เรื่องสั้น : Attack On Titan : call your name

อ่าน 566
วิจารณ์ 3
แนว:
จำนวน:
1 ตอน (จบบริบูรณ์)
แต่งเมื่อ:
วันที่ 13 พ.ย. 2558 22:26 น.

(แก้ไขเนื้อหาล่าสุดเมื่อ โดย เจ้าของบทความ)

ผู้แต่ง KRYING
หัดอ่านหัดเขียน (6)
เด็กใหม่ (1)
เด็กใหม่ (0)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

ตอน 1. END.

เขียนเมื่อ วันที่ 13 พ.ย. 2558 22:30 น.

“ปีกแห่งอิสรภาพ คือสิ่งที่ผมต้องการจะครอบครองมาโดยตลอด..”

          เอเลนพูดเสียงแผ่ว ในมือของเขามีเครื่องแบบสีน้ำตาลนอนนิ่งอยู่ เป็นเครื่องแบบของผู้ปกป้องเมืองธรรมดา แต่สิ่งที่เด่นขึ้นกว่า อาจจะเป็นเพราะตราที่ถูกปักไว้อย่างประณีต ..ปีกนกไขว้กัน ใครต่อใครต่างก็รู้ว่ามันหมายถึงความเป็นอิสระ

          ..ที่แลกกับความตายของใครหลายคน เพื่อให้ใครอีกคนอยู่รอด

          เป็นดั่งหมูในคอกที่ไร้หนทางหนีแม้จะพยายามดิ้นรนขนาดไหนแล้วก็ตาม มนุษยชาติยังไงก็ไม่มีทางล้มล้างไททัน มีเรี่ยวแรง มีกำลัง มีอาวุธ แต่ไม่มีพลัง ไม่ว่าอย่างไรมันก็แทบจะสูญเปล่า เอเลนตระหนักถึงข้อนี้ดี.. เด็กหนุ่มเคียดแค้นไททัน อยากจะกำจัดมันให้เสียสิ้นไป

          โดยในหลายๆครั้ง.. ก็ลืมไปเลยว่าตนเองนั้น คือไททันตัวหนึ่งเหมือนกัน

          อาจจะเพราะอย่างนั้น.. ที่ทำให้ตลอดเวลาที่ผ่านมา เขามีแต่ความรู้สึกผิด

          โดยเฉพาะครั้งนี้.. ที่เขาสูญเสียหัวของคนคนนี้ให้ไอ้ยักษ์อัปลักษณ์นั่นไปง่ายๆอย่างไปน่าให้อภัย

 

          “หัวหน้าครับ” เอเลนซบหน้าลงกับตราหน่วยสำรวจ “ผมควรจะทำอย่างไรต่อไปดี”

          น้ำใสๆรินไหลจากตาสีมรกตถูกเนื้อผ้าสีน้ำตาลซับจนมันกระจายเป็นวงกว้าง เลือดแห้งกรังแม้โดนน้ำก็ไม่อาจถูกล้างไปได้โดยง่าย เด็กหนุ่มปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อาย เผลอกัดริมฝีปากล่างของตนเองจนห้อเลือด มือก็กำตราสำคัญนั้นแน่นเสียจนเส้นเลือดขึ้น..

          “ผมมันอ่อนแอ.. ผมมันคนอ่อนแอ”

 

          กลับจากการออกไปนอกกำแพง นอกจากความสูญเสียเก้าสิบเปอร์เซ็นจากร้อยแล้ว ก็ไม่ได้อะไรกลับมาเลย ตอนนี้ถึงแม้ว่าจะสามารถหนีขึ้นมาอยู่บนกำแพงได้แล้วพร้อมศพจำหนวนหนึ่งก็ตาม

          แต่ทุกคนไม่ได้รู้สึกดีใจเลยซักนิด สถานที่ที่เราต่างเรียกมันว่าบ้าน มันไม่ต่างอะไรจากคอกสัตว์เลยสักนิด การพ่ายแพในวันนี้เป็นบทพิสูจน์แล้วว่า มนุษยชาติไม่มีทางกวาดล้างเผ่าพันธุ์อัปลักษณ์ที่เดินเพ่นพ่านอยู่บริเวณโลกภายนอกนั่นได้

 

          ..ทุกๆวัน เป็นเหมือนรอแต่ให้พวกมันเข้ามาจับกิน

 

          รีไวล์มองเจ้าตัวภาระที่เขารับเข้ามาดูแลด้วยสายตาเรียบนิ่ง มองมันที่กำลังทรุดตัวลงคุกเข่าร่ำไห้สะอึกสะอื้นต่อหน้าศพท่ามกลางความโศกสลดของใครหลายคน ชายหนุ่มได้แต่มองมันเท่านั้น ไม่ว่าอย่างไร จะผ่านไปนานแค่ไหน มันก็ไม่ได้โตขึ้นเลยจริงๆ

          รีไวล์เดินเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้ามัน เขาก้มหน้าลงมองศพๆนั้นใกล้ๆ แววตาของชายหนุ่มนั้นเปลี่ยนไป มือที่กำลังจะเอื้อมไปแตะบ่าไอ้เด็กเหลือขอชะงักแล้วตกลงข้างตัว..

 

          “เอเลน”

          “ห..หัวหน้า” เอเลนยังคงสะอึกสะอื้น พูดอะไรออกมาไม่เป็นคำ

          “ลุกขึ้นซะ”

 

          “หัวหน้าครับ..” เด็กหนุ่มละใบหน้าออกจากเสื้อเครื่องแบบสีน้ำตาลที่ชุ่มไปด้วยของเหลวสีแดงสดและน้ำตาราวเขื่อนแตก แต่ยังคงก้มหน้าอยู่อย่างนั้น

 

          หยดแล้วหยดเล่า..

 

          “หัวหน้า..”          

          “...”

          “หัวหน้ารีไวล์..”

          “...”          

         “ผม..มันคนอ่อนแอ”

          “...”

          “ตลอดเวลาที่ผ่านมาผมคิดว่าตัวเองนั้นแข็งแกร่งพอ แต่ผมคิดผิดมาตลอด ..ผมคิดผิดมาตลอดเลยครับหัวหน้า ผมไม่สามารถแม้แต่จะยื้อชีวิตใครได้แม้เพียงเสี้ยววินาทีก็ตาม”

          “...”

          “ทุกสิ่งทุกอย่าง”

          “...”

          “..สิ่งสำคัญของผม”

 

          สายลมเย็นๆพักมาวูบหนึ่ง เส้นผมที่เปียกชื้นสะบัดเพียงเล็กน้อย ความรู้สึกนั้นไม่ได้ทำให้อยากมีชีวิตอยู่เลย มันมีแต่ความสิ้นหวังที่รู้สึกได้เพียงเท่านั้น

          “เอเลน”

 

          รีไวล์โอบกอดไอ้เด็กเหลือขอจากทางด้านหลัง สองมือของเขาโอบรัดใบหน้าของมันเอาไว้ ชายหนุ่มนิ่งอยู่อย่างนั้นนานนับนาทีท่ามกลางเสียงสะอื้นของไอ้ตัวภาระที่ส่งเสียงออกมาเป็นระยะๆ

          “เอเลน”

          “จำเอาไว้ ว่าเรายังเคยมีชีวิตอยู่ก็พอ”

 

          “...”

 

          สายลมเย็นๆวูบหนึ่งพัดผ่านมาอีกครั้ง เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ร่างของรีไวล์ค่อยๆเลือนหายไป เอเลนทรุดตัวลงอีกครั้ง เขาเอื้อมโอบกอดร่างของชายผู้เป็นทุกอย่างอย่างไว้แนบแน่นราวกับไม่มีวันจะปล่อยร่างนั้นให้สลายไป

 

          แสงจันทร์สาดส่องลงมา เผยให้เห็นลำตัวซีกซ้ายที่ขาดแหว่งหายไป เหลือเพียงแต่ลำตัวกับขาขวาเอาไว้ พร้อมใบหน้าที่มีเพียงครึ่งเสี้ยว..

 

 

          “หัวหน้ารีไวล์!!!”

.

 

 

ATTACK ON TITAN : call your name.

บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

9.7
โหวต 9.7 /10 คะแนน
จากสมาชิก 1 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

10 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

9 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

10 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...