น้อมรำลึกถึงพ่อหลวง ร.๙

เรื่องสั้น : แคทเธอรีน เดอ เมดิชี

อ่าน 486
วิจารณ์ 0
แนว:
จำนวน:
1 บท (จบบริบูรณ์)
แต่งเมื่อ:
วันที่ 4 ก.ค. 2558 18:31 น.

(แก้ไขเนื้อหาล่าสุดเมื่อ โดย เจ้าของบทความ)

ผู้แต่ง Ran2303
เด็กใหม่ (4)
เด็กใหม่ (0)
เด็กใหม่ (0)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

บท 1. แคทเธอรีน เดอ เมดิชี ตอน เด็กสาวคาเตริน่า

เขียนเมื่อ วันที่ 4 ก.ค. 2558 22:19 น.

เรื่องนี้เป็นส่วนหนึ่งของเรื่องสั้นชื่อ แคทเธอรีน เดอ เมดิชี  เป็นเรื่องที่แต่งขึ้นโดยอิงข้อมูลจาก http://departments.kings.edu/womens_history/cathymedici.html  http://en.wikipedia.org/wiki/Catherine_de'_Medici

 

     ฉันชื่อคาเตริน่าและฉันถูกสาป...

     ฉันเกิดวันที่ 13 เดือนเมษายนในปี พศ. 2062 ในเมืองน่ารักๆ อย่างฟลอเรนซ์ ฉันเสียแม่ไปหลังแม่คลอดฉันได้สิบห้าวัน และหกวันหลังจากนั้น พ่อก็ตามแม่ไปสวรรค์ด้วย ฉันไม่มีความทรงจำใดๆ เดี่ยวกับพวกท่านเลย ของขวัญเดียวที่ท่านทิ้งไว้ให้ฉันคือชื่อคาเตริน่า กระนั้น แม้แต่ชื่อของฉันก็ถูกช่วงชิงไป ฉันไม่ได้ชื่อคาเตริน่าแล้วแต่เปลี่ยนเป็นแคทเธอรีน          

     อัลฟอนซิน่าท่านย่าของฉันดูแลฉันหลังจากที่พ่อแม่ฉันเสียไป ฉันจำหน้าท่านไม่ได้เพราะท่านก็มาด่วนจากไปในปี พศ. 2063

     และตอนนั้นเองท่านป้าคลารีซก็ต้อนรับฉันเข้าบ้านของท่าน ที่ซึ่งฉันได้พบบรรดาลูกพี่ลูกน้องวัยไล่เลี่ยกัน มันเป็นเรื่องที่ดีเมื่อได้เจอเด็กวัยเดียวกันบ้าง ฉันอยู่นานพอจะเริ่มรู้สึกว่าที่นี่เหมือนบ้านจนกระทั้งท่านลุงเคลมองต์ขอให้ฉันไปอยู่กับท่านในวังในปี พศ. 2066 ชาวฟลอเรนซ์เรียกฉันว่าดุชเชสสิน่า หรือ ดัชเชสตัวน้อย  ช่วงแรกๆ ฉันคิดถึงท่านป้ามากแต่แล้วฉันก็เริ่มที่จะชอบท่านลุงเช่นกัน บางครั้งท่านลุงจะเล่าเรื่องพ่อแม่ให้ฉันฟัง ครั้งหนึ่ง ท่านเล่าให้ฉันฟังว่าการที่พ่อแม่รู้ข่าวว่าจะมีฉันทำให้ท่านทั้งสองดีใจมากเพียงใด ดีใจเสมือนว่าได้ลูกชายเลยทีเดียว แม้จะเป็นช่วงเวลาที่มีร่วมกันสั้นๆ แต่พ่อและแม่แสดงออกว่ารักฉันมากเหลือเกิน ฉันดีใจที่ได้ยินเช่นนั้น เพราะตั้งแต่ท่านย่าตาย  ฉันนึกไปเองว่าฉันถูกสาป ท่านลุงยังเล่าต่อด้วยว่าพ่อของฉันไม่ใช่สามัญชนแต่เป็นถึงดยุคของเมืองเออบิโน่และแม่ก็เป็นถึงเคาท์เตสแห่งเมองโบโลญ ฉันแปลกใจที่ได้รู้ นี่คงเป็นเหตุผลทีทำไมทุกคนถึงเรียกฉันว่าดุชเชสสิน่า

     ฉันถูกห้อมล้อมด้วยคนที่รักฉันจนกระทั่งเหล่าประชาชนที่โกรธเกรี้ยวบุกเข้ามาในปราสาทในปี พศ. 2070

      ฉันตระหนกและหวาดกลัวมาก ฉันเห็นญาติๆ ของฉันหนีออกจากปราสาทไป  ฉันจำไม่ได้ว่าใครแต่มีใครคนหนึ่งมาทางฉันและกำลังจะพาฉันหนีไปด้วย แต่ "พวกเขา" สั่งให้ใครคนนั้นทิ้งฉันไว้ในฐานะตัวประกัน พวกเขาดูจะเป็นกลุมผู้นำการกบฏ        

      ฉันไม่ใช่ดัชเชสน้อยของพวกท่านแล้วหรือ พวกท่านเคยรักและเมตตาฉันไม่ใช่หรือ

     ในฐานะตัวประกัน  ฉันถูกส่งตัวไปอยู่ตามคอนแวนต์ต่างๆ ทั่วเมืองเพื่อร่ำเรียน  พวกเขาไม่ได้ทำร้ายร่างกายฉัน ฉันมารู้ทีหลังว่าคนกลุ่มนี้เพียงไม่เห็นด้วยต่อวิธีการปกครองของคาร์ดินัล ซิลวิโอ ปาสเซรินี ผู้ที่รักษาการณ์ตำแหน่งแทนท่านลุงเคลมองต์ ฉันอายุแค่แปดขวบและตอนนี้ฉันอยู่ท่ามกลางวงล้อมของผู้ที่จงเกลียดจงชังฉัน

     สองปีถัดมา  ฉันได้ข่าวว่าท่านลุงแต่งตั้งให้ชาร์ลส์เป็นกษัตริย์และขอให้พระองค์มาชิงฟลอเรนซ์กลับคืนไป เหล่ากบฏยิ่งเคืองแค้นเดือดดาล ฉันนึกไม่ออกเลยว่าพวกเขาจะทำอะไรฉันบ้างถ้าฟลอเรนซ์ถูกโจมตีจริงๆ

     ในเดือนตุลาคม  กองทัพของกษัตริย์ชาร์ลส์ก็มาโอบล้อมเมืองฟลอเรนซ์ การล้อมเมืองผ่านไปหลายเดือน  เหล่ากบฏเครียดมา  ฉันเองก็เช่นกัน ฉันถูกซ่อนไว้อย่างปลอดภัยในซานติสซิมา อันนุซซิอาตา เดล มูราเต้ ห่างจากเหล่ากบฏหัวรุนแรง  แม้ว่าฉันจะถูกกันให้ห่างจากพวกเขาแล้ว แต่ฉันยังได้ยินเสียงพวกเขาอยู่เสมอ  พวกเขาตะโกนเรียกชื่อฉัน "ฆ่าแคทเธอรีนซะ" "ใช่ ฆ่าเธอเลย" "ไม่...ประจานเธอ  แก้ผ้าเธอออกซะ" "ใช่ ล่ามเธอไว้กับกำแพงเมือง

     มีคำพูดรุนแรงมากมายกว่านั้นแต่ฉันชิงอุดหูเสียก่อน เสียงพวกนั้นทำให้ฉันกลัวแทบบ้า คนพวกนี้อยากเห็นฉันได้รับความอับอายและอยากเห็นฉันตาย เดือนแล้วเดือนเล่า ฉันต้องทนอยู่ในสภาพที่ไม่รู้แน่ชัดว่าจะได้ตื่นขึ้นมาเห็นแสงวันใหม่หรือไม่

     ในวันที่ 12 สิงหาคม พศ. 2073 มีชายหลายคนเข้ามาในคอนแวนต์ที่ฉันถูกกักอยู่ พวกเขาพาตัวฉันขึ้นรถม้า

      "บอกได้ไหมว่าจะพาดิฉันไปที่ใด" ฉันตัดสินใจถามขึ้นมา

       "โรม ลุงของท่าน กำลังรอท่านอยู่"

       โรมหรือ  ลุงของฉันหรือ นั่นหมายความว่าเหล่ากบฏยอมแพ้แล้ว  โล่งอกเสียจริงๆ ช่วงเวลาเลวร้ายที่สุดในชีวิตจบลงไปเสียที

      เมื่อฉันลงจากรถม้า  ฉันเห็นลุงของฉันยืนอ้าแขนรอรับ ฉันเห็นน้ำตาท่านลุงไหล ฉันกอดท่านไว้แน่น ท่านถามว่าฉันมีแบดแผลที่ใดไหม ฉันบอกท่านสั้นๆ เกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างถูกกักเป็นตัวประกัน ท่านบอกว่าจากนี้ ท่านจะให้ฉันสร้างชีวิตกับใครสักคน ท่านต้องการจะหาสามีให้ฉันสักคน ฉันไม่รู้ว่าฉันควรจะพูดอะไร  ทำได้เพียงปล่อยให้ท่านลุงทำในสิ่งที่ท่านพอใจ

      ถ้าเพียงแต่ตอนนั้น ฉันรู้ว่าอีกสี่สิบสองปีถัดมา ฉันจะถูกกล่าวหาว่าเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์โศกนาฏกรรมที่เซนต์บาโธโลมิว เหตุการณ์ที่ทำให้ฮูเกโนต์กว่าพันคนโดนฆ่าทิ้งในปารีสและอีกหลายแก่งในฝรั่งเศส ฉันจะไม่ยอมให้ใครมากำหนดชะตาชีวิตฉันเช่นนั้น            

     ตอนฉันเกิดในเมืองแสนสวยที่ชื่อว่าฟลอเรนซ์ ฉันมีชื่อว่าคาเตริน่า มาริอา โรมิวลา ดิ ลอเรนโซ เดอเมดิชี แต่ฉันมีอีกชื่อที่คนสมัยนี้รู้จัก นั่นคือ แคทเธอรีน เดอ เมดิชี       

บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

0
โหวต 0 /10 คะแนน
จากสมาชิก 0 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

0 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

0 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

0 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...