น้อมรำลึกถึงพ่อหลวง ร.๙

เรื่องสั้น : หุ่นยนต์ที่มีหัวใจ

อ่าน 435
วิจารณ์ 0
แนว:
จำนวน:
1 ตอน
แต่งเมื่อ:
วันที่ 27 ส.ค. 2558 17:49 น.
ผู้แต่ง enma[kuroki]
เริ่มเข้าขีดเขียน (30)
เด็กใหม่ (1)
เด็กใหม่ (0)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

ตอน 1. หุ่นยนต์ปาฏิหารย์(ตอนเดียวจบ)

เขียนเมื่อ วันที่ 19 ก.ย. 2558 22:29 น.

( แก้ไขเมื่อ วันที่ 12 พ.ย. 2558 11:43 น. โดย เจ้าของบทความ )

*เนื้อเรื่องนี้ได้แรงบันดาลใจมากจากเพลง[Dojibiron]Kokoro - Kagamine Rin*

      -ณ ห้องทดลองที่ห่างไกลจากบ้านเมืองไปมากในภูเขาแห่งหนึ่ง-

           ''ในที่สุด....ก็สร้างสำเร็จ คุ้มค่าจริงๆที่อดทนมาหลายปีเอาละตื่นได้แล้วนะพี่สาวของผม''เสียงของชายผมสีน้ำเงินดวงตาสีแดงสวมสร้อยรูปดาวและสวมเสื้อกล้ามสีดำคลุมด้วยเสื้อกาวสีขาวกางเกงสีเทาสูงประมาณ170cm.ยืนอยู่ข้างๆเตียงทดลองที่มีหุ่นยนต์รูปร่างมนุษย์ผู้หญิงผมสีดำสวมเสื้อแขนกุดสีดำกางเกงขาสั้นเหนือเข่าสีดำสวมสร้อยรูปดาวเหมือนชายผมสีน้ำเงิน

           ''คิเซกิ คุโระกิเดินเครื่อง.....ระบบทั้งหมดพร้อมปฏิบัติ....''หุ่นยนต์ที่ชื่อคิเซกิ คุโระกิลืมตาตื่นขึ้นพร้อมกับลุกมานั่งและหันไปมองชายผมสีน้ำเงิน

           ''ระบบไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหมครับ''ชายผมสีน้ำเงินยิ้มให้แล้วก็เอ่ยถาม

           ''.........''คุโระกิไม่พูดตอบแต่พยักหน้าเป็นการตอบรับแทน

           ''รู้ชื่อของเธอแล้วใช่ไหม''ชายผมสีน้ำเงินถามคุโระกิอีกครั้งแต่คุโระก็พยักหน้าตอบเหมือนเดิม

           ''แล้วจำผมได้ไหม''

           ''คุณคือผู้ที่สร้างฉันสินะค่ะ.....''คุโระกิพูดพร้อมกับลงจากเตียงทดลองแล้วยืนตรงหน้าชายผมสีน้ำเงิน

           ''อ่า...นั้นก็ใช่นะแต่ผมจะบอกชื่อละกันผมชื่อคิเซกิ คูล''คูลแอบทำหน้าเศร้านิดๆตอนที่คุโระกิพูดตอบเมื่อกี้แต่เขาก็คิดว่าพึ่งจะเริ่มระบบคงจะยังจำอะไรไม่ได้มากเลยพูดชื่อของตนและถามคุโระกิอีกครั้ง

           ''ทำไมคุณถึงมีนามสกุลเหมือนฉันเลยละ....''

           ''ก็ผมเป็นน้องชายของเธอนี้''

           ''น้องชาย.....ในระบบความทรงจำไม่มีข้อมูลนี้ค่ะ''คุโระกิส่ายหน้าพร้อมกับพูด

            

                   ''งะ...งั้นหรอ ช่างเถอะเอาละลองฟังเพลงดูสิ''คูลพูดพร้อมกับพาคุโระกิไปยืนตรงหน้าคอมของตัวเองแล้วเอาหูฟังใส่ให้คุโระกิจากนั้นก็กดEnterเพื่อเปิดเพลงซึ่งเพลงนั้นเป็นเพลงที่คุโระกิเคยร้องเมื่อตอนยังมีชีวิตอยู่

           ''เสียงเพลงนี้มีในระบบ....เพลงนี้คือเพลง*เสียงจากหัวใจ*''คุโระกิพูดพร้อมยืนนิ่งมองภาพMVเพลงที่ตนได้ยิน

             *เนื้อเพลงเสียงจากหัวใจ*

        'กาลครั้งหนึ่งนั้น มีเรื่องเล่าว่า.....'

        'ได้มีด็อกเตอร์คนหนึ่งสร้างหุ่นยนต์ ที่เรียกได้ว่าปาฏิหารณ์~'

                                        ----------

        'เมื่อหุ่นยนต์ตนนั้นลืมตาขึ้นมา... ก็ได้พบใบหน้าของชายคนหนึ่ง'

        'แล้วเขาก็ส่งยิ้มพร้อมกับยื่นมือ มาจับใบหน้าของเธอ'

        'เธอมองชายผู้นั้นด้วยดวงตาที่ไร้แวว... และเขาก็ได้มอบชื่อให้กับเธอว่า-คุโระกิ- '

        'เธอแล้วชายผู้นี้ได้อาศัยอยู่ด้วยกันตลอด.... จนหลายปีผ่านไป'

        'ชายผู้นี้ก็ล้มป่วยลง และเธอก็ค่อยอยู่ข้างๆชายผู้นี้ตลอด....'

        'จนใกล้จะวินาทีสุดท้ายของชายผู้นั้น เขาได้สั่งให้เธออยู่ที่นี้จนกว่าเขาจะกลับมา'

        'เมื่อชายผู้นั้นเดินออกไป เธอก็ได้แต่เฝ้ารอให้เขากลับมาจนสิ่งรอบๆเริ่มเสื่อมไปตามกาลเวลา'

        'เธอก็เดินรอบๆห้องจนไปหยุดยืนที่หน้าคอมพิวเตอร์ของชายผู้นี้.....'

        'เธอกดEnterบนแป้นคีย์บอร์ดภาพโฮโลแกรมก็ปรากฏขึ้นมา'

        'เมื่อเธอเอื้อมมือไปแตะภาพโฮโลแกรม เหมือนข้อมูลที่มหาศาลกำลังไหลเข้าตัวเธอ'

        'และทันใดนั้นเธอก็ร้องไห้ออกมาทั้งๆที่เธอเป็นหุ่นยนยต์....'

        'และเมื่อเธอนึกทุกอย่างออก เธอก็เดินออกไปจากที่พัก'

        'ก็พบกับต้นซากุระที่กำลังเบ่งบาน~'

        'แล้วเธอก็เหลือบไปเห็นร่างของชายคนหนึ่งที่ดูคล้ายกับผู้ชายคนนั้น'

        'ทำให้เธอรู้สึกผิดที่เธอรู้สึกช้าเกินไป เธอเลยไถ่โทษโดยการยืนร้องเพลงที่ชาย'

        'ผู้นั้นฝึกให้... ทันใดนั้นด้วยความปราถนาของเธอปาฏิหารณ์ก็เกิดขึ้น'

         'ทุกๆสิ่งกำลังย้อนเวลาไปเมื่อตอนที่ชายผู้นั้นยังมีชีวิต'

        'เธอได้พูดคุยในหลายๆเรื่องที่เธอไม่เคยคุณกับชายผู้นั้น และร้องเพลง'

        'ที่เธอเคยฝึกกับชายผู้นั้น จนวินาทีสุดท้ายเธอก็นั่งพิงไหล่ของชายผู้นั้นในขณะที่'

        'ร่างของเขาค่อยๆหายไปและตัวของเธอก็ค่อยๆเริ่มพังลงเพราะทนแรงต้านต่อความรู้สึกที่'

        'หุ่นยนต์จะรับไหว และเธอก็ได้ยิ้มและพูดออกมาว่า-ขอบคุณนะ...น้องชายของฉัน-'

         และเมื่อเสียงพากย์หยุดลงคุโระกิก็ถอดหูฟังออกและยืนนิ่งไปสักพักจนคูลถามว่า

            ''เป็นอะไรไปหรอท่านพี่?''

            ''ดิฉันไม่ได้เป็นอะไรค่ะ...แค่กำลังคิดนิดหน่อยนะค่ะ ว่าแต่ปกติคุณต้องเรียกชื่อฉันแบบปกติทำไมถึงเรียกฉันว่าท่านพี่ละค่ะ''คุโระกิหันไปถามคูลที่อยู่ยืนข้างๆเธอ

 

            ''ก็เธอเป็นพี่สาวของผมนี้ แต่ช่างเถอะเอาละมาช่วยกันทำงานดีกว่านะ''คูลพูดพร้อมกับยิ้ม

หลังจากนั้นทุกๆวันคูลก็พยายามที่แก้ไขระบบที่สำคัญที่สุดนั้นก็คือระบบหัวใจของคุโระกิจนป่วยไอเป็นเลือดหนักแต่คูลก็พยายามและฝืนร่างกายโดยมีคุโระกิคอยดูแลอยู่ตลอดเวลา หลังจากนั้นร่างกายของคูลก็ค่อยๆแก่ตัวลงตามอายุไขจนมาถึงวันหนึ่งคูลก็รู้สึกถึงชะตากรรมตัวเองว่าใกล้จะต้องจากลากับคุโระกิจึงออกคำสั่งกับคุโระไว้ว่า

             ''ท่านพี่.....ผมขอตัวไปนั่งที่ต้นซากุระตรงนั้นก่อนนะ.....อย่าออกมาจากที่นี้จนกว่าผมจะกลับมานะ''

เมื่อคูลพูดจบคูลก็เดินออกจากห้องทดลองไปไม่กลับมาอีกเลยคุโระกิก็รอแล้วรอเล่าจนหลายสิบปีผ่านไปคุโระกิก็เดินไปนั่งที่โต๊ะทำงานของคูลแล้วลองเอื้อมมือไปแตะที่หน้าจอคอมของคูล จู่ๆก็เครื่องคอมก็ทำงานและมีเสียงดิจิตอลพูดออกมาว่า

              ''ระบบหัวใจเริ่มทำงาน........ระบบทำการส่งข้อมูลทั้งหมด''

เมื่อสิ้นเสียงดิจิตอลที่พูดออกมาจากคอมทันใดนั้นคุโระกิก็รู้สึกถึงการเต้นหัวใจเธอที่เต้นแรงมากและเริ่มรู้สึกอบอุ่นไปทั่วร่างกายของเธอและแล้วความทรงจำในตอนที่เธอยังเป็นมนุษย์นั้นก็ปรากฏขึ้นมาในหัวจนทำให้เธอถึงกับน้ำตาไหล สักพักเธอก็ค่อยๆลุกออกจากโต๊ะทำงานของคูลและรีบวิ่งไปที่ต้นซากุระต้นใหญ่ที่คูลได้เดินไปนั่งที่นั้น เมื่อคุโระกิวิ่งไปถึงก็ยืนมองต้นซากุระนั้นพร้อมกับความทรงจำตอนที่เคยมาเล่นใต้ต้นซากุระนี้กับคูลน้องชายของเธอก็พุดขึ้นมาในหัว แต่แล้วคุโระกิก็ไปเอะใจกับกองกลีบดอกซากุระที่ดูเหมือนจะมีอะไรอยุ่ข้างในคุโระกิก็นั่งยองๆข้างกองกลีบดอกซากุระนั้นแล้วค่อยๆใช้มือปัเดออกจนเจอโครงกระดูกแต่สิ่งที่ทำให้คุโระกิถึงกับตกใจแล้วก็ร้องไห้นั้นก็คือโครงกระดูกนั้นมีสร้อยเหมือนกับเธอคุโระกิคิดได้ว่าต้องเป็นศพของคูลแน่ๆเลยนั่งก้มหน้าพร้อมกับร้องไห้แล้วพูดขอโทษซ้ำไปซ้ำมาเพราะเธอรู้สึกตัวช้าไปทำให้คูลต้องฝืนจนป่วย คุโระกิก็ได้แต่เอ่ยคำขอร้องต่อพระเจ้าว่า

               ''ขอร้องละ.....ถ้าปาฏิหารย์มีจริงขอให้ฉันได้ย้อนอดีตไปพบกับคูลอีกสักครั้งเถอะ...ของร้องละ....''

คุโระกินั่งเอ่ยขอร้องต่อท้องฟ้าแบบนี้ซ้ำไปเรื่อยๆพร้อมกับน้ำตาไหลไม่หยุดจนในที่สุดด้วยแรงความปราถนาปาฏิหารย์ก็เกิดขึ้นกับเธอ ทันใดนั้นก็มีพายุกลีบดอกซากุระพัดมารอบๆตัวเธอและพาเธอไปยังอดีตในตอนที่คูลในสภาพที่ร่างกายแก่ชรากำลังเดินมาที่ต้นซากุระ คูลในตอนนั้นก็ถึงกับยืนอึ้งไปสักพักในเวลาเดียวกันคุโระกิที่ถูกพามายังอดีตก็รีบวิ่งเข้าไปสวมกอดคูลอย่างรวดเร็วพร้อมกับน้ำตาไหลคูลก็ยังอึ้งอยู่กับเหตุการณืที่คุโระกิจากอนาคตนั้นปรากฏตัวต่อหน้าคูล และในเวลานั้นเองร่างของคูลก็ค่อยๆย้อนวัยไปตอนอายุยี่สิบกว่าๆนั้นก็คือช่วงอายุตอนที่สร้างคุโระกิขึ้นมาสำเร็จ ทั้งคูลและคุโระกินั้นต่างก็ดีใจที่ได้เจอหน้ากันคุโระกิก็เล่นกับคูลอย่างสนุกสนานเพื่อทดแทนในอดีตจากนั้นไม่นานทั้งคู่ก็อ่านนิทานที่เคยฟังมาด้วยกันในสมัยเด็กและร้องออกมาเป็นทำนองเพลง และแต่แล้วพายุซากุระก็พัดมาอีกครั้งทำให้คุโระกิถูกพากลับไปยังปัจจุบันถึงจะเสียใจเล็กน้อยแต่ยังไงซะทั้งคู่ก็มีความสุข ร่างของคูลนั้นก็ค่อยๆกลับสู่สภาพเดิมก่อนที่คูลจะตายนั้นเขาก้ได้ยิ้มออกมาเป็นครั้งสุดท้ายที่ใต้ต้นซากุระ ส่วนคุดระกินั้นก็นั่งพิงต้นซากุระตรงที่คูลเคยมานั่งเป็นประจำจากนั้นด้วยความรู้สึกที่ล้นหลามในใจของคุโระกิทำให้่ระบบเกิดErreขึ้นมาแต่ก่อนที่ระบบในตัวของคุโระกิจะถุกหยุดทำงานไปตลอดกาลนั้นคุโระกิก็ได้ยิ้มออกมาอย่างมีความสุขแล้วพูดว่า

''ขอบคุณนะ.....คูล...น้องชายของฉัน...''

 

 

บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

0
โหวต 0 /10 คะแนน
จากสมาชิก 0 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

0 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

0 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

0 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...