น้อมรำลึกถึงพ่อหลวง ร.๙

เรื่องสั้น : จุดกำเนิด

อ่าน 385
วิจารณ์ 0
แนว:
จำนวน:
1 บท
แต่งเมื่อ:
วันที่ 17 ส.ค. 2558 21:17 น.

(แก้ไขเนื้อหาล่าสุดเมื่อ โดย เจ้าของบทความ)

ผู้แต่ง อัศวิน
เด็กใหม่ (2)
เด็กใหม่ (1)
เด็กใหม่ (0)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

บท 1. Knight

เขียนเมื่อ วันที่ 17 ส.ค. 2558 21:55 น.

( แก้ไขเมื่อ วันที่ 21 ส.ค. 2558 17:08 น. โดย เจ้าของบทความ )

     วันที่ฟ้าสลัว ฝนตกปรอยๆ ผมนั่งอยู่บนรถที่มีเข็มขัดนิรภัยรัดแน่น ข้างหน้าผมคือพ่อและแม่ที่นั่งเบาะหน้า ส่วนผมนั่งเบาะหลัง วันนั้นเป็นวันที่เรากำลังจะไปหาญาติคนอื่นๆ ผมได้เพียงนั่งมองเหม่อไปข้างนอกหน้าต่าง ข้างทางมีเพียงป่าและภูเขาที่อยู่ไกล ผมได้ชื่นชมความสวยงามนั้นได้ไม่นาน พอหันกลับมาที่กระจกด้านหน้า ก็พบกับแสงจ้าดั่งไฟของรถบรรทุกพุ่งตรงมาที่เรา ผมได้ยินเสียงแม่ร้องเรียกผม....นั่นเป็นเสียงสุดท้ายที่ผมได้ยินจากแม่............

     "แม่!" ผมสะดุ้งตื่นขึ้น แล้วมองไปรอบตัว เป็นห้องเช่าเล็กๆ ที่ผมอาศัยอยู๋ ผมฝันแบบนี้อีกแล้ว ฝันถึงเหตุการณ์ที่ติดตาตั้งแต่สมัยที่ยังอายุ 6 ขวบ แปลกที่ช่วงนี้ผมฝันแบบนี้บ่อยขึ้นทั้งๆที่มันผ่านไปแล้วถึง 12 ปี พ่อและแม่ได้เสียชีวิตลง ในตอนนั้น ในเหตุการณ์ผู้ที่รอดชีวิตมีแค่ผมคนเดียว ผมจำได้ว่าตอนนั้นผมร้องไห้จนหมดสติแล้วก้มีคนมาช่วยผม ตอนนี้ผมอยู่นอกเมืองใหญ่ เช่าห้องเล็กไว้ซุกหัวนอน เพราะผมทำอยู่กับญาติคนอื่นๆไม่ได้ เหมือนพวกเขาไม่ต้อนรับผมสักเท่าไร ทำเหมือนผมเป็นตัวปัญหา ผมเลยได้แต่ออกมาใช้ชีวิตคนเดียว กับของใช้ที่พ่อแม่เหลือไว้ก่อนเสียชีวิตลง เหมือนกับเริ่มชีวิตใหม่อีกครั้ง

     ผมมองไปยังนาฬิกาตั้งโต๊ะของผม ตอนนี้เวลา 5:39 น. 

          "ตื่นขึ้นมาแบบนี้อีกแล้ว บ้าเอ้ย" ผมโวยวายตามประสาวัยรุ่นที่อยากจะพักผ่อนจากไปเที่ยวกลางคืนมา

     จะนอนต่อก็นอนไม่กลับ เป็นอย่างนี้มา 9 คืนต่อกันแล้ว ผมไม่ต่อยได้นอนเลย จะได้ตื่นมาเวลานี้ตลอดๆ ผมได้แต่เอาแล็ปท็อปขึ้นมาเปิดเล่น เช็คเฟสบุ๊คของตัวเองไป ฆ่าเวลาผมก็พบกับข่าวๆหนึ่ง

     'ถนนใหญ่ใจกลางเมือง เกิดระเปิดขึ้นโดยไร้สาเหตุ แจ้งคงมีผู้ก่อการร้ายวางระเบิดไว้ใต้ท่อประปา ยังไม่พบผู้ที่ได้รับบาดเจ็บ...'

               "แปลกดีนะ อยู่ๆ ก็ระเบิดกลางเมืองแบบนี้ คงไม่คิดจะครองโลกหลอกนะ ไอ้พวกผู้ก่อการร้าย" ผมบ่นพึมพำ

     ผมลุกจากที่นอน เดินไปอาบน้ำ ผมก็คิดถึงแต่เรื่องที่ฝันมา ผมไม่รู้ว่าเป็นความเครียดสะสมหรืออะไร แต่ก็นะ ผมเริ่มชินกับมันแล้วล่ะ 

     หลังจากแต่งตัวเสร็จ เวลาก็ผ่านมามากตอนนี้ก็ 6.30 น.  ผมเลยเดินทางไปโรงเรียน ตอนนี้มันยังเช้าอยู่เลย

     ผมเดินมาทีุ่ดรอรถ ใช้เวลาประมาณ 15 นาทีได้ แล้วผมก็นั่งรอรถประจำทางที่จุดรอรถ กว่ารถจะมาก็ 7 โมง เหลือเวลาอีกตั้ง 15 นาที 'นี่เราจะออกมาก่อนทำไมเนี่ย' ปกติแล้วผมจะนั่งรออยู่ที่นี่คนเดียวแต่วันนี้ มีคนที่แต่งตัวเหมือนยิบซี นั่งตั้งโต๊ะอยู่ ผมคิดว่าน่าจะเป็นคนที่รับจ้างดูดวงล่ะมั้ง ผมก็นั่งไปตามปกติ

     "พ่อหนุ่ม ที่นั่งอยู่ตรงนั้นน่ะ" เสียงแหบแห้งของคนๆนั้นได้เรียกใครคนหนึ่ง ผมหันซ้ายหันขวา ไปเจอใคร 

     "เธอนั่นแหละ มาหาฉัน" ผมไม่คุ้นเสียงเลย ไม่ใช่คนแถวนี้แน่นอน ด้วยความสงใสผมเลยเดิมไปหาเธอ

     "มีอะไรหลอครับ"

     "พ่อหนุ่ม เธอน่ะมีคนกำลังจะหมายปองชีวิตเธออยู่นะ"

     "บ้าหลอป้า อยู่ๆก็มาบอกอะไรแบบนี้ ป้ายังไม่ทั้นได้ดูอะไรผมเลยนะ"

     "เฮอะ เฮอะ เฮอะ ฉันเตือนพ่อหนุ่มผล้วนะ" ป้าคนนั้นหัวเราะเป็นเสียงแหบแห้ง ไม่น่าฟังเอาซะเลย ผมก็ไม่ได้ใส่ใจแกมาก ก็แค่ยิบซีที่อยากจะได้เงินดูดวงเท่านั้นแหละ

     ทันใดนั้นผมก็ได้ยินเสียงรถประจำทางมาจอดรับผม ทุกอย่างเหมือนปกติดี แต่พอรถประจำทางออกตัว ผมกันหลับมาหาป้าคนนั้น ป้าคนๆนั้นกลับหายไป ผมเลยสกิดเพื่อนร่วมชั้นเรียนกับผม 

     "เฮ้ยบอย เมื่อกี้นายเห็นป้าที่แต่ชุดทรง คล้ายๆยิบซีที่นั่นอยู่ที่จุบรอไหมป๊ะ" ผมถาม

     "ก็ไม่นะ เราเห็นนายอยู่คนเดียวนะตอนที่รถมาถึงน่ะ" บอยตอบ

     "มีคนอยู่ตรงนั้นนะ นายไม่เห็นจริงดิ"

     "ก็เออสิวะ ก็เห็นเอ็งอยู่คนเดียว" ดูท่าทางของบอยแล้ว เขาไม่ได้อำผมเล่นแน่นอน แต่ป้าคนนั้นต้องการอะไรกันแน่นะ

     โรงเรียนของผมอยู่ในตัวเมือง เป็นโรงเรียนที่มีชื่ออยู่พอสมควรเลยล่ะ ถึงผมจะเป็นคนที่ไม่มีผู้ใหญ่คอยตาม แต่ผมก็มีวินัยพอที่จะอยู่โรงเรียนนี้ได้ และชอบเที่ยวกลางคืนกับเพื่อนๆเพื่อเข้าสังคมก็เถอะ

     วันนี้ก็เป็นวันที่ผมเรียนตามปกติมีแต่ที่พูดกันมากก็คือเรื่องที่ผู้ก่อการร้ายวางระเบิดที่กลางเมือง แต่เรื่องที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เวลาประมาณ 10 โมงเช้าได้ ได้เกิดระเบิดขึ้นหลายจุดในเมือง เสียงดังสนั่นถึงบนอาคารเรียนชั้นสาม และดังต่อเนื่องหลายต่อหลายครั้ง ผมจึงวิ่งออกมาจากห้อง แล้วไปบนดาดฟ้าของอาคารเรียน ภาพที่ผมเห็นคือ ตึกสูงหลายตึก ถูกทำลายบางส่วนเป็นร่องรอยของการระเบิด ผมได้เห็นภาพนั้นไม่นานนัก ผมก็ได้ยินเสียงระเบิดจากในอาคารเรียน ผมวิ่งลงไปดูที่ จุดที่ระเบิดนั้นคือห้องที่ผมเรียนอยู่ จากห้องวิทย์ที่มีอุปกรณ์ทดลองมากมาย  เพื่อนๆของผมอยู่ในนั้น ตอนนี้มันกลายเป็นแค่โพรงระเบิดลงไปถึงขั้น 2  ผมเดินไปที่ปากโพรง เห็นเศษปูนที่ทับร่างของครู และเพื่อนๆ บางคนโอดครวญด้วยความเจ็บปวด 

     เสียงเหมือนปูนร้าวมาจากด้านหลังผม ปูนมันแตกแล้วผมร่วงลงไป.....หลังจากนั้นชีวิตของผมก็เปลี่ยนครั้งใหญ่อีกครั้ง

บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

9
โหวต 9 /10 คะแนน
จากสมาชิก 1 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

9 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

8 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

10 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...