น้อมรำลึกถึงพ่อหลวง ร.๙

เรื่องสั้น : ความจน

อ่าน 648
วิจารณ์ 0
แนว:
จำนวน:
1 บท (จบบริบูรณ์)
แต่งเมื่อ:
วันที่ 24 ธ.ค. 2557 10:59 น.

(แก้ไขเนื้อหาล่าสุดเมื่อ โดย เจ้าของบทความ)

ผู้แต่ง Dewy_49
เด็กใหม่ (2)
เด็กใหม่ (0)
เด็กใหม่ (0)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

บท 1. ความจน

เขียนเมื่อ วันที่ 24 ธ.ค. 2557 11:03 น.

( แก้ไขเมื่อ วันที่ 25 ธ.ค. 2557 09:58 น. โดย เจ้าของบทความ )

           "ผมไม่ใช่คนชั่วโดยสันดาน เเต่ความจำเป็นมันบังคับ" เป็นคำพูดที่คนร้ายส่วนใหญ่จะพูดเมื่อต้องโทษจากการกระทำความผิดด้วยข้อหาต่างๆ

สำหรับผมผมไม่มีเวลาพอที่จะใส่ใจว่าใครจะเเก้ตัวอย่างไร เขาเหล่านั้นผิดจริงตามข้อหาหรือไม่ เเละผมไม่มีเวลาเเม้เเต่จะฟังเหตุผลว่าทำไมเขาจึงต้องทำความผิดนั้น

เพราะผมต้องทุ่มเททำงานอย่างหามรุ่งหามค่ำเพื่อเลี้ยง 5 ชีวิตที่รอผมอยู่ที่บ้าน ผมเป็นคนจน คำว่าจนมันเป็นมิตรเเท้สำหรับผมเพราะมันติดตามผมมาตั้งเเต่เกิด

ผมไม่เคยที่จะสลัดมันให้หลุดได้เลย เหมือนมันยิ่งฝังเเน่นมากกว่าเดิมตอนที่ผมได้ลูกคนที่ 4 คนส่วนใหญ่มักจะตั้งคำถามเหล่านี้กับคนจนๆอย่างผม

"ทำไมถึงปล่อยให้มีลูกมากมายขนาดนั้น ทำไมไม่ใช้ถุงยาง ทำไมไม่ให้เมียกินยาคุม ทำไมไม่ทำหมัน" ผมตอบคำถามเหล่านั้นด้วยคำตอบสั้นๆ"เงิน"

บางคนอาจเถียงว่า ของบางอย่างมันก็ได้มาฟรีๆ เช่นที่อนามัยเขาก็มีถุงยางเเจก เเต่ผมขอกราบเรียนให้พวกท่านๆได้ทราบเลยว่า หากเเม้นตัวผมหรือเมียของผมเหยียบอย่างเข้าไปในสถานที่เหล่านั้น

ผมต้องทนกับสายตาดูถูกจากคนที่อยู่ในชนชั้นไม่ต่างจากผม ยิ่งเมื่อรู้ถึงจุดประสงค์ของผม ผู้คนเหล่านั้นก็สื่อออกมาอย่างชัดเจนทางสีหน้า เเววตา เเละมุมปากซึ่งบ่งบอกถึงการดูถูกเหยียดยามคนๆหนึ่งได้อย่างถึงที่สุด

ผมคงไม่สามารถทนกับสิ่งเหล่านี้ได้จริงๆ พวกคุณอาจคิดว่าเป็นคนจนเเล้วยังจะหน้าบางอีกหรือ เเต่ผมก็ยังมีความเป็นคนอยู่ครบถ้วนทุกประการ

ความรู้สึกนึกคิดของผมไม่ได้ต่างไปจากตัวของท่านๆเลย ผมยังมีอารมย์ รัก อารมย์ทุกข์สุข เศร้า เหงาอย่างครบถ้วน เพียงเเต่ความรู้สึกเหล่านี้มันไม่สามารถเเสดงออกมาได้จากใบหน้าหยาบกระด้าง ของผม ด้วยปัญหาที่รุมเร้าผมเหลือเกินผมจึงกลายเป็นเพียงคนหยาบกระด้างไร้ความ รู้สึกในสายตาของคนอื่น

           ผมอาศัยอยู่ในสลัมกลางใจเมือง เเม้ผมจะยากจนเพียงไรผมไม่เคยที่จะปริปากบ่นโทษฟ้าดิน หรือเเม้เเต่ที่จะคิดทำชั่ว ผมยอมทำงานเเบกหามวันละกว่า 12 ชั่วโมง

เพื่อเเลกกับเศษเงินที่เหล่านายทุนโยนให้ผมในเเต่ละวัน ผมยิ้มด้วยความขื่นขม ค่าเเรงหยาดเหงื่อผมไม่พอเเม้จะทำให้ลูกทั้ง 4 ของผมอิ่มท้อง ไม่ต้องพูดถึงเมียผมเเละตัวผมเอง ผมต้องก้มหน้ารับสภาพกับความจริงที่เป็นอยู่

ความสุขเล็กๆของผมมีเพียงตอนที่ผมกลับไปบ้านไม้ปุปะด้วยเศษลังไม้ เเละสังกะสีเก่าๆ พบกับเหล่าเจ้าตัวน้อยของผม ใบหน้าที่ยิ้มเเย้มทำให้ใบหน้าหยาบกระด้างของผมพอมีรอยยิ้มที่มุมปาก

ความสุขเล็กๆเหล่านี้คือน้ำทิพย์ที่ช่วยปลอบประโลมหัวใจผมให้ยังคงเต้นอยู่ เพื่อสู้กับชีวิตต่อไป ส่วนเมียผมนั้นเธอมักนั่งหน้านิ่วบ่นเรื่องรายรับที่ไม่พอสำหรับรายจ่าย ไม่รวมเรื่องที่พวกทวงหนี้เริ่มมาก่อกวนที่บ้านเเล้ว

เธอผู้มีร่องรอยเหี่ยวย่นก่อนวัยอันควรเพราะว่าอายุจริงของเธอเพิ่งผ่าน เลข3มาไม่กี่ปี ผมเข้าใจความรู้สึกของเธอดี เพราะเธอก็ได้พยายามช่วยครอบครัวอย่างเต็มที่เเล้ว เธอเเทบไม่ได้หยุดพักเลยจากการที่ต้องรับตัดผ้าโหล พร้อมๆกับต้องดูเเลลูกๆทั้ง 4 คน ผมทำได้เพียงยิ้มให้เธอเเละบอกว่า เดี๋ยวจะหารายได้เพิ่มจากทางอื่น

เธอเบ้ปากใส่ผม เพราะมันเป็นคำพูดที่เธอได้ยินเกือบทุกวัน เเล้วตัวผมจะหาอาชีพอะไรเสริมได้เหล่า ด้วยความรู้เพียงป.4 อ่านไม่ออก เขียนได้เพียงชื่อ เเละนามสกุลของตัวเอง ค่ำนี้ผมซื้อไข่พะโล้มา 2 ฟอง ไม่มีใส้ไม่มีเต้าหู้ไม่มีเนื้อหมู มีเพียงไข่ 2 ฟองกับน้ำเต็มถุง เเละน้ำพริกอีกหนึ่งอย่าง กับข้าวเพียงเท่านี้สำหรับ 6 ชีวิต

ไอ้ตัวเล็กงอเเงอยากกินหมูอยากกินเต้าหู้บ้าง ผมบอกกับลูกว่า "พรุ่งนี้พ่อสัญญาว่าจะซื้อหมูปิ้งมาให้นะ" เด็กๆจึงหยุด ผมรู้สึกผิดกับการที่ต้องโกหกลูกๆอย่างนี้ เเต่ชีวิตไม่เคยมีหนทางใดๆให้กับ ผม

ผมกินเพียงเล็กน้อยด้วยห่วงว่าเด็กๆจะไม่อิ่ม ผมเก็บจานไปล้าง เมียผมกลับไปเย็บเสื้อผ้าต่อ เด็กๆเล่นกันในบ้านอันคับเเคบไม่ต่างจากกรงขัง เเละผมก็ได้ยินที่ไม่ได้ยินมานาน เรียกชื่อผมอยู่หน้าบ้าน ผมชะโงกหน้าออกไป

พบกับเพื่อนเก่า"ไอ้รอน"เพื่อนที่ไม่ได้เจอกันหลายปี ดูจากการเเต่งตัวเเล้วบ่งบอกถึงฐานะที่ดีขึ้น ผมยิ้มให้ผมบอกให้เข้ามาในบ้านก่อน  มันปฏิเสธเเละบอกให้ผมออกไปข้างนอกกับ มัน มันพาผมไปร้านอาหารเเห่งหนึ่ง ร้านที่ชีวิตนี้ผมคงไม่มีโอกาสเหยียบย่างเข้ามา

ผมพบเจอกับสายตาดูถูกจากคนภายในร้านเหมือนเช่นเคย ผู้คนเหล่านี้ไม่ว่าที่ไหนทำไมถึงต้องเเสดงท่าทีอย่างนี้กับคนที่ด้อยกว่าตนด้วย ผมไม่เคยเข้าใจ

เพื่อนผมสั่งอาหารมาเต็มโต๊ะ ผมกินอย่างไม่เกรงใจใคร เพื่อนผมยิ้ม เเละมันก็เริ่มสนทนาโดยไม่ต้องมีการอารามพบทให้เสียเวลา "เฮ้ยไอ้วิ กูมีงานให้มึงทำวะ กูเลือกมึงเพราะเห็นว่ามึงซื่อสัตย์เเละกูก็เชื่อใจมึงได้ งานส่งของมีความเสี่ยงนิดหน่อยเเต่รายได้ดีนะโว๊ย สนใจไหม" 

ผมหูผึ่งตรงคำว่ารายได้ดี เเต่ผมยังอดเเปลกใจไม่ได้ว่าคืองานอะไร เเต่ผมไม่กล้าถามกลัวมันจะหาว่าผมเซ้าซี้ มันคงเห็นถึงท่าทีที่ลังเลของผม มันจึงบอกว่า"ไม่ต้องรีบตัดสินใจตอนนี้ก็ได้ กูให้มึงไปตัดสินใจถ้ามึงสนใจก็โทรหากูเเละไปหากูตามที่อยู่นี้ภายใน 3 วันนี้นะไม่งั้นกูจะหาคนอื่น" ผมฝืนยิ้มไม่รู้ว่าไอ้ความเสี่ยงเล็กน้อยของมันคืออะไร เเละไอ้ของที่ส่งคืออะไร

           ผมกลับมาบ้านพร้อมอาหารเต็มมือ เด็กๆดีใจส่งเสียงเจี้ยวจ้าว ผมก็พลอยดีใจไปด้วย เเต่เมียผมกลับมีท่าทีกังวล ผมเล่าให้เธอฟังเรื่องข้อเสนอ เธอต่อว่าผมว่าโง่ทำไมไม่ถามให้เคลียไปเลยว่าส่งอะไร ผิดกฏหมายไหม ผมก้มหน้าเถียงไม่ออก สงสัยผมมันจะโง่จริงๆ

ผมนั่งคิดนอนคิดเรื่องนี้ซ้ำไปซ้ำมาจนเวลาล่วงเข้าวันที่ 3 ผมจึงตัดสินใจไปหามันเพราะเนื่องจากไอ้พวกทวงหนี้มันมาขู่ผมถึงหน้าบ้านว่า หากผมยังไม่ยอมคืนเงินให้พวกมัน ผมจะไม่ได้เห็นหน้าลูกๆอีก ผมมันจนทางเลือกมักไม่มีให้เสมอ

ผมจึงตัดสินใจโทรไปหาเพื่อนของผม เเละไปหามันตามที่อยู่ สถานที่นั้นเป็นตึกใหญ่โตกลางเมือง มันยืนรอผมอยู่เเล้วหน้าตึก มันนำทางผมไปพบกับชายอืกคน หน้าตาดุดัน ยืนหลังตรง ดูกระฉับกระเฉง เเม้อายุน่าจะใกล้เคียง70 ผมเดาว่าเขาคงต้องเคยเป็นตำรวจหรือทหารมาก่อน ไอ้รอนเเนะนำว่าคนนี้คือ "จ่าพัน"เคยเป็นตำรวจมาก่อน ผมยกมือไหว้ จ่าพันมองผมเเล้วหันไปถามไอ้รอน"คนนี้นะเหรอที่เเกบอกฉัน หน่วยก้านมันก็ไม่เลว ไว้ใจได้เเน่นอนนะ"

ไอ้รอนพยักหน้าเเทนคำตอบ จ่าพันหันมาถามผม "เฮ้ย เเกเคยใช้ปืนไหมวะ" ผมตกใจก่อนตอบว่า"เคยครับเคยฝึกใช้ตอนเป็นทหารเกณฑ์" "ดี งั้นเริ่มงานพรุ่งนี้เลย เเละเเกไอ้รอนเตรียมอุปกรณ์ให้มันให้พร้อมนะ เเละเเนะนำมันให้ครบละว่าขั้นตอนมีอะไรบ้าง" ไอ้รอนพยักหน้าเเทนคำตอบเหมือนเดิม ไอ้รอนเริ่มบรรยายงานให้ผมฟัง เมื่อฟังครั้งเเรกผมตกใจ เเต่ทeไงได้ละผมคนจนอย่างไรเสียผมก็ไม่มีทางให้เลือกอยู่เเล้ว

 ผม กลับ บ้านพร้อมอุปกรณ์พะลุงพะลัง เด็กๆวิ่งเข้ามาล้อมผม ผมรีบห้าม"อย่าวุ่นวายได้ไหม" ไอ้ตัวน้อยของผมกระเจิง

คงตกใจที่ผมตวาดไปอย่างนั้นผมไม่เคยดุด่าลูกๆของผมมาก่อนเลย เมียของผมชะโงกหน้าออกมามองเมื่อเห็นผมมาพร้อมอุปกรณ์ เธอไม่ปริปากถามผมซักคำ

ผมไม่เเน่ใจว่าในใจเธอคิดอะไรอยู่เธอจะรู้ไหมว่าผมทำงานเสี่ยงนี้เพื่อครอบ ครัวของเรา ผมหวังว่าลูกๆของผมจะโตมาพร้อมกับการศึกษาที่ดีกว่าผม โตมาพวกเขาจะต้องไม่เป็นพวกขี้ยา หรือโสเภณีตามสวนสาธารณะต่างๆ ผมกัดฟันด้วยความเครียดทั้งคืน

ผมกังวลใจกับงานที่จะทำพรุ่งนี้ ผมจะทำได้ไหมหากมีอุบัติเหตุอะไรเกิดขึ้นลูกเมียผมจะอยู่อย่างไร ของที่ส่งก็มีมูลค่ามากมายเหลือเกิน ผมนอนพลิกไปพลิกมาหลายตลบก่อนที่ความเหนื่อยล้าจะทำให้ผมผล่อยหลับไป

     ผม เเต่งตัวออกจากบ้านเเต่เช้าเพื่อเริ่มงานใหม่ ลูกๆวิ่งตามผมเเจคงไม่เคยเห็นพ่อเเต่งตัวเเบบนี้ เมียผมพูดเพียงว่า"รักษาตัวดีๆนะค่ะ"ผม พยักหน้าไม่มีการหอมเเก้มไม่มีคำว่ารักจากปากผม

ผมก้าวออกจากบ้านด้วยใจหวั่น เมื่อผมไปถึงที่นัดหมายพบกับรถตู้คันใหญ่พร้อมของที่ต้องส่งอัดเเน่นเต็ม ข้างหลังรถ

ไอ้รอนยืนรอผมอยู่ก่อนเเล้ว มันให้อุปกรณ์อื่นๆเเก่ผม เเละที่ขาดไม่ได้คือปืน.22 เป็นปืนสั้นที่นิยมใช้กันมากที่สุดเพราะเเรงดีดต่ำไม่มีปัญหาในเรื่องการขัด ลำกล้อง ระยะหวังผล 300 เมตร น้ำหนักเบา เรื่องเหล่านี้ไอ้รอนเป็นคนบอกผมเมื่อวาน

ไอ้รอนขึ้นไปนั่งรถด้านคนขับ ผมขึ้นตามไป มันหันมาหาผม ถามผมว่า"พร้อมไหมวะ ทุกอย่างต้องผ่านไปด้วยดีเเน่นอน ครั้งเเรกก็อย่างนี้เเหละวะ" ไอ้รอนขับพาผมเข้าไปกลางใจเมือง ความรู้สึกของผมเหมือนสายตาทุกคู่จับจ้องมาที่รถของผม ยิ่งทำให้ผมรู้สึกประหม่า มือสั่นเล็กน้อย เเต่ไอ้รอนกลับนิ่งไม่เเสดงท่าทีอย่างไร

ไอ้รอนพาผมขับผ่านการจราจรอันคับคั่งก่อนเบนเลี้ยวเข้าสู่เขตปริฆลฑล รถจอดสนิทเมื่อถึงที่หมาย ที่หมายเเห่งเเรกของเราคือหน้าโรงงานผลิตอาหารใหญ่เเห่งหนึ่ง ไอ้รอนลงไปก่อน ผมเดินตามลงไป มันบอกให้ผมคอยมองรอบๆก่อนที่จะเปิดประตูหลังรถตู้

ไอ้รอนกับผมช่วยกันขนเงินที่อยู่ภายในใส่เข้าไปในตู้ATMที่อยู่หน้าโรงงาน นั้น เเละผมต้องขนเงินไปใส่ตู้อีกหลายเเห่งกว่าจะจบไปหนึ่งวัน ผมรู้สึกภูมิใจกับอาชีพใหม่นี้

 "เเม้ผมจะยากจนเเต่ผมก็ยังมีความเป็นคนอยู่ ครบถ้วน เเม้ว่าผมจะยากจนเเต่ผมไม่จำเป็นจะต้องเป็นคนเลวเสมอไป"

 

บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

0
โหวต 0 /10 คะแนน
จากสมาชิก 0 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

0 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

0 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

0 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...