น้อมรำลึกถึงพ่อหลวง ร.๙

เรื่องสั้น : รักไม่เล็ก

อ่าน 467
วิจารณ์ 0
แนว:
จำนวน:
1 ตอนเดียวจบ ปิ้ง (จบบริบูรณ์)
แต่งเมื่อ:
วันที่ 27 ก.พ. 2558 20:24 น.

(แก้ไขเนื้อหาล่าสุดเมื่อ โดย เจ้าของบทความ)

ผู้แต่ง awkward
เด็กใหม่ (0)
เด็กใหม่ (0)
เด็กใหม่ (2)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

ตอนเดียวจบ ปิ้ง 1. พบเจอ รู้จัก ลาจาก

เขียนเมื่อ วันที่ 27 ก.พ. 2558 20:36 น.

     ความรัก เกิดขึ้น หมดลง แต่สำหรับเธอคนนี้เพิ่งจะเริ่มต้น เท่านั้น

    เช้าวันสดใสในวันเปิดเทอมเด็กนักเรียนทะยอยกันเข้าโรงเรียน มีเด็กสาวคนหนึ่งชื่อไมโลหน้าตาสดใสมาโรงเรียนตั้งแต่เช้าตรู่ เธอเป็นนักเรียนใหม่ที่สอบเข้า ม.4 ในโรงเรียนประจำจังหวัด พร้อมกับเพื่อนสนิทของเธออันเพื่อนสนิทที่อยู่ด้วยกันตั้งแต่ประถม แรกๆเธอก็ไม่ได้สนใจการเรียนสักเท่าไหร่จนอยู่มาวันนึงวันที่เธอได้พบกับรุ่นพี่นักกีฬาบาสเกตบอลต่างโรงเรียนที่เข้ามาแข่งกับโรงเรียนเธอ หลังจากวันนั้นเธอก็สืบหาข้อมูลของพี่คนนั้นจนได้รู้ว่าพี่คนนั้นชื่อ โฟร์ เรียนอยู่ ม.4 โรงเรียนประจำจังหวัด เธอกดติดตามเฟสพี่คนนั้นเรื่อยมาเป็นจุดประกายทำให้เธอปรับนิสัยการเรียน ทั้งตั้งใจเรียนขยันทำงานส่งและอ่านหนังสือทุกๆวันเพื่อที่จะสอบเข้าโรงเรียนประจำจังหวัดนี้ให้ได้จนฝันของเธอก็สำเร็จ "ไมโล นี่มาแต่เช้าเลยน่ะ"เพื่อนอันของเธอเอ่ยทักขึ้นที่ม้าหินอ่อนที่เธอนั่งอยู่ "ก็ฉันรอวันนี้มาตั้งนานแล้ว อดใจรอไม่ไหวแล้วเนี่ย" เธอตอบแบบหน้าตาตื่น เธอกับอันนั่งพูดคุยเล่นกันตามประสาคนที่ไม่ได้เจอกันนาน จนได้เวลาเข้าแถวเครพธงชาติสายตาเธอก็สอดส่ายไปยังแถว ม.5 แต่ก็ไม่เจอ พี่โฟร์ คนที่เธอแอบชอบมาตั้งนานจนกระทั้งเลิกแถวไปห้องโฮมรูม เธอมัวแต่เหม่อจนหลงกับเพื่อนๆในห้อง ตอนนั้นเธอตื่นตระหนกมากเพราะยังไม่คุ้นเคยกับโรงเรียนนี้ เธอเดินหาไปเรื่อยๆจนวิ่งไปชนล้มกับรุ่นพี่คนนึง "โอ้ย เอ่อขอโทษน่ะค่ะ ขอโทษค่ะ" เธอรีบขอโทษรุ่นพี่ "ไม่เป็นไรครับ ว่าแต่น้องเป็นอะไรหรือเปล่าครับ" รุ่นพี่ตอบ "ไม่เป็นไรค่ะ" เธอตอบทั้งๆที่ยังมองสำรวจตัวเอง "หลงทางหรอครับน้องดูท่าทางน่าจะมาใหม่" รุ่นพี่เอ่ยถาม "ค่ะ เข้ามาใหม่ หลงกับเพื่อนไม่รู้ไปไหนกันหมด" เธอตอบ "น้องอยู่ห้องไรครับเดี๊ยวพี่พาไป" รุ่นพี่ถามอีก "อยู่ ม.4/2 ค่ะ" เธอตอบพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมามองรุ่นพี่ วินาทีนั้นเธอแทบช็อคคนที่เธอวิ่งชนเขาก็คือ พี่โฟร์ คนที่เธอนั่งรอมาตั้งแต่เช้า พี่โฟร์นำทางเธอเดินไปห้อง ม.4/2 แต่เธอเขิลจนก้าวขาไม่ค่อยออก เธออยากจะหยุดเวลาตรงนี้ไว้นานนาน จน "ถึงแล้วครับ" รุ่นพี่เอ่ยบอกเมื่อมาหยุดอยู่หน้าห้อง ม.4/2 "ขอบคุณค่ะ" เธอบอกขอบคุณด้วยน้ำเสียงสั่นๆ "ไม่เป็นไรครับ อือน้องชื่อไรหรอครับ" รุ่นพี่เอ่ยถามชื่อ เธอนิ่งเงียบอยู่นานเธอรู้สึกหายใจไม่ค่อยออกจนตอบออกมาว่า "มะไมโลค่ะ" "ชื่อแปลกดีน่ะ พี่ชื่อโฟร์น่ะ ยินดีที่ได้รู้จัก พี่ไปก่อนน่ะ" พี่โฟร์บอกพร้อมโบกมือลา "เช่นกันค่ะ พี่โฟร์" เธอเอ่ยตอบเบาๆหลังพี่เขาเดินลับหายไป เมื่อเธอเข้าห้องก็โดนอาจารย์ที่ปรึกษาติ และก็เดินไปนั่งข้างๆกับอัน อันถามเธอต่างๆนานาเธอก็ตอบไป และคำตอบสุดท้ายที่เธอบอกว่าพี่โฟร์เป็นคนนำทางมา อันถึงกับตาโตและเอ่ยแซวเธอ "โรงเรียนของเราจะเลิกเรียน 15 นาฬิกาแต่ว่าเลิกเรียนก็ต้องเข้าชมรมต่ออีก 1 ชั่วโมงดังนั้นทุกๆคนต้องเลืกชมรมอยู่เพื่อที่จะจบหลักสูตร ชมรมที่เลือกนั้นจะต้องอยู่ไปปีหนึ่งดังนั้นเลือกให้ดีๆ นี่ใบเอกสารและใบสมัคร" หลังอาจารย์ที่ปรึกษาพูดจบทุกคนก็เดินไปหยิบใบเอกสารมารวมทั้งตัวเธอ เธอครุ่นคิดอยู่นานจนมาอ่านเจอชื่อชมรม บาสเกตบอล ลังเลใจอยู่นานว่าจะเข้าดีไหมเพราะเธอเป็นประเภทที่ไม่ชอบเล่น แต่ชอบดู สาเหตุที่ทำให้เธอไม่ชอบเล่นกีฬาเธอเคยประสบอุบัติเหตุเมื่อตอนประถม ตั้งแต่นั้นมาทำให้เธอไม่สนใจกีฬาทุกๆอย่าง จนในที่สุดเธอตัดสินใจเลือกชมรมบาสเกตบอล ทั้งที่เธอไม่ชอบมันแต่เลือกเพราะอยากจะเจอพี่โฟร์ จนกระทั้งเลิกเรียนทุกคนต่างเดินไปหาชมรมที่ตัวเองเลือก เหลือแต่เธอที่คงนั่งนิ่งอยู่ที่โต๊ะคิดในใจว่าตัวเองเลือกถูกแล้วหรือเปล่า ลังเลสับสนได้ไม่นานจนเหลือบไปเห็นพี่โฟร์เดินเข้าไปในโรงยิม "เอาว่ะ เป็นไงเป็นกัน " เธอพูดพร้อมกับกำหมัดใส่อากาศ เธอเดินมาหยุดอยู่หน้าโรงยิมนับ 1-3 ในใจพร้อมกับเปิดประตูเข้าไปภาพที่เธอเห็นคือพี่โฟร์ใส่ชุดนักกีฬาพร้อมกับชู้ตบาสเข้าแป้น เป็นภาพที่เธอเคยเห็นเมื่อปีท่ี่แล้ว เธอเดินเข้าไปในกลุ่มที่เข้าใหม่ในชมรมบาสเกตบอล หัวหน้าชมรมก็อธิบายในส่วนต่างๆของชมรมพร้อมบอกตารางฝึก และให้เอาใบสมัครไปยื่นให้หัวหน้าชมรมเซ็น แล้วค่อยไปยื่นให้ที่ปรึกษาทีหลัง วันนี้วันแรกยังไม่ได้ฝึกแค่ให้ดูรุ่นพี่เขาฝึกซ้อมไปพลางๆ สนามบาสในโรงยิมที่กว้างขวางมีคนซ้อมมากมายแต่คนเดียวที่เธอมอง คือ พี่โฟร์ ตลอดทั้งชั่วโมงเธอมองแต่พี่โฟร์ จนกระทั้งใกล้หมดเวลาหัวหน้าชมรมบอกให้หยุดซ้อมพร้อมทั้งเรียกรวมสมาชิกชมรมทั้งเก่าและใหม่ หัวหน้าชมรมบอกว่าจะจับฉลากให้รุ่นพี่คู่กับเด็กใหม่เพื่อฝึกซ้อม เธอลุ้นอยู่ในใจว่าจะได้ใคร ถึงไม่ใช่พี่โฟร์ก็ไม่เป็นไรแค่นี้เธอก็มีความสุข แต่แล้ว "พี่อนันต์ หรือพี่โฟร์ คู่กับ อรัญญา ชื่อน้องไมโล" สิ้นเสียงประกาศเธอแทบอยากกรี๊ดลั่นโรงยิม แต่ติดอยู่ตรงที่ว่ามีคนอยู่เยอะ เธอเลือกที่จะกรี๊ดอยู่ในใจ หมดการจับฉลากรุ่นน้องเดินไปหารุ่นพี่ที่ตัวเองคู่ด้วย เธอดีใจจนหน้าแดงเดินไปหาพี่โฟร์ และหยุดอยู่ที่หน้าพี่เขา "อ้าว น้องนี่เองก็ว่าอยู่ชื่อคุ้นๆ สู้ๆน่ะน้องไมโล" พี่โฟร์ทักทายที่ได้เจอเธออีกครั้ง "คะค่ะ" เธอพยายามตอบ "วันนี้ก็เย็นมากแหล่ะ พรุ่งนี้เจอกันน่ะ เตรียมชุดมาด้วยหล่ะ" พี่โฟร์บอกพร้อมเตือนให้เตรียมชุด "ค่ะ" คำตอบสั้นๆของเธอทำให้พี่โฟร์ยิ้มเอ่ยบอกไม่ให้เกร็ง แต่ติดตรงที่ว่าเธอไม่ได้เกร็งแต่เขินต่างหาก "พี่โฟร์" เธอตะโกนเรียกก่อนที่พี่เขาจะเดินไป พี่เขาหันมาพร้อมกับมองมาที่เธอ "กลับบ้านดีๆน่ะคะ" เธอพูดพร้อมกับยิ้ม พี่โฟร์ยิ้มตอบพยักหน้ารับรู้ ระหว่างทางกลับบ้านเธอเดินยิ้มเข้าบ้่านหน้าบานก่อนวิ่งเข้าไปโอบกอดแม่พูดคุยกันนิดหน่อยก่อนขึ้นห้องไป เช้าวันต่อมาหลังเลิกเรียนเธอเดินไปยังโรงยิม แต่ระหว่างที่จะเข้าไปข้างไหนเธอได้ยินเสียงพูดคุยกันข้างๆโรงยิม แรกๆก็ไม่ได้สนในอะไรจนได้ยินชื่อที่คุ้นเคย "โฟร์ เราว่าเราเลิกกันเถอะ เรารู้สึกกับโฟร์ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว" เสียงผู้หญิงบอกแต่กลับไร้เสียงตอบรับจากอีกฝ่าย จนนิ่งอยู่ครู่หนึ่งเธอแอบเหลือบมองก็เห็นเพียงแต่พี่โฟร์ที่ยังนั่งนิ่งเงียบสนิท ใจของเธอเองก็รู้สึกไม่ดีด้วยเช่นกัน เธอคิดหาวิธีปลอบต่างๆนานาแต่ก็คิดไม่ออกได้แต่เดินเข้าไปหาและนั่งลงข้างๆพี่โฟร์ จู่ๆคนที่นั่งนิ่งอยู่ก่อนมีน้ำตาหยดลงมาเรื่อยๆแต่พอเห็นเธอก็รีบเอามือเช็ดน้ำตาเธอยื่นผ้าเช็ดหน้าให้ "ขอบคุณน่ะ" เสียงพี่โฟร์กล่าวขอบคุณหลังนั่งนิ่งอยู่นานและรับผ้าเช็ดหน้าของเธอมาเช็ดต่อ "มีอะไรระบายก็ระบายน่ะพี่ เก็บเอาไว้จะเจ็บเปล่าๆ" เธอพูดปลอบ "ไม่มีอะไรแล้วแหล่ะ พี่ดีขึ้นหล่ะ" พี่โฟร์กล่าวตอบพร้อมยิ้มให้เห็นว่าไม่เป็นอะไรแล้ว
"งั้นเริ่มซ้อมกันเลยไหม" พี่โฟร์พูดขึ้นต่อ "วันนี้โดดซ้อมสักวันไม่เป็นไรหรอกน่า ไหนๆก็เลยเวลามาขนาดนี้หล่ะเดี๊ยวพาไปที่ๆหนึ่งไปแล้วสบายใจขึ้นแน่นอน" เธอพูดพร้อมกับลุกขึ้นให้พี่โฟร์ตามไป พี่โฟร์นั่งนิ่งอยู่นานจนลุกขึ้นตามเธอไป เธอพาไปยังหลังโรงเรียนและมุดเข้าไปในพุ่มไม้โพล่ออกมาเผยให้เห็นแม่น้ำกว้างขวางสีฟ้าใส "ถึงแล้วที่นี้แหล่ะ หยิบก้อนหินมาก้อนหนึ่งน่ะแล้วระบายใส่มัน" เธอพูดพร้อมหยิบก้อนหินยื่นให้พี่โฟร์ พี่โฟร์รับมาพร้อมพูดระบายทุกอย่างใส่ก้อนหิน "หลังจากนั้นขว้างมันออกไปไกลๆแบบนี้ แล้วตะโกนออกไปให้สุดเสียง" เธอพูดและทำให้ดูเป็นตัวอย่างพี่โฟร์ทำตามทุกอย่างที่เธอทำจนในที่สุดรอยยิ้มที่หายไปนานก็ปรากฏบนใบหน้า "รู้สึกดีขึ้นจริงๆแล้วสิ ยิ้มขนาดนี้" เธอพูดแหย่ใส่ "อือดีขึ้นเยอะเลย พึ่งมาอยู่ไหงรู้จักที่นี้ได้ พี่อยู่มาตั้งนานไม่เห็นรู้" พี่โฟร์ถามเชิงสงสัย "เอาจริงๆน่ะ ก็ได้ยินเขาพูดต่อกันมาอีกที" เธอตอบยิ้มเขิน "ยังไงก็ขอบคุณน่ะ" พี่โฟร์ขอบคุณและยิ้มอย่างอ่อนโยน "ถ้างั้นเดี๊ยวพี่พาไปเลี้ยงข้าว โอเคน่ะ" พี่โฟร์เอ่ยชวน เธอยังไม่ทันได้ตอบพี่โฟร์จูงมือเธอเดินออกมาพร้อมพาขี่รถออกไปพาไปทานข้าว หลังทานข้าวเสร็จพี่โฟร์ขอตัวกลับบ้านก่อน เธอยิ้มมีความสุขเดินเข้าบ้านไปเหมือนวันก่อน แม่เธอเอ่ยแซวก่อนขึ้นห้องไปหลังจากวันนั้นเธอกับพี่โฟร์เริ่มสนิทกันมากขึ้นเรื่อยๆซ้อมบาสด้วยกันทุกวันๆแต่ฝีมือเธอก็ยังไม่พัฒนาขึ้นเลย "ไมโลพี่ถามจริงๆน่ะ อย่าโกนรธน่ะ ไมโลเข้าชมรมมาเนี่ยชอบบาสจริงหรอ" พี่โฟร์เอ่ยถามเธอตอนเย็นในชั่วโมงชมรมวันหนึ่ง "เอ่อ เอาจริงๆน่ะที่โลเข้ามาเพราะเข้ามาตามรุ่นพี่คนนึง" เธอตอบอย่างกลัวๆว่าจะโดนติ "อือ ถ้างั้นพี่คนนั้นก็ต้องบาสหล่ะสิ บอกได้ป่ะ" พี่โฟร์ถามเชิงแซว "หึ้ย พี่บอกไม่ได้หรอก" เธอรีบตอบพร้อมทำมือส่ายๆเชิงว่าไม่ได้ "ถ้าชอบพี่เขาหล่ะก็น่ะก็ต้องตั้งใจซ้อมบาสให้เก่งเผื่อพี่เขาอาจจะสนใจเราขึ้นมาบ้างก็ได้น่ะ" พี่โฟร์บอกยิ้มอย่างกวนๆใส่เธอ จนทำให้เธอเริ่มหันมาตั้งใจซ้อมบาสมากขึ้นกว่าเดิม จนเธอได้เป็นนักบาสตัวจริงของโรงเรียน การที่ได้เป็นตัวจริงของทีมทำให้เธอและพี่โฟร์สนิทมากขึ้นกว่าเดิมเวลาไปแข่งขันก็ได้ไปด้วยกันจนระยะเวลาผ่านไป 1 ปี เธอก็ยังไม่กล้าบอกความรู้สึกที่มีต่อพี่โฟร์เลยสักครั้ง ตั้งแต่พี่โฟร์ขึ้น ม.6 มาก็เอาแต่เรียนเพื่อเตรียมตัวสอบไม่ค่อยได้เจอหน้ากันสักเท่าไหร่ ได้คุยน้อยลงกว่าเดิมแต่ความรู้สึกของเธอจะชอบพี่โฟร์เหมือนเดิม ในวันใกล้ปีใหม่ทางชมรมได้จัดพาไปเที่ยวที่ปายฉลองกับรางวัลชนะเลิศบาสชายและหญิง 3 วัน 2 คืนและในโอกาสนี้เธอเตรียมพร้อมที่จะบอกความรู้สึกที่มีต่อพี่โฟร์ เมื่อมาถึงทุกคนก็แยกย้ายเข้าห้องพักและออกมาทำกิจกรรมร่วมกัน ตกกลางคืนก็นั่งคุยนั่งเล่นกันไปรอบกองไฟ และก็เป็นอย่างนี้เหมือนกันในแต่ละวันเธอยังไม่มีโอกาสที่จะบอก จนในคืนสุดท้ายก่อนจะกลับเธอไปนั่งอยู่ใต้ต้นไม้คนเดียวเธอรู้สึกเบื่อกับตัวเองที่ไม่ได้บอกออกไปเสียทีจนอยู่ๆมีเสียงเหมือนคนเหยียบกิ่งไม้เธอหันไปมองแต่ก็ไม่เจออะไร และอยู่ๆมีคนมาสะกิดข้างหลังเธอ เธอตกใจจนกรี๊ดลั่นออกมา แต่เมื่อมองไปเห็นเป็นพี่โฟร์เธอตะโกนว่าต่างๆนานา พี่โฟร์รีบขอโทษยกใหญ่กว่าเธอจะหยุดด่าว่า "หยอกเล่นหน่อยเดียว โวยลั่นเลยน่ะ" พี่โฟร์ว่า "หึ ตอนกลางคืนมาเล่นแบบนี้ใครไม่โวยก็บ้าหล่ะ"
เธอต่อว่าอารมณ์ชุน "ขอโทษน้า แล้วไหงมานั่งอยู่คนเดียว" พี่โฟร์กล่าวขอโทษอีกรอบและถามเธอต่อ "ตรงนี้ดูดาวสวยดี" เธอตอบ ทั้งสองนั่งนิ่งอยู่นานไร้เสียงพูดคุย "มีไรจะบอก" ทั้งสองพูดพร้อมกัน "พูดก่อนเลย" พี่โฟร์บอก "พี่แหล่ะพูดก่อน" เธอโยนให้พี่โฟร์บอกก่อน "พี่สอบติดมหาลัยที่กรุงเทพ ไว้ว่างๆไปหาด้วยน่ะ"พี่โฟร์บอกและยิ้มกว้าง แต่สิ่งที่เธอได้ยินกลับทำให้รู้สึกแปลบๆที่อก เธอหันหน้าไปอีกฝั่งน้ำตาค่อยๆไหลออกมาอย่างหยุดไม่ได้ "แล้วไมโลมีไรจะบอกหรอ" พี่โฟร์ถาม "อ่อ อยากจะบอกว่าโลได้เป็นหัวหน้าชมรมบาสแล้วน่ะ" สิ่งที่เธอบอกออกไปไม่ใช่สิ่งที่เธออยากบอกจริงๆ "ดีใจด้วยน่ะ ยังไงก็อย่าเลิกเล่นหล่ะฝึกมาเป็นปีกว่าจะเก่งขนาดนี้" พี่โฟร์กล่าวแสดงความยินดี จ้องมองดาวสักพักเหมือนจะพูดอะไรสักอย่างแต่ไม่พูด "พี่ไปนั่งกับเพื่อนก่อนน่ะ" พี่โฟร์บอกก่อนลุกออกไป เธอนั่งมองดูฟ้าแต่ใจจดจ่ออยู่กับสิ่งที่พี่โฟร์บอก ยิ่งคิดน้ำตาก็ยิ่งไหลออกมา ตั้งแต่กลับมาเธอตีตัวออกห่างกับพี่โฟร์ พยายามที่จะหลบหน้าเพื่อจะได้ไม่ต้องนึกถึงวันนั้น วันเวลาก็ผ่านไปจนถึงวันสุดท้ายของการเรียนเธอนั่งอยู่ที่ม้าหินอ่อนของวันแรกที่มาเรียน คนอื่นๆต่างยิ้มและกล่าวอำลาเขียนเสื้อให้กันและกัน "ไมโล แกจะไม่ไปลาพี่โฟร์หน่อยหรอ" อันเดินเข้ามาพูดที่เห็นเธอนั่งหน้าซึม เธอส่ายหน้าใจจริงวันนี้เธอก็เตรียมของที่จะให้พี่โฟร์ในนั้นบันทึกทุกๆอย่างทุกความรู้สึกของเธอแต่เธอกลัวว่าถ้าได้เจอหน้าคงจะทำใจไม่ได้ "วันนี้วันสุดท้ายแล้วน่ะ ฉันไปกับแกก็ได้น่ะ" อันพูดบอกอีกรอบ เธอส่ายหน้าคราวนี้เพื่อนเธอทนไม่ไหวจูงมือลากไปยังห้องประจำชั้นเมื่อมาถึงก็เห็นพี่โฟร์ยืนอยู่หน้าห้องพอดี "พี่โฟร์ค่ะ พี่โฟร์" อันตะโกนเรียกแต่ไกล "มีไรก็รีบๆพูด อย่าลืมเขียนเสื้อด้วยอ่ะนี่ปากกา" อันหันมาบอกและยื่นปากกามาให้ก่อนจะไปยืนอยู่ด้านหลัง "เอ่อ นี่ค่ะพี่โฟร์อย่าเพิ่งเปิดจนกว่าจะถึงกรุงเทพน่ะค่ะ" เธอรีบบอกและยื่นสมุดเล่มเล็กๆให้ พี่โฟร์ยิ้มรับและขอบคุณ "มานี่ พี่เขียนเสื้อให้" พี่โฟร์หยิบปากกาออกมาพร้อมบอกกับเธอ "พี่ โลอยู่ ม.5 น่ะจะเขียนเสื้อทำไม" เธอรีบพูดบอก "เหอะน่าก็พี่จะจบแล้วนี่น่า มาๆ" พี่โฟร์บอกพร้อมกวักมือเรียกเธอ เธอเดินเข้าไปหาหันหลังให้พี่โฟร์เขียนเสื้อให้และหันมาเขียนให้พี่โฟร์ "โชคดีน่ะค่ะ" เธอพูดก่อนจะเดินออกไป นับตั้งแต่วันนั้นเธอก็คิดแล้วคิดอีกว่าจะบอกกับพี่เขาดีไหมก่อนพี่เขาจะไปกรุงเทพอีก 1 อาทิตย์และแล้ว1 อาทิตย์ก็ผ่านไปจนมาถึงวันที่พี่เขาต้องไปกรุงเทพวันนี้เธอตื่นมาแต่เช้าแต่งชุดที่ดูสวยที่สุดพร้อมเตรียมสมุดไดอารี่ที่เธอเขียนทุกๆวันในนั้นเขียนรวบรวมความรู้สึกของเธอที่เจอพี่เขาในแต่ละวันตั้งแต่วันแรกและวันสุดท้าย เธอเดินทางออกมาจากบ้านเพื่อไปยังสนามบินเมื่อถึงที่หมายเธอเดินไปเรื่อยๆจนเดินมาพบพี่โฟร์มีพ่อและแม่กอดส่งพี่โฟร์อยู่จนคลายกอดและหันมาเจอเธอพอดี เธอจึงเดินเข้าไปหาหลังที่พ่อแม่พี่โฟร์เดินออกมา "มาได้ไงเนี่ย" พี่โฟร์กล่าวทักเธอ "ก็นั่งรถมาสิ" เธอตอบแบบกวนๆ "กวนอีกแล้วน่ะเรา" พี่โฟร์เอ่ยพร้อมเอามือมาเขกหัวเธอ "นี่ค่ะ ไปถึงที่นู้นแล้วค่อยเปิดดูน่ะค่ะ" เธอพูดพร้อมยื่นไดอารี่ที่ถูกมัดไว้อย่างสวยงามให้พี่โฟร์ "ขอบคุณครับ" พี่โฟร์ขอบคุณพร้อมยิ้มให้ "โลเองก็ต้องขอบคุณพี่เหมือนกัน พี่เป็นแรงจูงใจที่ดีเลยค่ะ" เธอพูดและยิ้มกว้างทำให้พี่โฟร์ดูงงงง "งั้นโชคดีน่ะค่ะ" เธออำลาครั้งสุดท้ายก่อนที่พี่โฟร์จะเดินไปขึ้นเครื่องและโบกมือลาเป็นครั้งสุดท้าย ในวันนี้เธอไม่ร้องไห้เหมือนครั้งก่อนๆเธอกกลับยิ้มด้วยรอยยิ้มที่แสนหวานพร้อมพูดทิ้งท้ายก่อนกลับ "หวังว่าถ้าสักวันคงจะได้เจอกันอีกน่ะค่ะ โชคดีน่ะค่ะ พี่โฟร์"

บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

0
โหวต 0 /10 คะแนน
จากสมาชิก 0 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

0 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

0 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

0 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...