น้อมรำลึกถึงพ่อหลวง ร.๙

เรื่องสั้น : ตอนพิเศษของป่วนรักนายจิตป่วย

อ่าน 278
วิจารณ์ 0
แนว:
จำนวน:
1 ตอน
แต่งเมื่อ:
วันที่ 18 มี.ค. 2559 13:15 น.

(แก้ไขเนื้อหาล่าสุดเมื่อ โดย เจ้าของบทความ)

ผู้แต่ง wimon
เริ่มเข้าขีดเขียน (17)
เด็กใหม่ (6)
เด็กใหม่ (12)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

ตอน 1. HappyBirthDay To Zoma

เขียนเมื่อ วันที่ 21 มี.ค. 2559 23:23 น.

( แก้ไขเมื่อ วันที่ 21 มี.ค. 2559 23:41 น. โดย เจ้าของบทความ )

    

       กล่าวทักทายพูดคุยกันเล็กน้อยเนอะ สวัสดีค่ะ ตอนพิเศษที่ทุกท่านกำลังจะอ่านต่อไปนี้ไม่ได้มีเนื้อหาเกี่ยวข้องกับตอนอื่นใด และไม่ใช่ตอนที่ 4 ของนิยายป่วนรักนายจิตป่วย แต่เป็นตอนพิเศษจะทำขึ้นมาเมื่อมีอีเว้นท์หรือเทศกาล อ่อทำไถ่โทษที่อัพช้าด้วย ฮ่าๆ สำหรับตอนที่ 4 ต้องอดใจรอนิดนึง เนื่องด้วยว่าวันที่ 17-18 ผู้เขียนได้ฉลองจบการศึกษาและวันเกิดอย่างบ้าคลั่งพล็อตเรื่องก็เอาไปให้เพื่อนอ่านหมด ไม่มีเวลาพิมพ์ต่อเลย แถมคุณพ่อก็ดันป่วยขึ้นมาสะงั้น ก็เลยไม่ได้พิมพ์สักตัว แหะๆ  ผู้แต่งเองเลยสร้างตอนพิเศษนี้ขึ้นมา (ในเมื่อผู้แต่งเกิดเดือนนี้โซมะก็ต้องเกิดเดือนนี้ เกี่ยวหรอ?) กล่าวมาเยอะละเอาเป็นว่าไปอ่านกันดีกว่า

 

 

H.B.D ZOMA

 

               วันที่ 21 มี.ค. 25XX  

     เวลา 8.00น.

     เช้าในวันที่อากาศเป็นใจ ช่วงฤดูใบไม้ผลิ ท้องฟ้าสดใสแจ่มจ้า ผมมองออกไปนอกหน้าต่าง บรรยากาศแถวนี้ช่างงดงามอะไรเช่นนี้ กิ่งไม้พัดไปตามแรงลมอ่อนๆ ใบไม้สีเขียวพัดสะบัดช่างดูแล้วสดชื่น แสงแดดเหลืองนวลๆทำให้ชวนฝัน วันนี้เป็นวันพิเศษสำหรับผมแต่ผมกลับไม่รู้สึกดีใจหรือตื่นเต้นแต่อย่างใด ผมเดินลงมายังห้องครัวภาพปกติที่ผมคุ้นตาคือ เคย์ที่ใส่ผ้ากันเปื้อนสีขาวสะอาดกำลังขะมักเขม้นทำอาหารให้ผมได้ทานในทุกๆเช้า 

"อ้าวตื่นแล้วหรอ โทษทีนะรออีกสักเดี๊ยวนึงแล้วกัน" ผมเดินไปนั่งที่เก้าอี้ตัวเดิมของผม พลางในใจคิดว่าวันนี้เขาจะทำอาหารสุดพิเศษให้ผมได้ทานไหมนะ

"อ่า เมนูวันนี้ ไข่ดาวเบค่อนพร้อมเสริฟแล้วครับ" เขายกจานไข่ดาวเบค่อนมาวางไว้ตรงหน้าผมทำหน้าตาภูมิอกภูมิใจ และแล้วความคิดนั้นก็พังลง ขนาดอาหารเช้ายังธรรมดากว่าปกติ ผมหน้าบูดเล็กน้อย

"ไม่อร่อยหรอ" เคย์หันมาถามผมด้วยความสงสัย

"เปล่า" ก็แค่ผิดหวังนิดหน่อยนายคงลืมไปแล้วล่ะ มื้อเช้าดำเนินไปอย่างเงียบเหงา

"โซมะออกไปซื้อของกัน" เคย์ยื่นมือมาทางผม

"ไม่หล่ะ ฉันอยากอยู่บ้าน" เคย์ขมวดคิ้วเล็กน้อย ก็ผมน้อยใจนี่คนสำคัญของผมยังจำวันเกิดของผมไม่ได้เลย ชักจะเริ่มคิดถึงคุณพ่อคุณแม่สะแล้วสิ

"งั้นไปก่อนนะ" แปลกแหะ ปกติเขาก็ต้องง้อผมรึไม่ก็ต้องลากผมไปด้วยให้ได้ รึว่าเขาจะโกรธผมที่ผมทำหน้าบูดตั้งแต่เช้า

     ผมนอนเกือกกลิ้งไปมาในห้องนั่งเล่น เคยกลับมาช้าจัง เขาโกรธเราอยู่รึป่าวนะ แต่ทำไมเขาจำวันเกิดของเราไม่ได้ ทั้งๆที่เขาก็บอกเราเสมอว่าเราคือคนสำคัญ รึว่าเขาจะไม่ชอบเราแล้วนะ คงจะเบื่อเราแล้ว เพราะเราเป็นผู้ชายนี่ แถมยังงี่เง่าอีก ฮือ... จะทำยังไงดีนะ นี่ก็ยังไม่กลับมาสักที ถ้าเขาไม่กลับมาแล้วล่ะ... ด้วยความรู้สึกที่ผมมีทั้งหมดมันทำให้สับสนไปหมด ผมตัดสินใจออกไปตามหาเคย์ในเมือง ผมเดินออกไปทั้งๆที่ไม่รู้ว่าเขาไปที่ไหน ผมก้าวเท้าเดินไปเรื่อยๆ ผู้คนมากมายเดินอยู่เต็มบาทวิถี ผมหันมองไปรอบทิศก็ไม่พบเขา ผมเดินไปเรื่อยๆจนมาหยุดอยู่ที่หน้าร้านห้องเสื้อ มีหุ่นโชว์เสื้อคู่ประมาณห้าคู่ แต่มีหุ่นคู่หนึ่งที่ไม่ได้ใส่เสื้อโชว์ หุ่นตัวนั้นผมจำได้ดี มันเป็นหุ้นที่ใส่เสื้อคู่ลายขวางสีแดงเลือดหมูที่ผมอยากจะใส่คู่กับเคย์ เราสัญญาว่าจะมาซื้อด้วยกันในวันจันทร์นี้ เดี๊ยวนะ! วันนี้ใช่แล้วเคย์เขาจำวันเกิดผมได้ เมื่ออาทิตย์ก่อนผมกับเขาเดินผ่านหน้าร้าน ผมยืนจ้องอยู่นานและพยายามเกลี่ยกล่อมให้เขาซื้อ แต่เขาปฎิเสธบอกกับผมว่าเดี๊ยววันจันทร์หน้าค่อยมาซื้อด้วยกันนะ เขากะจะซื้อให้ผมเนื่องในวันเกิดนี่เอง แล้วที่เมื่อเช้าที่เขาชวนผมออกมาซื้อของด้วยผมดันงี่เง่าใส่เขา เสื้อคู่นั่นก็ได้ถูกขายไปแล้ว ผมนี่มันบ้าจริงๆ ผมตัดสินใจที่กลับบ้านป่านนี้เคย์คงจะกลับถึงบ้านแล้ว ในขณะที่ผมกำลังจะเดินข้ามทางม้าลายสายตาผมก็ดันไปเหลือบเห็นเขา กับ ผู้หญิงผมยาวสีน้ำตาลกำลังพูดคุยกันอย่างถูกคอในร้านกาแฟ วินาทีนั้นผมนิ่งไปเลย อะไรกันนี่เขาเบื่อผมแล้วจริงๆหรอ ผมเดินเข้าไปใกล้ๆเพื่อดูว่าเขาสองคนนั้นกำลังทำอะไรกันอยู่  เขาสองคนกำลังเปิดอัลบั้มรูปอะไรสักอย่าง ไม่นานนักผู้หญิงคนนั้นก็ได้ยื่นกล่องสีแดงให้กับเคย์ด้วยรอยยิ้มที่สดใสส่วนเคย์ก็ยืมน้อยยิ้มใหญ่ไม่แพ้กัน ผมทำอะไรไม่ถูกเลยในตอนนั้นแค่จะก้าวขาออกมาจากตรงนั้นยังลำบาก มันเหมือนโดนมีดกรีดตรงกลางหัวใจ ผมรู้สึกเสียใจมากทีคนที่เรารักทำแบบนี้กับเรา หักหลังกันชัดๆ ไหนว่าเราสำคัญไง ผมค่อยๆเดินถอยห่างมาจากตรงนั้น ตอนนี้ก็คงต้องรีบกลับบ้าน จะให้เขารู้ว่าเรารู้เรื่องไม่ได้ ไม่แปลกใจเลยทำไมเขาถึงไม่ง้อเราช่วงนี้ 

     ผมรู้สึกตัวอีกทีก็มาหยุดอยู่ที่หน้าบ้านของตัวเองผมไม่เข้าใจความรู้สึกของเคย์สักนิด ผมเปิดประตูเข้ามาในบ้านมองไปรอบๆห้องที่ว่างเปล่า ต่อไปนี้ผมจะอยู่ด้วยตัวคนเดียวได้ไหมนะ ผมทรุดนั่งลงบนโซฟาตัวโปรด ผมเผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ รู้ตัวอีกทีเคย์ก็ขึ้นมาค่อมทับบนตัวผม 

"ว่าไงหนุ่มน้อย หลับสะนานเลยนะ" เขาแสยะยิ้ม ผมสบัดหน้าหนี

"เป็นอะไรไปอีกหล่ะ ฝันร้ายรึไง" ผมพยายามผลักตัวของเขาออกแต่ดูเหมือนไม่มีผล ใบหน้าของเขาใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ความรู้สึกดีๆของผมมันได้หายไปหมด ผมสะบัดหน้าหนี้อีกครั้ง แต่ไม่เป็นผล เขาค่อยๆซุกไซร้ไปตามคอของผม ผมรู้สึกเหมือนกำลังจะโดนหมาป่าขย้ำ เคย์เหมือนหมาป่าที่กระหาย ส่วนผมก็เหมือนกระต่ายตัวน้อยๆที่ไม่มีทางสู้ ผมพยายามดิ้นเท่าไหร่ก็ไม่สำเร็จ

"ยะ...ยะ...หยุดนะ" เขายังคงทำต่อไปโดยไม่ฟังเสียงของผม

"นายไม่ได้รักฉะฉะฉัน...แล้ว นายไม่ควรทำแบบนี้นะ..." เขาชะงักไปสักพัก

"ทำไมนายพูดแบบนี้ล่ะ" เขาเพียงแค่หยุดไปสักพักแต่แล้วเขาก็ก้มลงมาเลียที่ต้นคอของผมต่อ สายตาแบบนั้น กับการกระทำที่ป่าเถื่อน ผมไม่เคยเห็นเขาในแบบนี้จริงๆ

"กะกะกะกับ ผู้หญิงคนนั้นนายก็ทำแบบนี้ใช่ไหม" เขาหยุดและค่อยๆลุกออกจากตัวผมแล้วลงไปนั่งที่โซฟาตัวตรงข้าม น้ำตาของผมไหลออกมาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้

"ฉันไม่รู้ว่านายไปได้ยินหรือไปเห็นอะไรมานะ แต่ฉันจะบอกว่ามันไม่ใช่อย่างที่นายคิดหรอก" เขามองผมด้วยสายตาดุดัน

"อย่ามาโกหกกันเลยเคย์ นายไม่ได้รักฉันแล้วนี่หยุดทำแบบนี้กับฉันเถอะ" ผมปาดน้ำตา

"ที่พูดมา นายแค่จะหาเรื่องแล้วเลิกกับฉันใช่ไหมโซมะ"  เขาทุบโต๊ะดัง ปัง

"นายต่างหากที่เป็นคนนอกใจฉัน ฉันเห็นนะนายกับผู้หญิงผมยาวคนนั้น" เขาตกใจเล็กน้อย

"โซมะ...นายนี่มัน" เขาเม้มปากแน่น เขาเดินออกไปที่ห้องครัวแล้วกลับมาพร้อมกับกล่องที่ผมเห็นในตอนนั้น ผมรู้สึกงงไปหมด 

"ผู้หญิงคนนั้นน่ะ เขาเป็นคนทำเค้กให้นายไง" 

"happy birthdayนะโซมะ" เขาวางกล่องลงบนโต๊ะ ค่อยๆเปิดฝากล่องใบนั้น ข้างในเป็นเค้กสีขาวนวลประดับตกแต่งไปด้วยผลไม้ มีคำเขียนเอาไว้ว่า Dear Zoma ทำเอาผมอึ้งไปเลย นี่เรางี่เง่าเข้าใจผิดไปเองหรอเนี่ยส่วนเคย์คงผิดหวังในตัวผมมากๆ 

"ถ้าโซมะไม่รักผมแล้วเดี๊ยวเอาคำว่า Dear ออกให้นะ" เคย์ปาดน้ำตาที่ซึมออกมา ผมตัวชาไปหมดสิ่งที่คนอ่อนแออย่างผมทำได้เพียงในตอนนี้คือ กระโดดเข้าไปกอดคนสำคัญของเรา

"เคย์ ผมขอโทษนะ" ผมร้องไห้ลั่นออกมาเหมือนเด็ก เขายังคงอบอุ่นเหมือนเดิมมือที่อ่อนนุ่มเข้ามาลูบศีรษะของผมอย่างแผ่วเบา ผมเงยหน้าขึ้นไปมองใบหน้าของเคย์ ในตอนนั้นเขายิ้มทั้งน้ำตาใบหน้าที่ดูเข้มแข็งมาโดยตลอดในตอนนี้ช่างดูอ่อนแอเหลือเกิน มือทั้งสองข้างของเขาเลื่อนลงมาจับที่แก้มของผม ใบหน้านั้นค่อยๆเข้ามาใกล้ๆจนรับรู้ถึงลมหายใจ ริมฝีปากที่คุ้นเคยจู่โจมเข้ามาประกบที่ริมฝีปากของผมอย่างเร่าร้อน ทันใดนั้นลิ้นของเขาก็ลุกล้ำเข้ามาสอดแทรกจนผมต้องเผลอร้องครางออกมาเบาๆ ก่อนที่ผมจะเคลิบเคลิ้ม อยู่ๆเขาก็หยุดแล้วปล่อยผมยื่นนิ่งอยู่ตรงนั้น ส่วนเขาเดินตรงไปที่ชั้นวางของและหยิบถุงกระดาษสีน้ำตาลเข้มแล้วตรงมาที่ผม

"อ่อลืมไป อะนี่" และยื่นถุงนั้นมาให้ผม ผมหยิบของในถุงนั้นออกมาดู มันเป็นเสื้อคู่ตัวนั้นนั่นเอง ตัวที่ผมอยากได้ 

"ชวนไปด้วยแล้วไม่อยากไปเองนี่" เคย์หน้าแดงก่ำ ก่อนจะเดินไปปิดสวิตซ์ไฟ

"เอ้าๆ มาเป่าเค้กกันดีกว่า" เขาบรรจงจุดเทียนและร้องเพลงให้กับผมในตอนนี้ผมไม่มีคำไหนจะแก้ตัวกับเคย์ ตอนนี้เราเป็นครอบครัวเดียวกันและจะมีกันตลอดไป  ผมเป่าเทียนและอธิษฐานขอให้ ผมกับเคย์มีกันและกันตลอดไป

"นี่โซมะ ฉันขอป้อนเค้กนายได้ไหม?" เคย์พูดพลางเอานิ้วปาดครีมบนเค้ก

"เอ๊ะ!"

 

THE END

 

จบแล้วชอบกันไหมน้อ ฝากวิจารณ์ด้วยนะคะ ปล.รูปที่เอามาใส่เป็นรูปที่ ผู้แต่งวาดเอง บิดๆเบี้ยวๆสีไม่สวยก็อย่าว่ากันเลยนะ พยายามที่สุดแล้ว 

 

 

 

 

บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

7.7
โหวต 7.7 /10 คะแนน
จากสมาชิก 1 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

7 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

8 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

8 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...