น้อมรำลึกถึงพ่อหลวง ร.๙

เรื่องสั้น : ผู้กล่อมโลก

อ่าน 335
วิจารณ์ 0
แนว:
จำนวน:
1 session (จบบริบูรณ์)
แต่งเมื่อ:
วันที่ 5 มิ.ย. 2559 14:55 น.

(แก้ไขเนื้อหาล่าสุดเมื่อ โดย เจ้าของบทความ)

ผู้แต่ง KuroiNamida
ขีดเขียนชั้นมอปลาย (138)
เด็กใหม่ (6)
เด็กใหม่ (1)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

session 1.

เขียนเมื่อ วันที่ 5 มิ.ย. 2559 15:22 น.

( แก้ไขเมื่อ วันที่ 5 มิ.ย. 2559 21:57 น. โดย เจ้าของบทความ )

     ผู้กล่อมโลก...

เมื่อนานมาแล้ว โลกของเราได้พิโรธขึ้น และเพื่อให้โลกนี้สงบลงโลกจึงได้เลือกคนๆนึงเพื่อมาร้องเพลงกล่อมเกลาให้ความโกรธนั้นจางหาย และถ้าหากผู้กล่อมโลกตายไปแล้วล่ะก็โลกก็จะเลือกเสียงๆนึงมาแทนไปเรื่อยๆ ไม่มีใครเคยเห็นคนที่ถูกเลือกอีก เว้นแต่คนที่มีปรารถนาแรงกล้าเท่านั้นที่จะมองเห็น เรื่องนี้นานมากจนทุกคนคิดว่ามันเป็นแค่ตำนาน

   "โอ๊ย ไร้สาระอ่ะ"เสียงสูงแสบแก้วหูจากสาวน้อยวัยม.ปลายขัดเพื่อนสาวที่เล่าเรื่องราวนิทานหลอกเด็ก

   "โธ่ ฉันยังเล่าไม่จบเลยนะ"สาวน้อยที่สวมแว่นเอ่ยงอนๆ

   "ก็มันไร้สาระอ่ะ"ยังไปวายสะบัดบ๊อบแบบเชิดๆ

   "ว่างั้นมั้ย แอนเดรีย"ว่าแล้วก็หันไปถามคนอีกคนที่เอาแต่นั่งอ่านนิตรสารดาราศาสตร์

   "ไม่รุ้สิ ฉันไม่สนใจนักหรอก"แอนเดรียเงยหน้าขึ้นมาจากนิตรสารถอดหูฟังออกข้างนึงก่อนจะยันตัวลุกขึ้นแล้วเดินไปอีกทาง

   "...ยัยนี่ ฉันอุส่าห์จะดึงเข้ากลุ่มแล้วเชียวน้า พูดดีด้วยก็แล้วแต่ไม่ไหวจริงๆนั่นแหละ"สาวน่อยคนเดิมกระซิบกับเพื่อนสาวหลังจากแอนเดรียเดินออกไปไม่ไกลนัก แต่คนหูดีอย่างแอนเดรียก็ยังได้ยินอยู่ดี

     'เพราะแบบนี้แหละ ถึงอยากให้โลกหยุดหมุนไปซะ'แอนเดรียสบถกับตนเองในใจ

เมื่อถึงตอนกลางคืน ณ แคมป์ดาราศาสตร์...

ในตอนนี้เด็กทุกๆคนในค่ายควรจะหลับแล้วแต่ก็มีสาวน้อยคนนึงยังออกมาดูดาวและจดบันทึกรายละเอียดต่างๆเธอคนนั้นคือแอนเดรีย

   "สู่แผ่นดิน สุดปลายทาง ดั่งสวรรค์อันสดใส สุดแผ่นดินยังลึกลงลึกลงไปไร้ที่สิ้นสุด..."เสียงเพลงอันไพเราะดึงความสดใจของแอนเดรียให้มองไปที่ต้นทาง ป่างั้นเหรอ ใครกัน ดึกดื่นป่านนี้แล้ว

   "หวัดดี นั้นใครเหรอ"แอนเดรียถามออกไปเพราะเธอเห็นเงาตะคุ่มๆบนต้นไม้ที่เธอมั่นใจว่าเปนคนแน่ๆ มั้งนะ เงานั่นหันมาดูตกใจเล็กน้อย ก่อนจะเดินออกมาจากเงามืด แสงจันทร์ส่องลงมากระทบกับใบหน้าสวยหวาน เส้นผมสีทองสั้นระดับต้นคอ ดวงตาม่วงเข้มแฝงความลึกลับ แต่งตัวด้วยชุดเดรสขาวยาวระดับเข่า ไม่ใส่รองเท้าแต่ใส่สิ่งที่ดูเหมือนสร้อยข้อเท้า สร้อยข้อมือที่มือขวามีกระดิ่งเล็กๆติดอยู่ส่งเสียงทุกครั้งที่ขยับ

   "มองเห็น...ฉันด้วยเหรอ"เสียงที่เรียกให้สติกลับคืนมาดังขึ้น

   "..."ไม่สามารถจะพูดอะไรออกไปได้ไม่รุ้เพราะอะไร

   "เธอน่ะ ชื่ออะไร มีปรารถนาอะไร"คนผมทองถามออกมาเช่นนั้น

'คนหรือผีวะเนี่ย'แอนเดรียตะโกนอยู่ในใจ แต่ก็มีเสียงของคนอีกกลุ่มนึงดังขึ้นซะก่อน

   "แหม อย่ารีบร้อนนักซี่ แซม รอให้ถคงห้องก่อนก็ได้"เสียงผู้หญิงที่ดูไร้ยางอายกำลังจูบกับผู้ชายอย่สงดูดดื่มพูดขึ้นเมื่อผู้ชายเริ่มปลดกระดุมเสื้อของเธอ

   "ไม่มีใครเห็นหรอกน่า ดึกขนาดนี้แล้ว"ผู้ชายก็ยังคงสร้างรอยสีกุหลาบบริเวณคอของหญิงสาว

   "อะแฮ่ม!"แอนเดรียกระแอมเปนเชิงบอกว่ามีคนอยู่ตรงนี้ ทั้งคู่ดูตกใจไม่ใช่น้อย

   "โทษทีนะ แต่ทำไรให้มันมียางอายมั่งเถอะ หน้าด้านจริงๆ"เมื่อโดนพูดตอกกลับตรงๆแล้วจากที่อายอยู่แล้วก็ยิ่งอายเข้าไปอีกทำให้ทั้งคู่รีบวิ่งหนีกันแทบไม่ทัน

   "ให้ตายสิ อ้าว"แอนเดรียหันกลับไปแต่พบว่าสาวน้อยเมื่อกี้ไม่อยู่ซะแล้ว สงสัยจะหนีไปแล้วมั้ง ก็นะ ไม่มีใครอยากเห็นฉากแบบนั้นหรอก น่าขนลุกจะตาย คิดเช่นนั้นก่อนจะเก็บของแล้วเข้าห้องของตัวเองบ้าง

     วันรุ่งขึ้น วันที่เลิกค่ายเรียบร้อยแล้ว

   "นี่เธอ เมื่อวานน่ะกล้ามากนะที่มาพูดกับฉันอย่างนั้น" อ้าวๆ เมื่อวานยังชวนคุยอยู่เลยไม่ใช่รึไง ถอดหน้ากากออกซะแล้วเหรอ หึ

   "นี่ ตอบสิ ฉันคุยกับเธออยู่นะ"

   "จำเป็นด้วยรึไง มีอะไรจะคุยอีกล่ะ"แอนเดรียพูดตอบไปแบบหน่าย

   "หนอยย"ได้แต่กัดฟันกรอดแต่แล้วก็ได้เห็นสมุดจดของแอนเดรียจึงนึกอะไรได้ แล้วคว้าแก้วน้ำที่วางอยู่เทน้ำราดสมุดนั้น

   "นี่เธอทำอะไรน่ะ!?"แอนเดรียปัดแก้วน้ำนั่นออก

   "ฉันทำอะไรที่ไหน ไม่ได้ทำซะหน่อย"ตีหน้าซื่อแล้วหยิบสมุดขึ้นฉีกออกแล้วทิ้งลงพื้น แล้วเดินไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

แอนเดรียหยิบสมุดขึ้นมากอดไว้แนบอกแล้ววิ่งออกมา วิ่งตรงไปที่ป่าเมื่อคืน แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก

   "ผู้กล่อมโลกา!!! ฉันชื่อว่า!!! แอนเดรีย!!! แล้วเธอล่ะ ชื่ออะไร!!!"ร่างบางผมเทาตะโกนออกมาสุดเสียงเพื่อหวังว่าผู้กล่อมโลกนิทานปรัมปราที่ได้ยินจะมีตัวตนจริงๆ

   "..."ไม่มีจริงๆนั่นแหละ ในขณะที่ตัดใจแล้วจะหันหลังกลับ กริ๊ง เสียงกระดิ่งที่ดังขึ้นมาทำให้ต้องหันไปมองที่ป่าอีกครั้ง ดวงตาทีเทาเบิกกว้างคนที่เธอเห็นคือเด็กสาวคนเมื่อวาน

   "สวัสดี ฉันชื่อ...ฟิลิน่า..."สาวน้อนผมทองยิ้มอย่างอ่อนโยน เธอคนนี้คือผู้กล่อมโลกเหรอ มีจริงงั้นเหรอ

   "เธอ คือ ผู้กล่อม โลกเหรอ"ถามออกไปแบบไม่ค่อยเชื่อสักเท่าไหร่ แต่คำตอบที่ได้กลับเปนรอยยิ้มเล็กๆ

   "ตามมาสิ"ฟิลิน่ายื่นมือออกมาเปนเชิงให้จับมือแล้วตามมา แอนเดรียจึงต้องละมือออกจากหนังสือที่อกข้างนึงแล้วเดินตามเข้าไปในป่า

เมื่อผ่านป่าเข้ามาข้างในมันเหมือนเปนคนละโลกที่นี่ทั้งร่มรื่นทั้งเย็นสบาย ฟิลิน่าปล่อยมือแอนเดรียแล้วยกมือขึ้นเล็กน้อยแล้วก็มีต้นไม้เลื้อยออกมาจากพื้นดินเปนเก้าอี้ให้นั่ง

   "ทุกคนที่มองเห็นฉันล้วนมีปรารถนาแรงกล้า ทุกคนล้วนมีปรารถนา ไม่เว้นแม้แต่ฉัน"ฟิลิน่าชวนคุยเพื่อลดความเงียบ

   "ปรารถนาของเธอคืออะไรเหรอ"แอนเดรียถามขึ้น

   "ให้โลกนี้ยังคงหมุนต่อไป"ไม่แปลกใจเลย สมแล้วที่เปนผู้กล่อมโลก

   "แตกต่างกับของฉันลิบลับเลยล่ะ"แอนเดรียก้มหน้าเล็กน้อย

   "อยากให้โลกนี้จบลง?"ฟิลิน่าถามอย่างรู้ทัน

   "แปลกจังนะ ทั้งๆที่ฉันพยายามทำให้โลกนี้หมุนแต่ก็มีคนหลายคนที่อยากให้มันจบลง"ฟิลิน่าเริ่มเล่าเรื่องราวความพยายามของเธอเมื่อเธอถูกโลกใบนี้เลือกมา ชีวิตธรรมดาของเธอก็จบลง ความพิโรธของโลกที่มนุษย์สร้างแต่เธอเปนผู้แบกรับ นับวันความโกรธของโลกนั้นมีแต่เพิ่มพูล ชีวิตของเธอเองก็มีแต่ลดลงเช่นกัน

   "สมุดนั้น ขอดูหน่อยได้มั้ย"ฟิลิน่าเอ่ยถาม แอนเดรียจึงยื่นสมุดที่กอดไว้แนบอกไปให้ แล้วฟิลิน่าก็ใช้เวทมนต์ทำให้สมุดเปนเหมือนเดิม

   "ชอบเรื่องดวงดาวเหรอ ฉันก็ชอบนะ เพราะดวงดาวเปนสิ่งเดียวที่มนุษย์ยังทำลายไม่ได้ เพราะงั้นมันจึงสวยงาม"ฟิลิน่ายื่นสมุดคืนให้

   "ฉันชอบมันมากๆเลยล่ะ"แอนเดรียกล่าวพลางลูบสมุดเบาๆ ตั้งแต่วันนั้นทั้งสองคนก็เปนเพื่ นกัน แล้วแอนเดรียก็มาหาฟิลิน่าทุกวันด้วย แต่นับวันฟิลิน่าก็ยิ่งดูโทรมขึ้นไปทุกที เมื่อสอบถามจึงรุ้ว่ายิ่งนับวันมนุษย์ก็ยิ่งทำลายโลก เหมือนกับทำร้ายเธอเข้าไปทุกวัน

   "ฉันซื้ออะไรมาให้ด้วยล่ะ แต่นแต๊น"แอนเดรียหยิบจี้รูปดาวที่จะใช้เปนสร้อยหรือต่างหูก็ได้ขึ้นมายื่นให้ฟิลิน่า

   "สวยจัง ขอบใจนะ"

   "จะได้แสดงว่าเราเปนเพื่อนรักกันไง"

   "ขอยืมของเธอแปปสิ"แอนเดรียยื่นจี้ให้แล้วฟิลิน่าก็เอาจี้ทั้งสองไปประสานไว้ในมือเกิดแสงขึ้นในมือเล็กน้อยก่อนเธอจะยื่นมันคืนให้แอนเดรีย

   "ต่อไปนี้เราก็จะหากันเจอยังไงล่ะ ถ้าฉันกลับไปเปนมนุษย์ธรรมดาได้คงสนุกน่าดูเลยเนาะ อ่ะ ลืมๆไปเถอะนะ"ฟิลิน่าที่พุดคำปรารถนาของเธอคิดมา การที่เธอจะกลับเปนคนได้โลกาจะต้องสงบลงก่อน จนวันนึง "ฟิลิน่า!!!"แอนเดรียรีบวิ่งเข้ามาหาเพื่อนสาวที่นอนกองกับพื้นมีเลือดออกที่ปาก

   "โลกา!!! โลกา! โลกา! จงหายไปซะ!!!!!"แอนเดรียตะโกนออกมาด้วยคำปรารถนาแรงกล้าของเธอทำให้ควันสีดำที่คลืบคลานเข้ามาหาพวกเธอหายไป สร้อยข้อเท้าของฟิลิน่าที่เปนเหมือนโซ่ตรวนก็แตกสลายไปแล้วฟิลิน่าเองก็หายแล้วด้วย

   "นี่สินะ คือคนที่ถูกทำนายไว้ ขอบใจนะ แอนเดรีย"ฟิลิน่ากล่าวในขณะที่ตัวเองเริ่มจางหายไป

   "ฟิลิน่านี่เธอ"

   "ฉันจะได้กลับเปนมนุษย์อีกครั้ง และถ้าพวกเราเจอกัน ไว้ถึงวันนั้น มาเล่นด้วยกันใหม่นะ"หยดน้ำตาของฟิลิน่าร่วงลงพื้นก่อนเธอจะหายไป

...2ปีผ่านไป...

   "แอนเดรียจ๊ะ เราไปเข้าเรียนกันเถอะจ้ะ"

   "เอาสิ"แอนเดรียสาววันม.6ตอบรับเพื่อนสาว

   'ฟิลิน่า วันนี้ฉันเข้าเรียนม.6แล้วล่ะ อยากเจอเธอจัง ฉันอยู่ชมรมดาราศาสตร์ด้วยนะ ถ้าเธอเปนมนุษย์แล้วจริงๆล่ะก็ อยากเจอเธออีกครั้ง'แอนเดรียภาวนาแบบนี้ทุกครั้งพร้อมจับจี้รูปดาวที่สร้อยคอ

   "เอาล่ะวันนี้เราจะมีนักเรียนใหม่นะ เข้ามาเลยจ้ะ"อาจารย์สาวเกริ่น

   "วันนี้ก็น่าเบื่อเหมือนเดิม"แอนเดรียพึมพำก่อนจะหันออกไปมองหน้าต่าง แต่เสียงของนักเรียนชายที่โห่แซวนักเรียนใหม่ทำให้เธอหันมามอง

กริ๊ง เสียงกระดิ่งที่สร้อยข้อมือที่คุ้นเคย ผมสีเหลืองทองที่รับกับแสงอาทิตย์ ดวงตาสีม่วงเข้มที่ลึกลับ ทั้งหมดนี้ทำให้เธอเบิกตากว้าง

   "สวัสดีค่ะ ฉันชื่อว่า..."นักเรียนใหม่ยกมือขวาปัดเส้นผมไปทัดหูเล็กน้อยเผยให้เห็นต่างหูรูปดาวแบบเดียวกับสร้อยของแอนเดรีย

   "...ฟิลิน่า..."

.

.

.

จบ

 

จบแล้วคร้ากับเรื่องสั้นของเรา ยาวไปรึป่าว

มีแรงบันดาลใจมาจากเพลงของโวคาลอยค่า

ยังไม่ได้แต่งของคุโรโกะเลย

ช่วงนี้งานยุ่งมาก จะมาลงทีละนิดๆนะคะ บาย

รักคนอ่านค่ะ จุ๊บๆ

 

บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

0
โหวต 0 /10 คะแนน
จากสมาชิก 0 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

0 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

0 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

0 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...