เรื่องสั้น : ดวงดาวของเราสอง (YURI)

อ่าน 979
วิจารณ์ 3
แนว:
จำนวน:
2 ตอน
แต่งเมื่อ:
วันที่ 7 ม.ค. 2559 16:19 น.

(แก้ไขเนื้อหาล่าสุดเมื่อ โดย เจ้าของบทความ)

ผู้แต่ง erioru
ขีดเขียนหน้าใหม่ (34)
เด็กใหม่ (21)
เด็กใหม่ (10)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

ตอน 1. เทศกาลปราบแม่มด

เขียนเมื่อ วันที่ 7 ม.ค. 2559 16:36 น.

( แก้ไขเมื่อ วันที่ 7 ม.ค. 2559 16:39 น. โดย เจ้าของบทความ )

•»

    “เหนื่อยชะมัดเลย” ฉันบิดขี้เกียจไปมาสองสามที ตอนนี้ร่างกายปวดเมื่อยตามตัวหลังจากซักผ้ากองใหญ่และการทำความสะอาดคฤหาสน์หลังใหญ่  คฤหาสน์หลังนี้เป็นของขุนนางชั้นสูงในวัง เนื่องด้วยจะถึงวันราชภพของกษัตริย์และงานเทศกาลปลาบแม่มด ตอนนี้ก็ได้เวลานอนหลับพักผ่อน ฉันเก็บของ ฉันสะดุ้งทันทีเมื่อมีใครบางคนกอดฉันไว้จากด้านหลังพร้อมสัมผัสนุ่นๆบริเวณต้นคอ

    “นี้จะรีบไปไหนไปงานเทศกาลกับพวกเราก่อนสิ” ด้วยน้ำเสียงและท่าทางทำให้ฉันรู้ทันทีว่าเป็นเป็นใครนั้นคือ หัวหน้าสาวใช้ รูปร่างสูงโปร่ง หน้าอกใหญ่ ผมยาวสลวย รูปร่างหน้าตาที่ดูเหมือนคุณหนูแต่เป็นคนที่พละกำลังมหาศาล

    “คุณมาเรียมค่ะ หนูหายใจไม่ออก อ๊อก” ฉันพยายามแกะแขนบางๆแต่แข็งแรงนั้นออก เหมือนคุณมาเรียมรู้ว่าฉันกำลังขาดอากาศก็รีบปล่อยทันที

    “ขอโทษนะ”

    “ไม่เป็นไรค่ะ ว่าแต่คุณมาเรียมจะไปงานเทศกาลหรอค่ะ”

    “ใช่จ๊ะ เลยมาชวนว่าจะไปด้วยกันไหม?”

    “หนูขอผ่านค่ะ เหนื่อยจนไม่อยากเดินด้วยซ้ำ”

    “ไม่ได้จ๊ะๆ ปะไปกันเถอะ”  อยู่ๆร่างกายของฉันก็ลอยขึ้นทันที ตอนนี้ร่างกายของฉันอยู่บนบ่าของหัวหน้าสาวใช้เรียบร้อย โดยที่ฉันไม่สามารถคิดหนีได้เลย

    “คุณมาเรียมมมมมมมมมค่ะ”

 

    กลิ่นหอมของอาหารมากมายกลายชนิดลอยคละคลุ้ง เสียงผู้คนมากมายพูดคุยกัน เสียงพ่อค้าแม่ค้าที่ต่างตะโกนเรียกลูกค้า

    “หวานสุดๆ” ฉันมองไปยังมีท สาวร่างเล็ก ผมทวิลเทล ที่ถือสายไหมกินไปตลอดทางอย่างอารมณ์ดี อยากกลับบ้านไปพักผ่อนเร็วๆ พวกเรามากันสี่คน มีทสาวทวิลเทล คุณมาเรียมแล้วก็ คุณคริส พ่อบ้านมาดนิ่ง

    “จะว่าไปแล้วคุณมาเรียมหายไปไหนค่ะ คุณคริส” ฉันกวาดสายตามองหาเมื่อไม่เห็นคุณมาเรียม ซึ่งไม่รู้ว่าหายไปตอนไหน? คุณคริสชี้ไปยังซุ่มยิงปืนที่ไม่ไกลเท่าไหร่ ผู้คนมากมายที่ล้อมรอบ ฉันฝ่าวงล้อมเข้าไป ตอนนี้ร่างสูงโปร่งกำลังยิงของรางวัลอย่างตั้งใจกระสุนที่พุ่งทะยานออกไปเฉียดของรางวัล คั้งแล้วครั้งแล้ว

    “คุณมาเรียมค่ะ” ฉันเรียกร่างนั้นเบาๆ มาเรียมหันมายิ้มกว้างให้ฉัน

    “ไม่ได้ซักอันเลย”

    “เอ๋” ทำไมกันละก็ในเมื่อคนมุงมากมายขนาดนั้น นึกว่าคุณมาเรียมจะกวาดเรียบสะอีก

    “แรงอัดปืนแรงงไปนิดเจ็บหน้าอกชะมัด” คุณมาเรียมแตะบริเวณเนินอกเบาๆแล้วลูบไปมา ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้วค่ะว่าทำไมคนมุงเยอะ

    “นี้ คุณคริสค่ะ ซักหน่อยไหมค่ะ?” มีทถามขึ้น คุณคริสขยับแว่นเล็กน้อย ทั้งคู่เดินไปหยิบปืนขึ้นมาเล็ง   เอาแล้วไงทั้งสองคน  ไม่นานทั้งสองคนก็เหมาของรางวัลทั้งร้าน เนื่องจากของรางวัลเยอะเกินไปจึงเอามาแค่เฉพาะสิ่งที่อยากได้เท่านั้น ตอนนี้ฉันลืมเรื่องความเหนื่อยล้าลงไปเรื่อยๆเพราะเพลิดเพลินกับบรรยากาศของงานเทศกาล ตอนนี้ก็ใกล้ถึงการแสดงสำคัญของงานแล้วสิ เสียงโห่ร้องมาจากทางด้านหลัง ฉันหันไปมองจึงเห็นรถแห่ประดับอย่างสวยงาม ด้านบนมีผู้หญิงสองคนคนหนึ่งสวมชุดแม่มดในมือถือโซ่ยาวปลายโซ่นั้นตรึงไว้กับหญิงสาวผมยาวสวมชุดสีขาว ชายหนุ่มรูปงามที่ง้างดาบที่จะแทงไปยังแม่มด ตามตำนานเมืองนี้เมื่อหลายร้อยปีมาแล้วในช่วงยุคแม่มด มีแม่มดนางหนึ่งที่ปลอมตัวเป็นคนใช้แล้วจับเจ้าหญิงไป เจ้าชายจึงได้สืบเซาะหาทั่วแผ่นดินเพื่อไปช่วยเจ้าหญิงจนวันหนึ่งเจ้าชายได้เจอกับเจ้าหญิงด้วยบังเอิญที่กำลังโดนแม่มดใช้เป็นข้าทาส เจ้าชายได้ใช้ดาบต่อสู้จนในที่สุดดาบเล่มนั้นแทงทะลุหัวใจแม่มด แต่คำสาปแม่มดยังอยู่เจ้าหญิงจึงสูญสลายหายไปในอากาศ เมื่อขบวนแห่ไปถึงสุดเส้นทาง จะเป็นช่วงที่ต้องสาดน้ำใส่เจ้าหญิงและแม่มดเพื่อเป็นการชำระล้างมลทิน และรุ่งเช้าทุกคนต้องสาดน้ำหน้าบ้านตัวเองด้วย ฉันมองพิธีกรรมนี้ เป็นเช่นนี้ทุกปี

    “คุณมาเรียมค่ะ หนูกลับก่อนนะ” นีทพูดขึ้น

    “นี้ก็ดึกมากแล้วด้วย” มาเรียมกอดอกพร้อมทำหน้าเศร้า “ฉันว่าจะกลับเหมือนกัน พรุ่งนี้ก็งานราชสมภพด้วยแขกของท่านขุนนานงมิใช่น้อย แล้วเธอจะกลับเลยไหม?” มาเรียมหันมาถามฉัน

    “ยังค่ะว่าจะดูอะไรนิดหน่อย”

    “งั้น อย่าดึกมากละพรุ่งนี้จะง่วงเอา”  มาเรียมยิ้มบางๆทุกคนต่างแยกย้ายกันไป ตอนนี้เหลือฉันคนเดียวในงาน ฉันเดินออกจากงานเพื่อไปยังที่ๆหนึ่งไม่ไกลจากคฤหาสน์และตัวงานมากนัก  ที่นั้นเป็นบึงน้ำ ฉันมักมาทีนี้ไม่ว่าอารมณ์ตอนนั้นจะเป็นแบบไหน มันมักจะทำให้จิตใจสงบลงทุกที แสงหิ่งห้อยบินไปมา สวยงาม ฉันนั่งลงข้างริมบึงน้ำนั้นแสงจันทร์ในคือนี้สว่างไสว ลมเย็นที่พัดเอากลิ่นหอมอ่อนๆของดอกไม้ลอยมา ฉันอาจจะไม่รู้ก็ได้ว่านี้ วันนี้มันอาจจะวิเศษไปกว่าวันอื่นๆ ฉันเอนตัวนอนลงช้าๆ ผ่อนคลายจิตใจ แต่ฉันก็ต้องลืมตาทันทีเมื่อได้ยินเสียงพุ่มไม้สั่นไว้ ฉันจ้องมองไม่ว่างตา

    “กรี๊ดดดด!” เสียงเล็กแหลม ร่างนั้นล้มลงออกมาครึ่งตัว ส่วนอีกครึ่งอยู่ในพุ่มไม้ เมื่อร่างนั้นค่อยๆพยุงร่างกายนั่งแล้วเงยหน้า  ใบหน้าที่สวยได้รูป  ดวงตากลมโตคู่นั้น 

•»
บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

8.4
โหวต 8.4 /10 คะแนน
จากสมาชิก 3 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

8.3 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

8.7 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

8.3 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...