น้อมรำลึกถึงพ่อหลวง ร.๙

เรื่องสั้น : Eternal Star ดวงดาวแห่งอมตะ

อ่าน 798
วิจารณ์ 0
แนว:
จำนวน:
4 ตอน (จบบริบูรณ์)
แต่งเมื่อ:
วันที่ 21 ต.ค. 2558 12:18 น.

(แก้ไขเนื้อหาล่าสุดเมื่อ โดย เจ้าของบทความ)

ผู้แต่ง rosemarry
หัดอ่านหัดเขียน (13)
เด็กใหม่ (0)
เด็กใหม่ (0)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

ตอน 1. Black Hole

เขียนเมื่อ วันที่ 21 ต.ค. 2558 15:13 น.

( แก้ไขเมื่อ วันที่ 28 ต.ค. 2558 16:05 น. โดย เจ้าของบทความ )

•»

     ฉันผู้มีความฝันว่า อยากเป็นอมตะ กิงกะโนะ ฮิโซระ จะออกยานตามหาฝัน จากหนังสือที่อ่านโดยที่ไม่ต้องกลัวว่าพ่อแม่จะเป็นห่วง เพราะฉันอยู่ตัวคนเดียวมาตั้งนานแล้วหล่ะ ด้านหลังของฉันคือเอิร์ธดวงดาวมหาสมุทร แห่งยุค ค.ศ.3000 และด้านหน้า มาร์ มิวส์ จูปิเตอร์ แซทเทิร์น ยูเรนัส เนปจูน พลูโต และอิริส มุ่งสู่นอกแขนของกาแล็กซี่นี้

     "ฮิโซระ นี้...เธอหน่ะ...เอาจริงหรอ? ไม่กลัวหรอ?"

 

     เสียงเด็กผู้ชายอายุราวๆ13-14 ปี ดังขึ้นจากตัวเครื่อง เป็นเสียงของสมองกลในยานลำนี้ สมองนี้ฉันให้ชื่อ โทรอน มีหน้าที่คำนวณเส้นทางที่สั้นที่สุด ที่จะนำยานไปสู่จุดหมาย บริการน้ำ อาหาร จากห้องเครื่องที่อยู่ด้านล่างของยาน และก็ คุยเป็นเพื่อนคนขับยาน

     "ขณะนี้ยานผ่านดาวมิวส์เป็นที่เรียบร้อยแล้ว...ขณะนี้ยานผ่านดาวมิวส์เป็นที่เรียบร้อยแล้ว"

 

     "โทรอน เธอไม่ต้องรายงานฉันก็ได้ ฉันรู้"

 

     "ตามหนังสือนั้น เธอต้องไปที่ไหน ฮิโซระ ตอบฉันด้วย ฉันต้องทำตามหน้าที่"

 

     ไอ้โทรอน ไม่ต้องตามหน้าที่เป๊ะขนาดนี้ก็ได้มั๊ง ฉันปวดตับ><

     "ตามหนังสือนั้น ฉันต้องเข้าไปในหลุมดำ ผ่านวงแหวนที่อยู่ในนั้น"

 

     "ห่ะ!!!ว่าไงน่ะ หละ...หละ...หละ...หลุมดำงั้นหรอ"

 

     "ใช่ๆ^^หลุดดำไง แหม่กลัวด้วยหรอ พ่อสมองกล"

 

     เฮ้ๆ สมองกล มันถูกทำขึ้นมานะ ทำไมคนสร้างไอสมองกลต้องใส่ความรู้สึกแบบคนเข้าไปด้วยเนี่ย

     "ไม่ดีหรอก กลับเถอะนะ T_T ฉันยังไม่อยากตาย"

 

     "โทรอน เธอตายไม่ได้ เธอเป็นสมองกลนะ(ไอเบือกเอ๊ย!!)"

 

     "ขณะนี้ยานผ่านดาวอิริสเป็นที่เรียบร้อยแล้ว...ขณะนี้ยานผ่านดาวอิริสเป็นที่เรียบร้อยแล้ว"

     "ก็บอกว่าไม่ต้องตามหน้าที่เป๊ะขนาดนี้ก็ได้ไงเล่า(ไอสมองพึกล)"

 

     มันเป็นอะไรที่เพลิดเพลิน ปวดตับมากๆ แต่พอหลังกลับไปที่ทางช้างเผือกแล้ว สวยมากๆเลยค่ะ ฉันอยากรู้จังว่าหากฉันผ่านหลุดดำนั้น ที่เขาเชื่อกันว่าเป็นมิติที่ 5 มิติแห่งเวลา มันจะทำให้ฉันค้นพบวิธีที่จะเป็นอมตะได้หรือเปล่าน่ะ ฉันอยากรู้ถึงเทคโนโลยีในสมัยก่อน สมัยปี 2000 มันจะห่างกับสมัยของฉันยังไง ก้าวไกลขึ้นเท่าใด เยอะแยะไปหมดเลยเนอะ คำถามพวกนี้ 

     "โทรอน เตรียมการวาร์ป สู่เหนือหลุมดำ"

 

     "กำลัง...เตรียมการวาร์ป..."

 

     ฉันนึกถึงภาพของดวงดาวที่กำลังถูกดูดเข้าไปหลายๆดวง เหมือนกับ น้ำตกที่ลงจากภูเขาไปสู่ก้นเหว น่าสนุกชะมัด ถ้าฉันตกลงไปพร้อมกับดาวพวกนั้นคงเป็นภาพที่สวยมากไม่ใช้น้อย

     "เราจะวาร์ปในอีก 5...4...3...2...1"

 

     "0 การวาร์ปเสร็จสิ้น ฮ่าๆ"

 

     ฉันช่วยนับให้ด้วยความรู้สึกตื่นเต้น และในชั่วพริบตายานของฉันก็ลอยลำเหนือกาแล็กซีทางช้างเผือก ตรงใจกลางของหลุมดำ แต่ฉันก็ต้องตกใจกับภาพที่ฉันเห็น

     "บ้าหน่า!!!ทำไมไม่มีดาวถูกดูดลงไปหล่ะ!"

 

     "มันเป็นการดึงดูดซึ่งกันและกันด้วยพลังมหาสาร แต่ยังมีดาวบ้างดวงถูกดูดได้อยู่เป็นบางดวง อย่างดวงที่อยู่ที่ 11 นาฬิกาของเธอ(ด้านหน้าค่อนไปฝั่งซ้าย)"

     ฉันหันไปมองดาวดวงนั้นตามที่โทรอนบอกแล้วมองไปรอบๆกาแล็กซี่ที่ฉันเห็นในตอนนี้เป็นแผ่นยาวๆระยิบระยับด้านล่างคือหลุมดำที่ตัดกับความสว่างของดวงดาว

     "นี้จะเป็นครั้งสุดท้ายของฉันหรือเปล่าน่ะที่จะได้เห็นมัน"

 

     "อย่าพูดเป็นลางแบบนี้สิฮิโซระ"

 

     นั้นสิเนอะฉันต้องกับมาดูได้อีกสิ ตราบได้ที่ยังมีชีวิต...

 

     "โทรอน เปิดไฟยาน สวิตส์ออน เตรียมนำยานลง"

     ยานของฉันค่อยลงสู่ความมืดช้าๆมืดลงเรื่อยๆ จนเหนือหัวของฉันมองไปก็ไม่เห็นแสงไฟใดๆ ในตอนนี้ยานอยู่ในความมืดที่ไม่มีอนุภาคของแสง แม้แต่อนุภาคเดียว ทั้งที่เพิ่งดูดดาวดวงนั้นเข้ามาแท้ๆ แต่ฉันกลับหามันไม่เจอเลย

     "นี้ ฮิโซระ จะทำยังไงต่อหรอ?"

 

     "ฉันเอง...ก็ไม่รู้เหมือนกัน"

 

     ฉันเหมือนหลงทางในความมืดมันไร้ทิศไร้ทาง รู้ว่าฉันหันไปที่่ทิศใดอยู่ ฉันเริ่มอยากร้องไห้ ไม่น่าระห่ำ ขนาดนี้เลย

     "อย่าคิดมากเลย ฉันรู้ว่าเธอแค่อยากรู้เรื่องพวกนี้เท่านั้น"

 

     "ไม่ต้องปลอบใจฉันหรอกโทรอน ฉันไม่ได้เสียดายชีวิตฉันหรอก ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้วว่าทฤษฎีนั้นมัน..."

 

     ฉันยังพูดไม่จบนะ แต่ก็ดีใจที่ไม่ได้พูดออกไป เมื่อในความมืดของหลุมดำนี้กับมีเหมือนกระแสไฟฟ้าวิ่งไปรอบๆ ไปเป็นวงกลม สีส้มๆเปล่งแสงจนแสบลูกตา

     "มันมีจริงๆทฤษฎีวงแหวนกลางหลุมดำ เห็นมั๊ยโทรอน มันมีจริงๆด้วย"

 

     "อืม ฉันเห็นแล้ว ดีจังเลยเนอะ เรากำลังจะเดินทางต่อสินะ"

 

     "อืม เตรียมนำยานลง"

 

     ฉันนำยานเตรียมลงลอดผ่านวงแหวนที่เพลิงแล้วหลุดออกมาจากหลุมดำมาได้ ฉันหันหลังไปมองที่หลุมดำนั้น มีดวงดาวแล้ว เราหลุดจากมันมาแล้วแต่ว่า

     "บ้าหน่า!!!เราพึ่งจะผ่านมันมานี้กาแล๊กซี่ทางช้างเผือกหน่ะ"

 

     เสียงของโทรอนพูดด้วยความตกใจอย่างมากเพราะแทนที่เราจะเห็นกาแล็กซีทางช้างเผืกอยู่ข้างหลัง แต่ว่า...มันกลับมาอยู่ตรงหน้าของพวกเรา

     "ทำไมกันหล่ะ ทำไมเราถึงกลับมาอยู่ตรงนี้ ปลายแขนกาแล๊กซี่ทางช้างเผือก แขนที่ ชื่อว่า โอเรียน(ปลายแขนกาแล็กซีที่เป็นที่อยู่ของระบบสุริยะ)นี้หน่ะ"

•»
บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

0
โหวต 0 /10 คะแนน
จากสมาชิก 0 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

0 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

0 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

0 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...