น้อมรำลึกถึงพ่อหลวง ร.๙

เรื่องสั้น : CARL THE MURDERER ฆาตรกรรมของคาร์ล แมคคาร์ทนีย์

อ่าน 66
วิจารณ์ 0
แนว:
จำนวน:
2 ตอน (จบบริบูรณ์)
แต่งเมื่อ:
วันที่ 10 พ.ย. 2560 10:58 น.

(แก้ไขเนื้อหาล่าสุดเมื่อ โดย เจ้าของบทความ)

ผู้แต่ง michaeldeanjr
หัดอ่านหัดเขียน (11)
เด็กใหม่ (1)
เด็กใหม่ (0)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

ตอน 2. 2 (จบ)

เขียนเมื่อ วันที่ 10 พ.ย. 2560 11:05 น.
«•

“คุณแทงเธอหรือ”   หมอเบเนดิกต์ถามช้าๆ   ไม่ได้ถอยหนี หรือแสดงอาการหวาดกลัวชายตรงหน้า

 

แต่คาร์ลส่ายหน้าไปมา    ใบหน้าดูเขม็งเครียดขึ้นในทันที

 

เขาอ้าปากเหมือนกำลังจะบอกว่าเขาใช้มีดทำอะไรเธอ   แต่แล้วเขาก็หันไปทางอีฟวอน …. ดูเหมือนเธอจะปรามเขาเอาไว้    ริมฝีปากคาร์ลจึงปิดสนิทอีกครั้ง

 

คาร์ลเสยผมที่ยาวถึงต้นคอ   สูดลมหายใจลึกหลายครั้ง  พยายามเรียกสติกลับมายังห้องแห่งนี้

 

“เลือดมอลลี่เยอะมาก  ยิ่งผมลงมือ ยิ่งเธอต่อสู้  เลือดก็ยิ่งทะลักออกมา   มันกระเด็นไปทุกทิศ  มันไหลไปทุกทาง  เก้าอี้ที่หมอนั่งอยู่ และพรมผืนนี้ เปื้อนเลือดจนผมเองยังเหลือเชื่อ -- -- ”  คาร์ลนิ่ง  กำมือแน่นจนเห็นเส้นเลือด  “รู้ไหมหมอ   ผมสงสัยมาตลอดว่า  ผมรู้สึกเกลียดเรื่องอะไร”   คาร์ลพูดรัวเร็ว   “แล้วผมก็รู้ในที่สุด  ว่าผมเกลียดสิ่งที่มอลลี่บีบบังคับผม   สิ่งที่มอลลี่พูดกับผม   --  สิ่งที่เธอพยายามเปลี่ยนให้ได้ดั่งใจเธอไปเสียทุกอย่าง   -- ผมเกลียดทุกอย่างที่เป็นมอลลี่  ผมเกลียดเธอวันละนิด  ทีละเรื่อง ทีละอย่าง  มันทำให้ผมรำคาญใจ  แล้วในที่สุดผมก็จำไม่ได้อีกแล้ว -- ว่าผมเคยรักเธอมาก่อนหรือเปล่า”

 

หมอเบเนดิกต์มองแววตาที่จงเกลียดจงชังของอีกฝ่าย

 

“คุณไม่เคยปรับความเข้าใจกับมอลลี่หรือครับ”

 

“มอลลี่เป็นผู้หญิงที่ไม่เคยฟัง”   คาร์ลเค้นเสียง “ถ้าวันนั้นอีฟวอนไม่บอกผม  ผมก็คงไม่มีวันรู้ว่าควรจะทำอย่างไรกับมอลลี่   แล้วในวันนี้ มอลลี่ก็จะยังคงมีชีวิตอยู่ -- ”

 

ความคิดทั้งหลาย ทำให้ชายหนุ่มสูญเสียการควบคุม  เขาทุบกำปั้นทั้งสองลงบนโต๊ะไม้ดังโครม

แก้วทรงสูง  และขวดไวน์หล่นแตกกระจายบนผืนพรม

 

หมอเบเนดิกต์ไม่พูดอะไร   เขาทำเพียงเหลือบตามองไวน์แดงที่เปื้อนพรม  แล้วกำลังไหลมายังปลายรองเท้าของเขา

 

“ถอดถุงมือของคุณออกสิ คาร์ล”   หมอเบเนดิกต์กล่าว   “ผมขอดูแผลที่มือของคุณหน่อยสิครับ   ว่ามีบาดแผลให้ผมช่วยรักษาไหม”

 

คาร์ลนิ่งไปอึดใจหนึ่ง

 

“หมอกำลังคิดว่าผมเสียสติจริงๆสิน่ะ”   คาร์ลพูดเสียงเครียด   “เหมือนกับคนพวกนั้นมันกำลังคิด!”

 

“ใจเย็นครับ”  หมอพูดเสียงนุ่ม  “ไม่มีใครรู้  ไม่มีใครเห็น ความจริงที่เกิดขึ้น   ผมไม่ได้กำลังตัดสินอะไรคุณ”

 

“มอลลี่ - ตาย - แล้ว !”  คาร์ลแผดเสียง  “อีฟวอนก็เห็นกับตา  ว่าผมเป็นคนลงมือฆ่ามอลลี่   แล้วอีฟวอนก็เป็นคนที่ลากมอลลี่มานอนกองแนบเท้าผม  ที่นี่!  ในห้องนี้!  แล้วไม่นานหลังจากนั้น เธอก็ตายท่ามกลางกองเลือดที่เจิ่งนองของตัวเอง!  เลือดเธอเปื้อนเต็มหน้าผม  กระเด็นไปทั่วเสื้อและมือของผม !  เธอตายในสภาพที่น่าสังเวช    หน้า และร่างเดิมของมอลลี่ ไม่ใช่มอลลี่อีกต่อไป  !”

 

“ให้อีฟวอนถอดถุงมือคุณได้ไหม”   หมอเบเนดิกต์เอ่ยปากถาม  “ได้ไหม ….คาร์ล”

 

คำขอนั้นทำให้คาร์ลผุดลุกขึ้นมาจากเก้าอี้  เตะโต๊ะที่กั้นระหว่างพวกเขาออกไปกระแทกชั้นหนังสือ   เขากระชากถุงมือออกโดยแรง  เผยให้เห็นฝ่ามือที่ผ่านการต่อสู้จากมอลลี่ --

 

-- แต่มันเป็นฝ่ามือที่สะอาด  ปราศจากรอยแผล หรือรอยฟกช้ำใดๆ -- --

 

มันคือฝ่ามือที่ไร้ริ้วรอย  ไม่เคยผ่านการต่อสู้   หรือแม้แต่รอยจับด้ามมีด -- --

 

หมอเบเนดิกต์เงยหน้ามองใบหน้าของคาร์ล   มันแดงก่ำด้วยแรงโทสะ และแฝงไปด้วยชัยชนะ   นัยน์ตาเขาเป็นประกาย ราวกับว่าได้พิสูจน์บางสิ่งที่ยิ่งใหญ่และมีอำนาจ

 

“ทำไมคุณถึงอยากให้มอลลี่ตายเสียขนาดนั้นล่ะ คาร์ล”  หมอถามเสียงแผ่วเบา

 

ไม่มีคำตอบมาจากคาร์ล

 

หมอเบเนดิกต์หยิบนาฬิกาพกในกระเป๋าขึ้นมาดู   แล้วก็ลุกขึ้นยืนในที่สุด   เขามองใบหน้าของชายหนุ่ม   เอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพว่า  “ผมเห็นจะต้องขอตัวกลับก่อน   สวัสดีครับคาร์ล   แล้วเจอกันใหม่ครับ”

 

เขาก้มศีรษะให้คาร์ลเล็กน้อย  ก่อนจะเดินไปที่ประตู

 

“นั่นหมอจะไปไหน”  คาร์ลถามเสียงดังลั่น   “หมอมักจะทำอย่างนี้เสมอเลยหรือ”

 

“แบบไหนหรือครับ”

 

“เดินหนีเมื่อยอมรับไม่ได้ ว่าตัวเองคิดผิด”

 

คราวนี้ เป็นหมอเบเนดิกต์ที่ไม่มีคำตอบ   เขาเดินออกจากห้องอันอับทึบนั้นเงียบๆ

 

ชายร่างใหญ่คนเดิม ตรงรี่เข้ามาทางหมอเบเนดิกต์  มองเขาด้วยสายตาขอความเห็น

 

 

มีเสียงกอกแกก ดังขึ้นมาทางโถงบันได  หมอเบเนดิกต์เห็นผู้หญิงคนหนึ่งแอบมองมาจากมุมมืดของขั้นบันได   เธอดูกังวล  ใบหน้าซีดเซียว  เธอจ้องมองไปยังบานประตูอย่างหวาดกลัว    

 

หมอเบเนดิกต์เคยเห็นใบหน้านั้นมาก่อนแล้ว --

 

เธอคือ คุณมอลลี่

แม่เลี้ยงของคาร์ล -- และภรรยาคนใหม่ของท่านนายพล

 

“ผมควรจะทำอย่างไรกับลูกชายผมดีครับหมอ”   ท่านนายพลร่างใหญ่ กระซิบถามด้วยความทุกข์ใจ  “หมอคิดว่าเราควรส่งเขาไปโรงพยาบาลของหมอไหม”

 

หมอเบเนดิกต์นิ่งไปอึดใจ   ไม่แน่ใจว่าควรจะบอกเขาเกี่ยวกับคาร์ล แม็คคาร์ทนีย์ ว่าอย่างไร

 

จะให้บอกว่า คาร์ลคิดว่าตัวเองได้ฆ่าภรรยาของเขาไปแล้วอย่างนั้นหรือ !

 

เขาควรบอกไปตรงๆไหม  ว่าในโลกลวงตาที่คาร์ลสร้างขึ้นมานั้น เขาได้สร้างตัวเองเพิ่มขึ้นมาอีกคนหนึ่ง ในชื่อของ ‘อีฟวอน’  -- ผู้เป็นหญิงสาวที่มีจิตใจอารี พร้อมช่วยเขาทุกอย่าง ในทุกๆเรื่อง -- ไม่ว่ามันจะเป็นเรื่องน่ากลัวเพียงใด

 

เขาคิดด้วยกันสองคน  วางแผนด้วยกันสองคน   ทั้งๆที่มีแค่เขาตัวคนเดียว

 

ไม่มีใครเห็นอีฟวอน  นอกเสียจาก จะเห็นว่าคาร์ลพูดอยู่คนเดียว !

 

แล้วเมื่อคิดถึงว่า ในโลกเล็กๆนั้น  เหยื่อฆาตรกรรมที่คาร์ลเลือกคือใคร  หมอเบเนดิกต์ก็รู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรบางอย่างค้ำอยู่ในคอหอย

 

ไม่เคยมีคนไข้คนไหน  ทำให้เขารู้สึกหดหู่ใจได้เท่านี้มาก่อน

 

“ผมจะส่งจดหมายวินิจฉัย พร้อมรายงาน  มาให้ภายในพรุ่งนี้เช้าครับ  คุณแม็คคาร์ทนีย์”   นั่นคือสิ่งที่หมอได้ยินเสียงตนเองพูด   “ถ้าคุณได้ยินเสียงเขาอาละวาดมาจากในห้อง  โปรดอย่าเปิดประตู  และอย่าลังเลที่จะเรียกผมมา    ผมเสียใจที่ต้องบอกว่า   ลูกชายของคุณ ไม่ใช่ลูกชายคนเดิมที่คุณรู้จักอีกแล้ว”

 

ไม่มีใครรั้งให้เขาอยู่ต่อในคฤหาสน์อันมืดสลัว

 

หมอเบเนดิกต์ก้มศีรษะให้คุณมอลลี่ -- คุณนายแม็คคาร์ทนีย์ -- ขณะที่สวนกับร่างเธอที่โถงบันได

 

ในใจหมอ แอบหวัง ว่าทั้งสองควรเป็นคู่สุดท้าย  ที่จะรู้ว่าลูกชายของเขาเป็นอะไร  แล้วกำลังจมดิ่งอยู่ในเรื่องน่ากลัวมากแค่ไหน

 

ไม่มีใครรู้ว่า ระหว่างคาร์ลกับมอลลี่ มีความสัมพันธ์อย่างไร   หรือความลับของพวกเขาสำคัญขนาดไหน  -- สำคัญพอให้คาร์ลต้องถึงกับหลอกตัวเองขนาดนั้นเลยหรือ

 

…..มันเป็นเรื่องที่มีเพียงพวกเขาสองคนเท่านั้นที่รู้

 

คาร์ลให้มอลลี่ตายไปแล้วในโลกของเขา   และได้มอบความหวาดกลัวให้แก่มอลลี่ ในโลกแห่งความเป็นจริง

 

รถม้าแล่นออกมาจากคฤหาสน์อันแสนหดหู่   หมอเบเนดิกต์ถอดหมวกออกจากศีรษะ   ถอดแว่นตาที่ปลายจมูก   เอนร่างพิงไปกับความอ่อนนุ่มของที่นั่ง

 

แล้วก็เพิ่งพบว่าในกระเป๋าเสื้อนั้น เขามีกุญแจดอกหนึ่งติดมากับตัว -- กุญแจดอกที่เขาควรลั่นประตูห้องคาร์ล ก่อนจะจากออกมา !!

 

หมอเบเนดิกต์ แว่วได้ยินเสียงโหยหวนมาจากคฤหาสน์ที่อยู่เบื้องหลัง

เสียงนั้นทำให้เขาถึงกับนิ่งตะลึง  เขารู้ดีทีเดียว ว่าถ้าคาร์ลออกมาจากห้องนั้นได้…..

 

สิ่งที่ต่อไปที่อีฟวอนจะบอกให้คาร์ลทำ  คืออะไร ….

 

«•
บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

0
โหวต 0 /10 คะแนน
จากสมาชิก 0 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

0 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

0 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

0 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...