เรื่องสั้น : Droptheworld

อ่าน 446
วิจารณ์ 0
แนว:
จำนวน:
1 บท
แต่งเมื่อ:
วันที่ 12 ต.ค. 2558 01:18 น.

(แก้ไขเนื้อหาล่าสุดเมื่อ โดย เจ้าของบทความ)

ผู้แต่ง BeerzooM
เด็กใหม่ (1)
เด็กใหม่ (0)
เด็กใหม่ (0)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

บท 1. Crazy บ้า

เขียนเมื่อ วันที่ 12 ต.ค. 2558 01:30 น.

     มันไม่จริงใช่มั้ยทุกสิ่งที่เราเข้าใจมาทั้งชีวิตมันไม่จริงหรือเราบ้าหรือใครกันแน่ที่บ้า เราควรจะทำยังไงต่อ

       เราจะย้อนกลับไปก่อนที่ตัวเอกของเราจะคิดถึงประโยคนี้กันนะครับ ในเช้าวันหนึ่งเหมือนทุกๆวันเด็กวัยปลายวัยรุ่นที่ใช้ชีวิตเหมือนคนทั่วๆไปกินอาหารทั่วๆไปชีวิตไม่ได้หวือหวาน่าตื่นตาเท่ากับการที่ได้นอนพักผ่อนอยู่บนเตียงโง่ๆของเขา แต่สิ่งที่เค้าพอจะแปลกกว่าคนอื่นอยู่บ้างคือ

เมื่อไหร่จะตายๆไปซะที่วะ!กูโคตรจะเบื่อกับทุกวันห่านี้เลยแม่งความสุขกับทุกๆวันในวัยเด็กมันหล่นไปแถวไหนวะต้องมาติดอยู่ในลูปชีวิตห่วยๆไปอีกนานเท่าไหร่ขนาดชื่อกุแม่งยังโหลเลยชิบหาย

 นิววววมึงจะไปมหาลัยมั้ยเนี่ยนี่มันแปดโมงกว่าแล้วนะ

ความคิดของนิวได้ถูกจบลงโดยพ่อของเขาซึ่งตอนนี้ทั้งครอบครัวของนิวก็มีแค่พ่อกับนิวเพียงแค่สองคนโดยที่แม่นั้นได้ทิ้งนิวไปตั้งแต่12ขวบ  เมื่อได้ยินดังนั้นนิวจึงเดินอย่างช้าๆและท่าทางเบื่อหน่ายกับชีวิตซะเหลือเกินมาที่หน้าบ้านของเขาและล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงเพื่อที่จะหยิบเงินขึ้นมาดู มีทั้งหมด200บาท

เริ่มต้นชีวิตห่วยแตกนี่อีกครั้ง

ในระหว่างที่จะไปมหาลัยเราจะมาพูดถึงสิ่งที่นิวต้องพบเจอกับคือ 1.ถนนตัดผ่านหน้าบ้าน 2.คนบ้าที่นอนอยู่กับถังขยะ 3.ตลาดที่เต็มไปด้วยผู้คน พอใกล้จะถึงมหาลัยนิวก็ฉุดคิดมาได้ว่า

ชิบหายวันนี้มีสอบนี่หว่าชีวิตเริ่มไม่น่าเบื่อแล้วสิ

นิวจึงรีบขึ้นไปหาห้องสอบโดยที่เขาไม่ได้อ่านหนังสือมาเลยซักตัวและที่สำคัญเขาไม่รู้ว่าห้องสอบอยู่ห้องไหนและที่สำคัญมากขึ้นไปอีกคือตึกที่ใช้สอบมี4ชั้น นิวเริ่มวิ่งไล่หาตั้งแต่ชั้นหนึ่งขึ้นไปเรื่อยในที่สุดก็เจอห้องสอบที่อยู่ชั้นที่3ห้องริมสุดแต่ก็กินเวลาประมาณ20นาทีได้เมื่อเขาเข้าไปสอบอาจารก็พูดขึ้นมาว่า

คุณนิวคุณมาสาย1ชั่วโมง30นาทีเหลือเวลาสอบอีก1ชั่วโมงคุณคิดว่าคุณอยากจะทำมั้ย?”

อาจารย์ราลีซึ่งเป็นอาจารย์ประจำห้องและเป็นคนที่ถือว่าเจ้าระเบียบที่สุดในมหาลัยได้ยืนกอดอกรอฟังคำตอบอยู่หน้าห้องนิวจึงรีบตอบกลับไปทันทีว่า

ฮ่า ฮ่า ฮ่าถ้าอาจารย์ให้สอบก็สอบสิครับอาจารย์ยังไงก็เหลือเวลาอยู่นี่แต่ผมคิดว่าอาจารย์ควรหลบให้ผมนิดนึงจะได้มั้ยครับเพราะผมคิดว่าการที่ผมมายืนตอบคำถามแบบนี้จะยิ่งทำให้เสียเวลา

เห็นผลทันทีอาจารย์สราลีโกรธจัดที่นิวพูดจาไม่ให้เกียรติขนาดนี้จึงลากนิวไปที่ห้องของคณะบดีเพื่อที่จะฟ้องถึงการกระทำของเขาผ่านไปถึง3ชั่วโมงที่นิวต้องนั่งฟังคณะบดีตักเตือนเรื่องคำพูดของเขา

ดีนะที่คุณหญิงสราลีรีบกลับไปคุมสอบไม่งั้นหูพังไปข้างแน่ๆ

นี่เธอฟังครูอยู่รึปล่าวห๊ะ!!”

เป็นอีกครั้งที่ความคิดของนิวได้จบโดยคำพูดดุดัน และในที่สุดนิวก็ได้ออกมาจากห้องนั้นโดยที่โดนหมายหัวว่าถ้าทำแบบนี้อีกเรื่องนี้จะถึงพ่อของนิว นิวเดินไปหาเพื่อนของเขาที่อยู่หลังตึกเรียนซึ่งก็ได้เล่าเรื่องนี้ให้ฟังเพื่อนๆต่างหัวเราะขบขันและพูดหยอกล้อกันผ่านไปนานพอสมควรที่จะถึงเวลาพระอาทิตย์ตกดิน คิม เพื่อนสนิทของนิวได้พูดขึ้นมาว่า

ไม่ได้และๆๆไอเหี้ยนิวโดนเล่นอย่างนี้มันต้องย้อมใจกันหน่อยดิวะ ป่ะกุเล็งร้านที่อยู่ใกล้ๆมอที่สุดไว้นานแล้วว่าจะชวนพวกมึงไปกันเห็นเค้าบอกว่าแต่งชุดนักศึกษาก็กินได้ด้วยนะเว้ย5555

โจ เป็นคนที่เพื่อนให้ฉายาว่าโจกูเกิ้ลก็ได้พูดตัดประโยคขึ้นมาว่า

ไอห่าคิมมึงไม่รู้รึไงว่าแถวนั้นหน่ะมีขาประจำที่แม่งโคตรชอบจะหาเรื่องนักศึกษาเลยโดนไถตังกันทุกรายใครขัดขืนนะกุเห็นแม่งอยู่ยากกันทุกคน

แหม๋ไอโจกูเกิ้ล!!”

ทุกคนต่างร่วมใจกันพูดฉายาของโจโดยที่ได้ได้นัดหมาย แต่สรุปสุดท้ายทุกคนก็ไปที่ร้านนั้นโดยที่มีคติก่อนไปกันว่าต่างคนก็ต่างอยู่ดิวะในเวลาต่อมาทุกคนต่างเมาในพิษของเหล้าและ แมนเพื่อนในกลุ่มที่ขึ้นชื่อว่าปากหมาที่สุดก็ได้ถามโจขึ้นมา

ไอห่าโจไหนวะรุ่นใหญ่กุไม่เห็นซักตัว ดูนี่สัด

แมนได้เปิดกระเป๋าโชให้เห็นว่าวันนี้เค้าพกปืนมาด้วยทุกคนต่างตกใจนิวจึงพูดขึ้นมาว่า

ไอห่าแมนมึงเอามาทำเหี้ยอะไรอยากโดนไล่ออกรึไงเชี่ยถ้าแม่งลั่นขึ้นมาจะทำยังไง

5555ไอนิววไอควยนี่แม่งแค่บีบีกันกุหยิบมาจากป๋ากุแต่กุก็ไม่รู้นะว่าใช่บีบีกันจริงๆรึปล่าวเพราะป๋ากุก็เก็บปืนไว้รวมๆกันหมดอะ5555

ทุกคนต่างหัวเราะเสียงดังโดยที่ไม่รู้เลยว่าได้ไปรบกวนรุ่นใหญ่ที่พวกเขาถามหา

เห้ยปะกลับเหอะกุไม่ไหวแล้ว

โถ่ไอคิมอ่อนสัด555

ทันใดนั้นเองในระหว่างที่ทุกคนกำลังลุกขวด285ที่ลอยควงอย่างสวยงามได้พุ่งมาชนกับหัวแมนเข้าอย่างจังจนทำให้หัวของแมนแตกเพื่อนๆทุกคนต่างตกใจลุกลี้ลุกลนรีบเข้าไปดูอาการเพื่อนจอมห้าว

พวกมึงเจ๋งกันนักใช่มั้ย

หนึ่งในกลุ่มที่มาหาเรื่องได้พูดขึ้น

นั่นไงที่กุบอกมึงอะรุ่นใหญ่ในตำนานสาดดด

ไอห่าโจใช่เรื่องมั้ยเนี่ย

นิวรีบพูดตัดประโยคของโจและรีบเข้าไปขอโทษกับกลุ่มนักเลงกลุ่มนั้นโดยทีจะขอให้เรื่องจบๆกันไปเพราะจะรีบพาเพื่อนไปโรงพยาบาล ทันใดนั้นเองชายหนุ่มคนนึงได้ชักมีดออกมาจอที่คอหอยของนิวแล้วพูดขึ้นว่า

ไอสัดลองถ้ากูปาดคอขาวๆของมึงเนี่ยดูซิว่าพวกมึงจะยังตลกกันได้อีกมั้ย

ในระหว่างนั้นโจที่เพิ่งได้สติรีบปาดเลือดที่เข้าตาและหยิบปืนบีบีกันที่อยู่ในกระเป๋าหมายที่จะช่วยนิวที่กำลังโดนมีดจี้คอแต่คิมก็ได้ตะโกนขึ้นมาว่า

ไอเชี่ยแมนมึงเอาปืนขึ้นมาทำไม

คิมที่ยังกลัวว่าปืนนั้นเป็นปืนจริงหรือบีบีกันจะยิงไปโดนเพื่อนสนิทของเขาแต่ทันใดนั้นเองกลุ่มนักเลงที่ไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับปืนได้แตกกันไปคนละทิศละทาง

ไอนิววว!!!”

คิมได้ตะโกนขึ้นมาอีกครั้งเพราะสิ่งที่เห็นคือชายที่ถือมีดจี้คอนิวอยู่นั้นได้ปาดคอนิวไปซะแล้วและวิ่งหนีไปต่อหน้าต่อตา นิวล้มลงไปดิ้นกับพื้นอย่างทรมาณแต่สิ่งที่น่าตกใจคือเสียงร้องแห่งความเจ็บปวดของนิวได้ติดๆขัดๆและเริ่มเบาลงๆ

มันเกิดอะไรขึ้นวะกูฝันอยู่เหรอ555ถ้าเป็นฝันก็คงจะสนุกมากแน่เลยไอคิมมึงร้องทำไมวะ555หน้ามึงแม่งตลกดีหว่ะไอโจ แหวะไอเชี่ยแมนเลือดมึงหยดลงปากกูหมดแล้ว5555

ที่จริงแล้วไม่ใช่เลือดของแมนเลยแต่เป็นเลือดของนิวที่กระอักออกมา และสิ่งที่น่าตกใจคือประโยคที่พูดเมื่อกี้นิวไม่สามารถเปล่งมันออกมาได้เพราะเส้นเสียงของเค้าได้ขาดไปซะแล้วแต่นิวแค่ยังช็อกเลยไม่รู้ตัว และสิ่งที่เพื่อนๆทุกคนเห็นคือนิวกำลังยิ้มและทำปากเหมือนพูดอยู่แล้วนิวก็สลบไป

ในเวลาต่อมานิวได้ตื่นมาที่โรงพยาบาลรัฐบาลแห่งหนึ่งซึ่งเป็นโรงบาลที่ดูจะยุ่งวุ่นวายตลอดเวลานิวมองไปรอบข้างก็ไม่เห็นว่ามีใครอยู่เป็นเพื่อนเค้าที่โรงพยาบาล นิวจึงคิดที่จะติดต่อพ่อของเขาเพื่อจะบอกว่าเขาฟื้นแล้วจึงจะบอกให้พยาบาลช่วยติดต่อให้แต่เขาก็ต้องตกใจว่าเขาไม่สามารถจะพูดออกมาได้ไม่ว่าจะพยายามยังไงนิวจับไปที่คอที่พัดด้วยผ้าพันแผลไปรอบคอน้ำตาที่ไม่ค่อยจะไหลออกมาก็ดันไหลความคิดความวิตกต่างๆไหลเข้ามาในหัวเค้า แต่เมื่อพยาบาลเห็นจึงรีบเข้ามาแล้วปลอบนิวก่อนที่จะไปตามหมอมาดูอาการ

ผ่านไป10วันที่นิวต้องนอนดูอาการอยู่ที่โรงพยาบาลทุกคนต่างแวะเวียนมาเยี่ยมนิวอยู่เรื่อยๆและเพื่อนๆก็ต่างมาขอโทษกับสิ่งที่เกิดขึ้นนิวก็ได้แต่ยิ้มและเขียนข้อความสื่อสารกับเพื่อนในสมุดเล่มสีน้ำตาลเข้มปกหนังของเขาที่พ่อของเขาซื้อให้ติดต่อกับคนในระหว่างการเรียนรู้ภาษามือแต่ในใจของนิวนั้นหดหู่มากโดยที่เขาก็ไม่ได้บอกใครความเครียดความกังวลสะสมขึ้นเรื่อยๆทำให้นิวหลับๆตื่นมาแล้ว3คืนและในคืนที่4เขากำลังจิตตกกับสิ่งที่เกิดในชีวิตของเขา

ทำไมชีวิตกูต้องมาเป็นแบบนี้ด้วยแม่งแค่ติดอยู่ในลูปห่วยแตกนี่ก็ยังไม่พออีกเหรอทำไมต้องเกิดอะไรอย่างนี้ขึ้นกับกุอย่างนี้ตายไปซะดีกว่า

เปรี๊ยะ!!!”

เสียงเหมือนยางเส้นใหญ่ที่ขาดดังในหัวของนิวทำให้นิวรู้สึกทรมาณมากแต่ไม่สามารถส่งเสียงได้ได้แต่ดิ้นไปมาบนเตียงจะเอื้อมไปกดปุ่มฉุกเฉินก็ไม่มีแรงพอ

เชี่ยเอ๊ยกุคงจะตายแล้วสินะก็แปลกดีคงมีไม่กี่คนที่ตายเพราะจิตตก

และสุดท้ายนิวก็หลับไปเค้าไม่รู้อะไรเลยว่าเสียงนั้นคือเสียงเส้นเลือดกลุ่มหนึ่งในหัวของเขาได้เกิดอาการผิดปกติ ในตอนเช้านิวถูกปลุกด้วยเสียงของผู้คนในโรงพยาบาลและกลิ่นของยาอ่อนๆแต่สิ่งที่ทำให้เค้าต้องประหลาดใจคือโรงพยาบาลนั้นดูแปลกตากว่าเดิมทุกๆอย่างดูกึ่งเก่ากึ่งใหม่

โหนี่กูยังไม่ตายแต่โดนย้ายมาห้องเก็บศพแทนเนี่ยนะโถ่ชีวิต

เค้าไม่รู้เลยว่าสิ่งต่างๆนั้นอยู่เหมือนเดิมเป็นแบบเดิมแต่เค้าต่างห่างที่มองเปลี่ยนไป

ตึง!!”

พ่อของนิวเข้ามาในห้องตามเวลานี้ของทุกๆวันนิวจึงถือโอกาศเขียนถามพ่อของเขาว่า

ย้ายห้องทำไมเหรอเงินเราไม่พอเหรอนิวขอโทษที่ทำให้ลำบากนิวไหวแล้วเราออกจากที่นี่กัน

พ่อของนิวทำหน้าสงสัยที่นิวบอกแบบนี้และเอามือแตะไปที่หน้าผากของนิว

ไม่ได้เปลี่ยนห้องซักหน่อยมึงไหวมั้ยเนี่ยนอนอีกซัก2-3ปีมะเดี๋ยวกูจะได้หาแม่ใหม่ให้มึงที่นี่เลย

นิคิ้วขมวดทันทีเพราะเค้าคิดว่าพ่อเค้ากำลังล้อเล่นในขณะที่เค้ากำลังเป็นห่วงและรีบเขียนตอบทันทีว่า

นิวอยากรู้ว่าเปลี่ยนห้องทำไมห้องแบบนี้เรากลับไปอยู่บ้านดีกว่าจะได้มีเงินเก็บด้วย

เป็นภาพที่ถ้าคุณนึกตามน่าจะมีหลายอารมอยู่ในนั้นคือคนสองคนที่อีกคนพูดได้แต่อีกคนพยายามรีบร้อนจะเขียนโต้ตอบโดยที่ท่าทางของสองคนนั้นดูสนิทกันเหลือเกินแต่อีกมุนนึงก็ดูจะโกรธกัน ในระหว่างนั้นนิวก็คิดขึ้นมาได้ว่า

เอ๊ะ!!หรือจะเป็นเพราะเสียงในหัวเมื่อคืนทำให้เรามองแปลกไป บ้าหน่าเรื่องแบบนี้มีแต่ในหนังแล้วกูนี่เริ่มบ้าแล้วสินะ

ความเครียดของนิวก็ก่อตัวขึ้นอีกครั้งในระหว่างนั้นเค้ากำลังเขียนข้อความบอกพ่อของเขาว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อคืน ทันทีที่เขียนเสร็จจะส่งให้พ่อเค้าดูนั้นนิวแทบจะหงายตกเตียงลงไปกองกับพื้นเพราะหน้าของพ่อเค้านั้นเริ่มเปลี่ยนไปที่ละนิดดูคล้ายกับศพที่เริ่มจะเน่าแต่ยังไม่เละขนาดนั้นนิวตกใจมากเลยเอามือจับไปที่หน้าของพ่อเขาแต่พอพ่อของเขาเห็นว่านิวเอามือมาจับที่หน้าแล้วทำหน้าตาขยะแขยงจึงปัดมือทิ้งและด่านิวที่ทำแบบนั้นแต่นิวนั้นไม่ได้สนใจเลยเพราะเค้ามันแต่กลัวในสิ่งที่เขาเห็นความคิดต่างๆประสมปนเปกันไปหมดการประติดต่อประต่อเรื่องราวก็รวนไปหมดเค้าสับสนมากเลยทุบหัวของตัวเองอย่างแรงไปหนึ่งทีภาพที่เห็นก็กลับไปเป็นปกติ

เอ๊าอะไรกันวะเป็นปกติแล้วเหรอ?ขอให้เป็นอย่างนี้ต่อไปเถอะไม่อยากต้องมานั่งทุบหัวเป็นวิทยุเสียแบบนี้อีกล้ว

ในเช้าวันต่อมาหมอได้อนุญาตให้นิวออกจากโรงพยาบาลไปรักษาตัวต่อที่บ้านและบอกว่าเสียงของเขาจะไม่กลับมาอีกแล้วให้นิวอย่าเครียดเพราะจะส่งผลต่อร่างกายนิวก็ฟังผ่านๆเพราะเค้าคิดว่าอาการของเค้านั้นหายดีอย่างมหัศจรรย์แล้วแต่เค้าต้องตกใจอีกครั้งเมื่อถึงตอนที่พ่อของนิวพานิวไปทานอาหารนิวสั่งข้าวต้มกุ้งมากินแต่สิ่งที่นิวเห็นคือหนอนตัวเล็กสีขาวที่เค้าเคยเห็นในกองขยะตอนเด็กๆอยู่ในชามเต็มไปหมดกุ้งก็เป็นนิ้วของคนด้วยความตกใจนิวปัดชามข้าวต้มทิ้งทันทีและจะลุกขึ้นไปต่อว่าแม่ค้าแต่เค้าต้องหงายหลังล้มลงกับพื้นคือแม่ค้าคนนั้นเนื้อตัวเป็นเหมือนศพเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งคนต่างๆรอบตัวก็เป็นเช่นนั้นพ่อของนิวก็เช่นกันนิวตกใจมากความคิดกระเจิงผู้คนต่างรุมล้อมพยายามที่จะช่วยและก็พยายามที่จะเป็นไทยมุงที่ดีแต่สิ่งที่นิวเห็นคือศพคนที่พยายามจะทำร้าย นิวจึงรีบวิ่งหนีไปแบบไม่คิดชีวิตพร้อมร้องไห้ไปและคิดว่า

พ่อตายแล้วเกิดอะไรขึ้นกันแน่ไม่ใช่ว่าหัวของเราหายดีแล้วเหรอมันต้องหายดีแล้วสิแม่งเอ๊ย!!ความจริงคืออะไรสิ่งที่เห็นคืออะไร

ตอนนี้นิวเป็นคนสติแตกไปแล้วด้วยความกลัว นิวหาที่พักที่ไม่มีคนและครุ่นคิดว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

เอาล่ะมาเริ่มคิดกัน หัวพัง เห็นศพเน่า ทุบหัว หายดี หนอนขยะต้ม ศพกลับมาอีกครั้ง บ้าเอ๊ยดูเหมือนกูจะยังไม่หายดีนี่กูกำลังจะกลายเป็นคนบ้าแถมยังไม่มีเสียงอีกเหรอเนี่ย ตอนนี้คงต้องรีบกลับไปหาพ่อก่อนสินะ

นิววิ่งกลับไปหาพ่อของเขา ในสายตาของนิวพ่อก็ยังเป็นศพเน่าเหมือนเดิมแต่นิวก็ใจแข็งเดินเข้าไปหาและเขียนข้อความว่ากลับบ้านในระหว่างทางเค้าต้องผ่านที่ๆคนบ้านอนอยู่ที่กองขยะแต่สิ่งที่นิวเห็นคือเศรษฐีคนนึงนอนไขว่ห้างอย่างสบายใจอยู่ข้างๆกองสมบัตินิวจึงรีบขอพ่อลงไปเพื่อที่จะดูใกล้ๆเพราะเขาคิดว่าเขาเจอคนปกติแล้วจึงเข้าไปคุยกับชายคนนั้นแต่เค้าก็ตกใจเพราะพ่อของเขาเข้ามาห้ามแล้วบอกว่า

มึงไปคุยกับคนบ้าทำไมมึงเป็นอะไรเนี่ย

ด้วยความตกใจนิวพลักพ่อล้มลม แต่พอได้สติจึงพูดขอโทษแต่เขาไม่กล้าจะจับพ่อเพราะนิวเริ่มเกิดความลังเลว่าอะไรคือความจริงกันแน่เพราะนิวเห็นคนปกติอยู่ต่อหน้าพ่อของนิวนิ่งไปซักพักแล้วบอกว่าจะไปรอที่บ้านนิวจึงได้ถามว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่กับชายเศรษฐี ชายเศรษฐียิ้มและถามนิวว่า

ผมมองคุณมาตลอดเลยนะมองทุกสายตาที่เหยียดหยามแต่ด้วยความสงสารผมจะบอกคุณว่าเกิดอะไรขึ้นแต่ขอให้คุณใจไว้ด้วยว่าผมกำลังสงสารคุณคนที่ทุกคนรังเกียจกำลังสงสารคุณ

นิวเริ่มสับสนเพราะเขาไม่เคยเห็นชายคนนี้เลย แต่พอนิวดูหน้าชัดๆเขาก็นึกออกว่าชายเศรษฐีคือคนบ้าข้างกองขยะทันใดนั้นความรู้สึกผิดก็ถาโถมเข้ามา

บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

0
โหวต 0 /10 คะแนน
จากสมาชิก 0 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

0 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

0 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

0 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...