น้อมรำลึกถึงพ่อหลวง ร.๙

เรื่องสั้น : writedreamonpaperเขียนฝันลงแผ่นกระดาษสู่อนาคต เก่า

อ่าน 2,458
วิจารณ์ 50
แนว:
จำนวน:
6 หน้าที่
แต่งเมื่อ:
วันที่ 11 พ.ค. 2558 22:17 น.

(แก้ไขเนื้อหาล่าสุดเมื่อ โดย เจ้าของบทความ)

ผู้แต่ง sakuhap
สุดยอดขีดเีขียน (507)
เด็กเข้าเรียน (206)
เด็กหัดอ่าน (109)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

หน้าที่ 1. ความฝันที่เป็นไปไม่ได้แต่เป็นไปได้

เขียนเมื่อ วันที่ 11 พ.ค. 2558 23:12 น.

( แก้ไขเมื่อ วันที่ 21 ธ.ค. 2559 18:05 น. โดย เจ้าของบทความ )

•»

สวัสดีครับ ผมชื่อ อรุณ ครับผมอายุ 15 ครับผมเป็นนักเขียนเยาชนผลงานของผมมีมากมายมากพอ

ที่จะสร้างเป็นบ้านหลังเบ้อเริ้มเลยนะครับฮ่าๆ ล้อเล่นน่ะครับ ความจริงผมก็เป็นแค่เด็กผู้ชายธรรมดา

เป็นเด็กกำพร้า จนๆ คนนึงนั่นแหละครับ แต่ตอนนี้ ผมมีเงินมากมายที่พอจะให้ผมซื้อ มาม่า เยอะๆ

ได้เลยทีเดียวเชียว 55 พอดีกว่าเนอะ เข้าเรื่องเถอะ เรื่องมันเริ่มตั้งแต่ผมอายุ 12

ย้อนไป 3 ปี

"นี่ๆ พี่สาวครับ นั่นคืออะไร?"ตอนนั้นเป็นตอนที่ผมคุยกับเด็กสาวคนนึงเธอเป็นเพื่อนของผมและ

ทางบ้านของเธอก็เป็นคนใจบุญ มักจะหาข้าวมาให้ผมกินเสมอเลย 

"มันคือ เรื่องสั้น จ้ะ^^"เธอก็ตอบผมแล้วยื่นให้ผมดู มันเป็นหนังสือเรื่อง companion4สหาย

ผจญโลกต่างมิติ (อันนี้ขออนุญาตโปรโมทนะคะ แหะๆ อาจจะเป็นนิยายของคนอื่นด้วย ขออภัยค่ะ)

มันเป็นเล่มแรกที่ผมอ่าน ตอนแรกก็อ่านไม่รู้เรื่องหรอก งงมากกก งงสุดๆแต่พี่สาวก็สอนผมให้อ่าน

น่ะนะ จนในที่สุดผมก็อ่านจนจบ มันก็สนุกดี ผมจึงเริ่มอ่านไปหลายๆเรื่องๆ บางทีก็เป็น นิยายบ้าง

แนวหวานแหววบ้าง แนวระทึกขวัญบ้าง แฟนตาซีบ้าง แต่ถึงจะแนวไหนผมก็ติดทุกเรื่องงอมแงม

เลยล่ะครับ55 ก็มันสนุกเกินห้ามใจนี่ครับ บางทีก็ลุ้นเอามาก ทำให้ผมไปห้องสมุดที่บ้านพี่สาว

บ่อยขึ้น เรา2คนก็นั่งอ่านกันที่นั่นแหละ เรื่องไหนที่มีเล่มต่อผมก็จะถามพี่สาวตลอดว่ามารึยังๆ

พี่สาวผมก็ตอบรับทุกครั้ง บางทีพี่สาวก็แนะนำเรื่องอื่นด้วยซ้ำ วันนึงผมก็เลยลองแต่งเองสักเรื่อง

นั่นก็คือ.....(**ถ้าชื่อตรงกับของใครก็ขออภัยด้วยค่ะ) 'ชีวิตของอรุณและพี่สาว' ผมลองแต่งเอง

ถึงลายมือจะไม่ค่อยสวย แต่พี่สาวก็พยายามอ่านจนจบ ผลที่ได้คือ............. พี่สาวชมผมด้วยล่ะ

ว่า

"เขียนเก่งอย่างนี้ ไปเป็นนักเขียนเลยดีกว่านะอรุณ"พี่สาวชมผม ตอนนั้นผมยังไม่รู้ว่านักเขียนคือ

อะไร ผมก็เลยถามพี่สาวคำตอบที่ได้คือ

"นักเขียนก็คือ คนที่แต่งเรื่องต่างให้ได้อ่านไงจ้ะ บางทีก็ดังจนมีเล่มต่อออกมาหลายต่อหลายเล่ม

ถ้าเขียนดีแต่ถ้าเขียนไม่ดีคนอาจจะไม่ติดตาม ทุนหายกำไรหด ชื่อเสียงก็ไม่มี"นั่นแหละครับ

คำตอบ ผมก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมาก แต่ผมก็เขียนเล่นๆไปให้คนในบ้านพี่สาวได้อ่าน แต่ไปๆมาๆ

ผมก็แต่งจริงจังแบบสุดๆขึ้นมา 1 เรื่อง คือ หุบเวหาสู่สาวชาวเมือง เป็นเรื่องที่ผมเขียนเป็นเรื่อง

แนวรักครับ คือ จากหนุ่มชาวป่าเขาแต่กลับหลงรักสาวชาวเมือง ซึ่งความต่างทั้งชื่อเสียง เงินทอง

นั้นเป็นอุปสรรคของความรักซึ่งทางฝ่ายบ้านของหญิงสาวไม่ชอบที่ลูกของตนไปหลงรักชาวป่าเขา

จนๆ ไม่มีชื่อเสียง หน้าตาก็ไม่ผ่านมาตรฐานบ้านของหญิงสาว แต่ตัวนางเองกลับเทใจให้เขาไป

หมดเลย ผมเอาเรื่องนี้ไปให้พี่สาว พ่อแม่ของพี่สาวอ่าน ทั้ง3บอกเป็นเสียงเดียวเลยว่า

"อินสุดๆ"เพราะงั้นความฝันของผมจึงถือกำเนิดขึ้น!!! คำว่า นักเขียน ไม่ได้เป็นคำไม่มีค่าสำหรับ

ผมอีกต่อไปแล้วแต่มันเป็นทุกสิ่งที่อยากทำ ผมไปเดินตามบอร์ดประกาศประจำเมืองของผม 

รอบนึงมีประกาศ 'รับสมัคร! นักเขียนวัยเยาว์หน้าใหม่'สิ่งนั้นมันทำให้ผมรู้สึกตื่นเต้นที่จะทำมัน

แต่ทุกอย่างกลับมอดลงดั่งกระดาษที่ถุกเผาเป็นขี้เถ้า นั่นคือ'ค่าสมัคร 15,000บาท'พอผมดูอีกที

ก็พบว่า ทางบ้านบุญธรรมเองก็ ธุรกิจเริ่มไม่ดีการเงินไม่คงที่ และเงินในกระเป๋าของผมเองก็เหลือ

ไม่ถึง20บาทเลย ทำให้ผมอดไป ทำให้ผมเริ่มคิดที่จะเก็บออม และสะสมไว้จนกว่าจะถึงการสมัคร

ครั้งหน้าในอีก2ปีให้หลัง ซึ่งมันอาจจะทันการของผมก็ได้ วันนึงผมไปเดินเล่นที่สวนประจำเมือง

ของผม ผมไปตีสนิทกับพวกเด็กเรื่องความฝันของผมกลับโดนล้อว่า "นายน่ะทั้งจน 

พึ่งแต่คนรวย อยากจะหาเงินมาสมัครเป็นนักเขียนน่ะมันไกลเกินเอื้อมของนายไปรึป่าว นายน่ะ

มันคงเป็นได้แค่คนทำงานโรงงานหาเงินเรื่อยเปื่อยไปวันๆแหละน่า"เด็กพวกนั้นเป็นลูกคนรวยมี

นิสัยส่วนใหญ่ในกลุ่มนิสัยไม่ดี แต่คนดีๆก็มีแต่เพราะนิสัยส่วนใหญ่เป็นผู้นำน่ะสิ คำพูดพวกนั้น

มันทำให้ผมขึ้น แต่ผมระงับอารมณ์ไว้ได้ แล้วผมก็กลับมาพิจารณาอีกที ก็คิดว่า น่าจะเป็นอย่าง

นั้นจริงๆ เพราะเราทั้งจน ชื่อเสียงโด่งดังอะไรก็ไม่มี ผมนั่งร่ำไห้กับตนอยู่นาน พี่สาวก็เข้ามาปลอบ

"นี่อรุณ..นายน่ะถ้าจริงจังนายก็ทำได้ คิดสิว่า ความเป็นไปไม่ได้จะมีส่วนนึงที่เป็นไปได้อยู่นะ"

"หมายความว่า ยะ ยังไงครับ ฮึก"

"หมายความว่าถ้านายพยายามคำว่านักเขียนนายก็จะเป็นจริง แม้จะไม่ได้โด่งดังอะไรก็ตาม^^"

นั่นเป็นคำปลอบที่ดีที่สุด ผมเริ่มต้นวันใหม่ด้วยการ..........

 

•»
บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

7.6
โหวต 7.6 /10 คะแนน
จากสมาชิก 17 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

8.1 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

6.8 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

7.9 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...