น้อมรำลึกถึงพ่อหลวง ร.๙

เรื่องสั้น : เบื้องหลังความใจดี

อ่าน 156
วิจารณ์ 4
แนว:
จำนวน:
1 ตอน (จบบริบูรณ์)
แต่งเมื่อ:
วันที่ 21 ต.ค. 2560 20:42 น.

(แก้ไขเนื้อหาล่าสุดเมื่อ โดย เจ้าของบทความ)

ขีดเขียนหน้าใหม่ (42)
เด็กใหม่ (5)
เด็กใหม่ (0)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

ตอน 1.

เขียนเมื่อ วันที่ 21 ต.ค. 2560 21:55 น.

     ฝนตกพรำๆ และทำท่าจะตกหนัก เธอลดระดับความเร็วในการขับขี่ลง ระวังอันตรายบนท้องถนนยิ่ง ด้วยมีอีกสามชีวิตนั่งอยู่ในรถ ที่ปัดน้ำฝนยังทำหน้าที่ของมันอย่างขยันขันแข็ง ศศิวิมลจึงสามารถมองเห็นหนทางข้างหน้าได้บ้าง ทั้งที่ม่านฝนทวีความหนา ขณะรถแล่นเทียบท้องนาเวิ้งว้าง สายตาหญิงวัยกลางคนก็สบกับภาพเด็กนักเรียนห้าคนเข้า วัยไล่เลี่ยกับลูกของเธอเลย

     เห็นเช่นนั้นก็ทำให้หวนระลึกถึงตัวเองเมื่อสามสิบกว่าปีที่แล้ว...

     ศศิวิมลเป็นลูกสาวชาวนา ฐานะทางบ้านแต่เดิมยากจน ไม่มีสินทรัพย์ทรงค่าแต่อย่างใดที่พอให้เธอและครอบครัวลืมตาอ้าปากได้ แถมเธอกับน้องสาวอีกสองคนยังต้องตกเป็นภาระโดยปริยาย เพราะลูกๆ อย่างพวกเธอยังเล็กนัก แม่ของเธอต้องทำงานหนัก เพื่อหาเงินจุนเจือครอบครัว และส่งเสียให้เธอกับน้องได้เรียนหนังสือ

     เมื่อเยาว์วัย...เธอกับน้องโชคดีที่ได้เรียนแล้วโรงเรียนอยู่ใกล้บ้านกว่าเพื่อนคนอื่น ทว่าย่างวัยสาวเธอจำต้องไปศึกษาต่อในโรงเรียนในอำเภอใกล้ๆ เพราะโรงเรียนแถวบ้านสิ้นสุดเพียงการศึกษาภาคบังคับ คือ ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 เท่านั้น

     ความจนทำให้เธอขยัน และความขยันทำให้เธอใฝ่เรียน เธอเรียนต่อชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 ที่โรงเรียนในอำเภอใกล้ๆ ความจนเป็นอุปสรรคของเธอ แต่หากอยากหลุดพ้นจากความไม่มีอะไร จะท้อได้อย่างไร ทุกเช้าเธอจำต้องเดินไปโรงเรียน และทุกเย็นก็ต้องเดินกลับบ้าน ไกลแค่ไหนก็ต้องอดทน...เพื่ออนาคต

     เธอเชื่อว่าการศึกษาเปลี่ยนชีวิตเธอได้

     ...วันเวลาผ่านเลย ระยะทางที่ไกลแสนไกล ไม่ใช่ปัญหาของเธออีกต่อไป เธอเดินไป-กลับระหว่างบ้านกับโรงเรียนเช่นหลายวัน หลายเดือน...ที่ผ่านมา แต่วันนี้...เหมือนฟ้าไม่เป็นใจเสียเลย ฝนร้องพรั่งพรูเป็นสายไม่มีทีท่าว่าจะหยุดง่ายๆ รอแล้วรอเล่า...สายฝนก็ไม่ปรานีปราศรัย ศศิวิมลรอไม่ไหวอีกแล้ว เกรงจะกลับถึงบ้านมืดค่ำ ตัดสินใจวิ่งฝ่าฝนไป เปียกเป็นเปียก! วันนี้แม่เธอจะกลับมาเยี่ยมบ้านด้วย เธอคิดถึงแม่เหลือเกิน

     ฝ่าม่านฝนได้เกือบครึ่งทาง จู่ๆ ก็มีเสียงแตรรถดังไล่หลังมา เธอห้ามฝีเท้า หันไปมองอย่างประหลาดใจแกมอยากรู้สาเหตุที่รถกรีดร้องดังลั่น ราวตกใจกลัวอะไรบางอย่าง

 

     รถจอดสนิทอยู่กับที่ กระจกรถถูกเลื่อนเปิดออก

      "จะไปไหนหนู"

      "บ้านปลัดครับ"

       "ทุกคนเลยใช่มั้ย"

       "ครับ"

       "ขึ้นหลังรถเลย เดี๋ยวน้าไปส่ง"

       "ขอบคุณครับ" รับคำ เด็กผู้ชายกลุ่มนั้นกระโดดขึ้นรถกระบะนั้นด้วยความดีใจ ศศินา ลูกสาวคนโตที่นั่งอยู่ข้างๆ แม่ลอบอมยิ้มด้วยความซึ้งในน้ำใจของแม่

       "ดีจังเลยนะแม่"

       "มันมีเบื้องหลัง" ศศิวิมลเล่าเรื่องตนในอดีตให้ลูกสาวฟัง

 

        รถราคาแพงวัยกลางเก่ากลางใหม่แล่นมาถึงหน้าบ้าน เธอรีบลงจากรถ ขอบคุณน้ำใจคนขับอีกครั้งและวิ่งเข้าบ้านไป ภาพศศิวิมลวัยสาวแทรกทับแผ่นหลังเด็กผู้ชายห้าคน พวกเขาพนมมือไหว้เธออย่างจริงใจและใสซื่อ เธอรับไหว้พวกเขาแล้วว่า

      "ตั้งใจเรียนนะ"

      "ครับ"

      รถแล่นออกไปครั้นเด็กชายลงจากรถหมดทุกคนแล้ว ภาพนี้ซ้อนทับกับจินตนาการของศศินาขณะฟังเรื่องของแม่ เธอยิ้มให้กับความงดงามของน้ำใจแม่และเรื่องเล่าของแม่อันน่าประทับใจ

     

บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

9
โหวต 9 /10 คะแนน
จากสมาชิก 1 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

10 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

8 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

9 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...