้างเราทั้งในเวลาทุกข์และเวลาสุข สานสัมพันธ์กับเพื่อนไม่ดี ก็คบกันได้แค่ตอนที่เรามีช่วงเวลาที่ดีเท่านั้น หรือไม่ ถ้าเราได้ดิบได้ดี เพื่อนพรรค์นี้อาจกำลังอิจฉาริษยาเรา และกำลังหาจังหวะแทงข้างหลังเราอยู่ก็ได้

       มหา'ลัย มันกว้างใหญ่ เหมือนโลกใบหนึ่ง บางที เพื่อนที่เราหลงคิดว่าเป็นเพื่อนรักเพื่อนมหา ดีอย่างนั้นดีอย่างนี้ อาจเป็นเพื่อนมหา'ภัยที่แฝงกายมาเพื่อทำร้ายเราก็เป็นได้ ถ้าพวกเขาต้องการสังเวยหัวใจให้กับความมืดในใจแล้ว ดังเช่นแม็กกี้เป็นต้น

       

       

 

        

       

บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

0
โหวต 0 /10 คะแนน
จากสมาชิก 0 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

0 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

0 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

0 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...