น้อมรำลึกถึงพ่อหลวง ร.๙

เรื่องสั้น : ย้อนลวงตา

อ่าน 423
วิจารณ์ 0
แนว:
จำนวน:
1 ตอน
แต่งเมื่อ:
วันที่ 23 มิ.ย. 2558 20:12 น.

(แก้ไขเนื้อหาล่าสุดเมื่อ โดย เจ้าของบทความ)

ผู้แต่ง คุณบวบหอม
หัดอ่านหัดเขียน (8)
เด็กใหม่ (0)
เด็กใหม่ (0)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

ตอน 1. ย้อนลวงตา

เขียนเมื่อ วันที่ 23 มิ.ย. 2558 20:23 น.

( แก้ไขเมื่อ วันที่ 24 มิ.ย. 2558 07:50 น. โดย เจ้าของบทความ )

      

ย้อนลวงตา

Chapter1: ปม

 

เพล้ง!!! 

เสียงแก้วหล่นกระทบพื้นดังลั่นร้านกาแฟ ไม่นานนัก

ก็มีเสียงชายหนุ่มคนหนึ่งตะโกนขึ้นมาว่า

 

“ภูมิ  ขอร้อง!!!  อย่าเพิ่งตาย ส่งมาเหอะ  เราเพื่อนกันนะ ทำไมทำแบบนี้วะ!!” 

 

เสียงคนพูดตะโกนดังลั่นร้านอย่างไม่สนสายตาใคร

มือไม้เค้าก็ปัดป่ายไปทั่วร่างของภูมิพยายามจะจับร่างของภูมิ

พลิกให้คว่ำหน้าลงให้ได้ ในขณะที่ภูมิ ล้มลงกับพื้น

มือเค้ากุมไปที่หน้าอกแน่น ดวงตาเบิกโพลง

ลำตัวบิดไปมา แขนขาชักเกร็ง ดูราวกับว่าเค้าเจ็บปวดมาก

เค้าพยายามหายใจเป็นเฮือกสุดท้าย แต่นั่นก็ไม่ช่วยอะไร

ฉับพลัน!  เค้าก็สิ้นใจคว่ำหน้าตายตรงนั้น 

ขณะนั้นเองที่อีกฝ่ายก็พยายามเปิดควานไปที่ด้านหลังชายเสื้อเค้า

เหมือนจะหาอะไรซักอย่างอย่างไร้เรี่ยวแรง แต่ยังไม่ทันไร

ก็มีเสียงหนึ่งดังขัดจังหวะขึ้นมา จนทำให้ชะงักไปชั่วขณะ

 

“หยุดนะ คุณสิทธิวัฒน์ ยกมือขึ้น! คุณถูกจับแล้ว ยกมือขึ้น ยกมือขึ้นเดี๋ยวนี้!!!”

 

เสียงตำรวจดังขึ้น พยายามยกมือห้ามปรามการกระทำของเค้าอยู่ 

ตำรวจหลายนายยืนอยู่ตรงหน้าเค้าพยายามออกคำสั่งให้สิทธิวัฒน์ยกมือขึ้น

เหมือนกับว่าเค้ากำลังทำอะไรผิด แต่ไม่ทันที่เค้าจะคิดอะไรออก

ก็รู้สึกว่าร่างกายซีกขวาของเค้าเริ่มไม่รู้สึก อยู่ ๆ เค้าก็ทรุดลง

เหงื่อกาฬแตกซ่าน ประสาทเริ่มไม่สั่งการ  เค้ารู้ได้ในทันที

ว่าเค้าต้องใช้มันเค้าไม่สนใจคำพูดของตำรวจ ยังพยายามใช้แรงที่เหลือปัดป่าย

ไปที่ชายเสื้อด้านหลังของภูมิที่นอนแน่นิ่งคว่ำหน้าอยู่กับพื้น 

แต่อากัปกริยาของเค้าทำให้ตำรวจยิ่งตกใจ บีบให้ตำรวจต้องควักปืนออกมา

ยกขึ้นและเล็งไปยังสิทธิวัฒน์ 

 

“หยุด ผมบอกให้หยุด ยกมือขึ้น ยกมือขึ้นเดี๋ยวนี้”

 

เสียงตำรวจสั่งและพยายามก้าวเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ

 

“ไม่ๆๆๆ ผม..ฟังผมก่อน ผม ผมขยับตัวไม่ได้ ผม ผม ต้องการแค่....”

เสียงเค้าเริ่มแหบพร่า  แต่เบามากจนเหมือนเสียงกระซิบ

ซีกขวาของเค้าขยับไม่ได้  มือซ้ายของเค้าล้วงไปที่กระเป๋ากางเกงด้านหลัง

ในที่สุดเค้าก็เจอ แต่..อนิจจา มันไม่ใช่ของที่เค้าต้องการ

 

“อะไร นี่มันอะไรกันอ่ะ นี่มันไม่ใช่....ตา นี่คุณ”

 

ในฉับพลันที่เค้ายกสิ่งนั้นออกมาจากกระเป๋า

ปัง ปัง!!!    เสียงปืนถูกยิงออกไปสองนัด

มันทะลุร่างเค้า จนกระสุนไปทะลุติดผนัง

สิทธิวัฒน์ฟุบหน้าลงบนศพของภูมินทร์

ในมือซ้ายของเค้ากำสิ่งหนึ่งไว้แน่น

และก่อนที่จะคิดอะไรออก.....ทุกอย่างก็ดับวูบลง.....

 

 

บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

0
โหวต 0 /10 คะแนน
จากสมาชิก 0 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

0 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

0 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

0 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...