น้อมรำลึกถึงพ่อหลวง ร.๙

เรื่องสั้น : (Fic BM) Trap

อ่าน 695
วิจารณ์ 2
แนว:
จำนวน:
2 chapter (จบบริบูรณ์)
แต่งเมื่อ:
วันที่ 21 ก.พ. 2558 14:54 น.

(แก้ไขเนื้อหาล่าสุดเมื่อ โดย เจ้าของบทความ)

ผู้แต่ง MysticBlue
ขีดเขียนดีเด่น (297)
เด็กเข้าเรียน (134)
เด็กหัดอ่าน (117)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

chapter 1. Trap

เขียนเมื่อ วันที่ 21 ก.พ. 2558 14:56 น.
•»

ฝากถึงผู้อ่านทุกท่าน : เนื้อหาฟิคสั้นนี้ไม่เกี่ยวข้องใดๆ กับฟิค BM ที่บลูกำลังปั่นอยู่ขณะนี้แม้แต่ยูโรเดียวของมาม่อน ขอยืนยัน 'มันเกี่ยวกัน!!' เราะถ้ามันเกี่ยวกันมาม่อนคงมาม่าน่าดู TOT

ปล. มาม่อนยังเป็นผู้หญิงเหมือนในฟิคก่อนนี้นะคะ
********************************

"อ่าว? ไม่กลับไปวาเรียรึไง" ชายหนุ่มผู้เต็มไปด้วยรังสีแห่งความตายชายตามองอีกฝ่ายพร้อมยกแก้วเอสเปรสโซ่ขึ้นมา น่าประหลาดใจที่เครื่องทวงหนี้เดินได้อย่างมาม่อนจะไม่เลือกเข้าทำงานในแหล่งกำไรดีๆ


"ไม่ล่ะ....ไม่อยากให้ใครเจ็บตัว"


.....ไม่อยากให้ฉันเป็นต้นเหตุทำให้เบลเจ็บตัว.....


หญิงสาวตอบเสียงเรียบก่อนจะดึงหมวกปิดหน้าของตนให้มิดขึ้นราวกับไม่อยากให้ใครรู้ว่าตัวเองคิดอะไรอยู่ มาม่อนเก็บเงินที่เพิ่งนับเสร็จใส่กระเป๋าและเดินออกจากห้องโถงอย่างรวดเร็ว


"............" เสียงพูดของรีบอร์นที่เบาลงตามความเร็วฝีเท้าของหญิงสาวดังอยู่รำไร เหมือนอยากจะบอกอะไรเธอสักอย่างแต่เธอไม่มีเวลาเดินกลับไปฟังหรอก


.....เพราะถ้าเธอช้าเกินไปสักวินาทีล่ะก็.....


.....ถ้าหนีช้าเกินไปเบลจะตายได้.....

 


"ฉัน.....ฉัน..."


เสียงของหญิงสาวดังก้อง


"ไม่รักนาย"


ดังก้องแต่แผ่วเบา


"แต่...ก็ยังรัก....."


เหมือนว่าอยู่ในความว่างเปล่าคนเดียว


วูบ!!


ราวกับถูกน้ำเย็นซัดใส่ มาม่อนสะดุ้งตื่น สีขาวสว่างเป็นอย่างแรกที่เธอเห็นและมันช่างแสบตายิ่งนัก ขาวโพลนเหมือนความคิดที่ไม่มีอะไร


ฉันอยู่ที่ไหน? เพื่ออะไร?


นิ่งเงียบพร้อมกวาดตามองรอบกายสักครั้ง มาม่อนว่าตัวเองกำลังนั่งอยู่มุมห้องสีขาวไร้ที่สิ้นสุด หรือเธอกำลังนั่งอยู่ในความว่างเปล่ากันแน่?


อ๋อใช่! เธออยู่ในความว่างเปล่าจริงๆ นั่นแหละ แถมเป็นความว่างเปล่าที่จงใจให้มันกักขังเธอซะด้วย ทุกอย่างคงเพราะเพื่อเด็กที่ชอบเรียกตัวเองว่าเจ้าชายคนนั้น.....


เหตุการณ์เกิดขึ้นอย่างที่เธอไม่ทันตั้งตัว รู้ตัวอีกทีก็พบว่าในสมองตัวเองมีแค่ประโยคที่ว่า


'ไม่หนี เขา ก็ตาย'


มาม่อนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าประโยคนี้เข้ามาในหัวเธอได้ยังไง หรือแม้กระทั่งใครเป็นคนยัดใส่หัวเธอ มันงี่เง่ามากที่จะหนีจากทุกอย่างเพื่อใครบางคนที่ไม่ควรจะมีความรู้สึกด้วย


แต่เธอมันงี่เง่านี่นา


"มาม่อน!!! มาม่อน!!" เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นสั่นคลอนพื้นที่ว่างเปล่าที่เธออยู่


"มาม่อนออกมานะ!! " ยิ่งเสียงดังเท่าไหร่ ห้องสีขาวก็เกิดรอยร้าวมากขึ้นเท่านั้น


เพล้ง!!


ผมโทนสว่างดูยุ่งเหยิงเป็นสิ่งแรกที่เห็น


"มาม่อนๆ "


ตามมาด้วยแรงเขย่าตัว


"เจ้าชายมาแล้ว เรื่องมันจบแล้ว"


"หา?!" หญิงสาวผมสีครามทำสีหน้าตกใจพร้อมเงยหน้ามองอีกฝ่ายอย่างงุนงง "ได้ยังไง?"


"ชิชิชิ รู้ว่าเจ้าชายเก่งก็พอ"


เสียงหัวเราะนั้นกลับมาแล้ว


"ออกไปข้างนอกกันเถอะ เดี๋ยวเจ้าชายจะเลี้ยงซูชินะ มาม่อนไม่ได้ออกไปไหนหลายวันคงไม่ได้กินอะไรใช่มะ?" ชายหนุ่มฉีกยิ้มให้ ก่อนจะดึงตัวเธอออกไปข้างนอกความว่างเปล่าที่พังทลายโดยไม่ถามสักนิดว่ามีแรงวิ่งไหม


"ไปไหน?!" มาม่อนที่ยังแตกตื่นและระแวงไม่น้อยเอ่ยถาม ทำให้อีกฝ่ายชะงักฝีเท้า


"อ้าว!! ก็ที่เดิมไง"


"แต่"


ไม่ทันที่จะกล่าวแย้ง เบลเฟกอลก็ขัด "เดินๆ ไปเดี๋ยวก็ถึงร้านเองแหละ ชิชิชิ"


"เดี๋ยวถึงก็ได้" หญิงสาวคว้าหมวกดำคู่กายมาสวมบังใบหน้าอย่างเคย ก่อนจะเร่งเท้าตามแรงดึงของชายหนุ่ม


ครืน......


เสียงเลื่อนประตูแบบญี่ปุ่นดังขึ้น จะไม่ให้ดังได้ยังไงในเมื่อเบลเฟกอลเป็นคนเปิดประตู (?) เสียงต้อนรับจากเจ้าของร้านคนเดิมดังไม่เปลี่ยนเมื่อมีลูกค้าเข้าร้าน กลิ่นอายที่คุ้นเคยของร้านทาเคซูชิปะทะเข้าจมูก รู้ตัวอีกทีเอสเปอร์ระดับสูงอย่างหญิงสาวก็นั่งเบื้องหน้าสายพานซูชิซะแล้ว


"เอาเหมือนเดิมนะ!!" เบลเฟกอลสั่งซูชิหน้าโปรดพลางหยิบนู่นหยิบนี่จากสายพาน


คงไม่มีใครสังเกตว่าหญิงสาวผู้ปิดบังใจตนเองมาตลอดคนนี้แอบอมยิ้มนิดหน่อย เธอรู้สึกชอบใจเล็กน้อยกับความคุ้นเคยต่างๆ นี้ ตอนนี้น่ะ....ละความรับผิดชอบไปคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง


"เจ้าชายบอกว่าอย่าถอดหมวกนั้นออกไง?!" เสียงที่คุ้นแต่คำพูดที่ไม่ชินดังมาจากที่นั่งถัดไป


"เจ้าชายตกกระป๋องไม่มีสิทธิ์มาสั่งใครหรอกคร้าบ~"


มาม่อนรีบหันควับไปหาที่มาของเสียง จู่ๆ ใจที่ลอยล่องอย่างมีความสุขก็ถูกฉุดลงมาอยู่ก้นบึ้งหัวใจ ก่อนจะหันมามองคนผมทองที่มาด้วยกันอีกครั้งพร้อมน้ำตาคลอเบ้านิดๆ


ความสับสนโถมเข้ามาโดยไม่ทันตั้งตัว ความรู้สึกที่สัมผัสได้จากเขามันช่างเหมือนจริง แต่มีเบลแค่คนเดียวบนโลกนี้ หรือนี่เธอกำลังติดกับดักของตัวเองกันแน่?

 

 

 

 

 

•»
บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

0
โหวต 0 /10 คะแนน
จากสมาชิก 0 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

0 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

0 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

0 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...