เรื่องสั้น : ชีวิตที่อยู่ในกฎเกณฑ์

อ่าน 470
วิจารณ์ 0
แนว:
จำนวน:
1 ตอน
แต่งเมื่อ:
วันที่ 11 ต.ค. 2558 20:56 น.

(แก้ไขเนื้อหาล่าสุดเมื่อ โดย เจ้าของบทความ)

ผู้แต่ง kasuke
ขีดเขียนหน้าใหม่ (37)
เด็กใหม่ (8)
เด็กใหม่ (3)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

ตอน 1.

เขียนเมื่อ วันที่ 11 ต.ค. 2558 22:29 น.

ชีวิตของผมน่ะ...

.

.

.

.ไม่ได้สวยหรูไปซะหมดเหรอนะ

.

.

.

สวัสดีครับ ผมชื่อ มิยามิ นากาซาว่า 

ผมอยู่ในโรงเรียนเอกชนแห่งหนึ่ง โรงเรียนนี้เป็นโรงเรียนระดับชั้นนำของประเทศ 

ทุกคนต่างใฝ่ฝันที่จะเข้ามาในโรงเรียนแห่งนี้  แต่ก็ยังมีอีกหลายคนที่จะต้องร้องไห้กลับบ้าน

มันเป็นเรื่องเศร้าอย่างยิ่งที่เรานั้นพยายามแทบตายที่จะเข้ามายังโรงเรียนแห่งนี้ แต่ก็ต้องผิดหวังกลับบ้านไป

ซึ่งนั้นก็เป็นเรื่องที่คล้ายๆกับผมอยู่พอสมควรเลยแหละ

.

แม่ของผมพยายามอย่างมากที่จะทำให้ผมเข้าไปในโรงเรียนนั้นให้ได้

เธอให้ผมเรียนพิเศษทุกวัน

ให้ผมอ่านหนังสือทุกวัน

ผมอยู่ในบ้านและทำตามที่เธอสั่งทุกอย่าง

ผมเข้าใจอยู่นะว่าแม่อยากให้ผมได้ดี อยากให้ผมมีชีวิตที่ดี และไม่ลำบาก

ผมไม่มีอิสระเลย 

ผมไม่ได้ออกไปไหนกับเพื่อนเหมือนคนอื่นๆ

ผมไม่ได้อยู่เล่นกับเพื่อนกับเพื่อนหลังเลิกเรียนเลย

ผมก็เลยทำได้แค่ยอมรับมันเท่านั้น

ผมไม่เคยมีแฟน ไม่เคยมีความรัก เลยแม้แต่ครั้งเดียว

เพราะว่าผมถูกสอนมาอย่างนี้มาโดยตลอดไม่รู้เรื่องอะไรเลยที่ไม่เกี่ยวกับการเรียน

แต่ชีวิตผมก็เปลี่ยนไปหลังจากที่ผมเจอเธอคนนั้น...

.

.

.

วันนี้เป็นวันเปิดเทอมวันแรก

ทุกคนเข้ามาในห้องเรียนหลังจากนั้นคุณครูเข้ามา

"เอาแหละ ทุกคนวันนี้เปิดเทอมวันแรก.ครูขอแนะนำตัวก่อน ครูชื่อ มิซากิ เอรินะ ครูจะมาเป็นครูที่ปรึกษาของห้องเราตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป" 

หลังจากที่ครูพูดเสร็จวันนี้นักเรียนในห้องทุกคนก็ปรบมือให้เธอ

เธอพูดต่ออีกว่า

"วันนี้ เราจะเลือกหัวหน้าห้องกันมีใครจะอาสาที่จะเป็นบ้างไหมจ้ะ"

หลังจากที่เธอพูดเสร็จ เธอกวาดสายตาไปทั่วห้อง เพื่อจะดูว่าใครอาสาที่จะเป็นหัวหน้าห้องบ้าง

แต่ดูเหมือนว่าจะไม่มีใครยกมือเลยนะ

"งั้นเหรอ ถ้าเป็นยังงี้ก็ช่วยไม่ได้นะ งั้นครูจะสุ่มชื่อละกัน"

หลังจากที่เธอพูด เธอก็หยิบกนะดาษสีขาวมาหนึ่งแผ่น

เธอจ้องที่กระดาษใบนั้นก่อนที่ จะเรียกชื่อคนๆนั้นออกมา

"มิยามิ นากาซาว่า ยืนขึ้นด้วยค่ะ" 

นั้นมันชื่อผมนี่น่า ผมคงต้องลุกขึ้นสินะ

ผมยืนขึ้นด้วยความผิดหวัง เพราะงานหัวหน้าห้องที่โรงเรียนนี้มันลำบากมากเลยนะ

ผมรู้ได้ยังไงนะเหรอ ก็เพราะข่าวลือที่เค้าว่าหัวหน้าโรงเรียนนี้ต้องทำงานตัวเป็นเกลียวเลย จากตอนนี้ที่แทบจะไม่มีเวลาที่จะพักผ่อน ถ้าได้เป็นถ้าหัวหน้าห้องนะคงไม่มีเวลานอนกันเลยนะสิ

หลังจากที่ผมยืนขึ้น 

"ดีมากจ้ะ ทุกคนปรบมือให้หัวหน้าห้องคนแรกของเราด้วยค่ะ"

นั้นไงผมว่าแล้ว 

หลังจากที่ครูพูดเสร็จ ทุกคนปรบมือให้ผม ผมยืนอยู่ทามกลางเสียงปรบมือที่ดังไปทั่วห้อง

ใครก็ได้ช่วยผมที

.

.

หลังเลิกเรียน

ผมต้องเอาการบ้านของทุกคน ทุกวิชาไปส่งที่ห้อง

ผมต้องเขียนความประพฤติของทุกคนในห้อง ใครจะไปจำได้เนี่ยเธอแต่งตัว

ผมต้องเช็คชื่อคนที่เข้าเรียนตั้งแต่เช้ายันเลิกเรียนด้วย

นี้ผมเป็นหัวหน้าห้องหรือเป็นเบ้กันแน่เนี่ย

.

ผมตั้งใจที่จะขึ้นไปชั้นดาดฟ้าสักหน่อย ผมอยากจะระบายอารมณ์ด้วยตะโกนให้ทุกคนได้ยินเลย

ผมขึ้นไปที่ดาดฟ้า

เอ๊ะ กลิ่นบุหรี่นี้

ผมเห็นผู้หญิงคนหนึ่ง เธอกำลังนั่งสูบบุหรี่อยู่

เธอแต่งตัวไม่เรียบร้อยเลย แต่เธอก็ไม่ได้ดูเหมือนทอมเลยนะ

เธอก็แค่ผู้หญิงที่แต่งตัวไม่เรียบร้อยเท่านั้นเอง

เอ๊ะ ดูเหมือนว่าเธอจะอยู่ห้องผมนะ เธอชื่อว่าคารุกะ มิซาว่าหรือเปล่านะ เธอเลขที่สุดท้าย

เธอยังไม่ได้เข้าเรียนเลยนี่น่า

ผมเดินเข้าไปใกล้ๆเธออย่างกล้าๆกลัวๆ

"นี่เธอนะ ชื่อคารุนะ มิซาว่ม ที่อยู่ห้อง a หรือเปล่า"ผมถามเธอ เธอมองมาที่ผมก่อที่จะสูบบุหรี่ต่อ

และก็พูด

"ใช่ มีอะไร"เธอพูด เธอน่ากลัวมากเลย

"ผมเป็นหัวหน้าห้องของห้อง a นะ ผมชื่อมิยามิ นากาซาว่านะ.ยินดีที่ได้รู้จัก"ผมพูดและก้มโค้ง

เธอยังคงสูบบุหรี่ต่อไป

"แล้วหัวหน้าห้องมีธุระอะไรกับฉันไม่ทราบ" เธอพูดและมองมาที่ผม

"ค..คือว่านะ ผมจะต้องนำรายชื่อคนที่เข้าเรียนไปส่งครู แต่เธอยังไม่เข้าเรียนเลยวันนี้ จะให้ผมทำยังไงดี"ผมพูดและไม่กล้ามองหน้าเธอเลย

"เป็นหัวหน้าห้องก็จัดการเอาเองสิยะ"เธอพูดและมองหน้าดุใส่ผม

ผมสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนที่จะเพิ่งสังเกตเห็นบุหรี่ที่เธอสูบ

ผมยื่นหมากฝรั่งให้เธอ เธอมองมาที่ผมและทำหน้างงเล็กน้อย

"เอามาแลกกันสิ"ผมพูด

เธอมองมาที่ผมก่อนจะพูดต่อ

"นายจะสูบเหรอ"เธอพูดและมองไปที่บุหรี่ที่เธอกำลังสูบอยู่

"เปล่า แต่ฉันจะเอาไปทิ้งนะ หัวหน้าห้องก็ต้องดูแลคนในห้องไม่ให้ทำผิดกฎสิ และอีกอย่างกลิ่นบุหรี่ที่ปากของเธอยังอยู่เลย มันไม่ดีแน่ถ้าจะให้ใครรู้นะ.เพราะฉะนั้นฉันคิดว่าหมากฝรั่งน่าจะช่วยได้"ผมพูด

เธอมองมาที่ผมอย่างอึ้งๆกับสิ่งที่ผมพูดไปก็ที่จะยิ้ม

"นายคงจะไม่รู้สินะว่า ฉันเป็นใครกันแน่นะ"เธอพูดและมองมาที่ผม ทำให้ผมรู้สึกงงเล็กน้อย.และดูเหมือนว่าเธอจะดูออก

"ไม่เป็นไร ช่างมันเถอะ แต่ยังไงก็ขอบใจนะ ไม่เคยมีใครใส่ใจฉันอย่างนี้มาก่อนเลย"เธอพูดและก้มหน้าลง

ผมอึ้งเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร ก่อนที่เราทั้งคู่จะแลกกัน

เธอแกะเปลือกออกอย่างรวดเร็ว และโยนหมากหมากฝรั่งเข้าปาก และเคี้ยวอย่างเพลิดเพลิน

ส่วผมที่ได้บุหรี่มาก็ห่อกับเปลือกหมากฝรั่งของเธอแล้วทิ้งลงถังขยะ

"งั้นผมไปก่อนนะ" ผมหันหลังมองไปที่เธอก่อนที่จะลงไปจากดาดฟ้า

เธอไม่สนใจและเคี้ยวหมากฝรั่งต่อไป

ผมก็ไม่ได้อะไรมากก็หันหน้ากลับและเดินลงไปจากชั้นดาดฟ้า

ผมรู้สึกว่าเธอไม่ได้น่ากลัวเลย แต่กลับดูเป็นคนใจดีซะมากกว่า

.

.

เธอเป็นใครกันแน่

นั้นเป็นสิ่งเดียวที่ผมคิดหลังจากลงมาจากดาดฟ้าแล้ว

เอ๊ะ ผมสนใจเธองั้นเหรอ 

ไมใช่สิ หน้าที่ของหัวหน้าห้องต่างหาก ใช่หน้าที่ของหัวหน้าห้อง

++++++++++++++++±++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

เรื่องราวยังไม่จบแค่นี้นะครับ ยังมีต่อน้าาาาา

 

 

 

บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

0
โหวต 0 /10 คะแนน
จากสมาชิก 0 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

0 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

0 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

0 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...