น้อมรำลึกถึงพ่อหลวง ร.๙

เรื่องสั้น : ความหนาวเหน็บ

อ่าน 565
วิจารณ์ 0
แนว:
จำนวน:
1 ตอน (จบบริบูรณ์)
แต่งเมื่อ:
วันที่ 1 พ.ย. 2557 22:08 น.

(แก้ไขเนื้อหาล่าสุดเมื่อ โดย เจ้าของบทความ)

ผู้แต่ง Tea125
ขีดเขียนฝึกหัด (70)
เด็กใหม่ (2)
เด็กหัดอ่าน (88)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

ตอน 1. ขาวกับดำ

เขียนเมื่อ วันที่ 1 พ.ย. 2557 22:58 น.

( แก้ไขเมื่อ วันที่ 2 พ.ย. 2557 15:19 น. โดย เจ้าของบทความ )

                                       ........ท้องฟ้าที่มืดมิด........

 

          ความเงียบครอบงำ แสงบนท้องฟ้าได้ดับลงทิ้งไว้เพียงแสงริบหรี่ ใบไม้ถูกสายลมพัดไปมา

แล้วปลิวกลับมาที่เดิม สายตาพลันมองเห็นดอกไม้เหี่ยวที่พลางรำพึงออกมาว่า

          "สักวันพวกเราก็เป็นแบบนั้นอีกแค่....ไม่นาน เวลาเอ๋ยเจ้าไม่เหนื่อบ้างหรือ"

           บางครั้งลมก็พัดวูบไม่เพียงแค่ใบไม้พวกนั้นที่เคลื่อนไหว หัวใจก็สั่นระริกไปตามแรงลม

ความเวิ้งว้าง ความเกลียดชัง ความโดดเดี่ยวของจิตใจมนุษย์ไม่ได้ถูกพัดไปแม้แต่น้อย แสงไฟ

สลัวๆ

จากหลอดไฟดวงน้อย สาดส่องลงมายังใบหน้า พร้อมกับความคิดต่างๆนาๆอดีตที่น่าสลด การตาย

การจากลา การอยู่อย่างโดดเดี่ยวผมกลัวสิ่งนี้มาตลอดงั้นเหรอ มนุษย์นี่น่าขำขันยิ่งนัก พวกเขา

ต้องการอะไรกัน ฆ่าฟันกันเองเพื่อต้องการทรัพย์สินงั้นเหรอ ความสะใจ หรือความเกลียดชัง?

         "น่าสมเพชเสียจริง ไม่น่าเลยผมไม่น่าเกิดมาในโลกที่โหดร้ายแบบนี้"

          ความหนาวเข้ามาเยือนจนผมต้องลุกขึ้นไปเอาผ้าห่มมาช่วยคลายความหนาวแล้วกลับมานั่ง

ที่เก้าอี้โยกสีน้ำตาลตัวโปรด ท้องฟ้าที่ไร้ดวงดาวมันเป็นอะไรที่สวยงามจริงๆกลิ่นอายของสายลมที่

คุ้นเคยมาแตะจมูก

ผมลางานมานั่งคิดเรื่องพวกนี้อยู่ตั้งแต่ยามเย็น ข่าวสารโลกภายนอกคงไม่สำคัญสำหรับผมหรอก 

เทคโนโลยีบางทีมันก็อาจจะสำคัญก็ได้เนอะ 

          เมี้ยวววว แมวสีเทาเข้ามาคลอเคลียขาผมแล้วก็กระโดดขึ้นมานั่งตักของผม แต่สุดท้ายมันก็

ไม่ได้สร้างความอบอุ่นให้ผมเลยแม้แต่น้อยกลับมาเป็นเหมือนเดิมความเหงากลืนกินจิตใจของผม

ไปมากกว่าครึ่งเรียบร้อยแล้วมันครอบงำอยากเชื่องช้า ที่สำคัญมันแนบเนียนมากผมได้แต่ภาวนาว่า

         "ขอให้มีคนคิดเหมือนผมทีเถอะ" 

          มันคงเป็นไปไม่ได้หรอกที่จะมีคนคิดเหมือนผม "ไม่มีความอบอุ่นใดเข้ามาหากผมยังนิ่ง

เฉยเมื่อก่อนผมคิดแบบนั้น"แต่ตอนนี้ผมคิดว่าแม้ผมไม่นิ่งเฉยมันก็ไร้ความอบอุ่นอยู่ดีนั่นแหละหัวใจ

ผมมันด้านชาไปมากกว่าครึ่งแล้วสิ ความคิดเล็กๆในสมองพลันหายไปแล้วมีความคิดใหม่เข้ามา

แทน"โหดร้ายที่สุด" คิดว่าผมคงต้องนอนแล้วหละ

         "ผมยันตัวเองขึ้นจากเก้าอี้ตัวโปรดพร้อมแมวที่หลับไปในอ้อมแขน....ผ่านไปอีกหนึงวันแล้ว

เหรอเร็วดีจริงๆเลยนะ หึๆๆ"

----------------------------------------------------------------------------------

                                      .........แสงแดดงั้นเหรอ..........

 

            "เช้าเร็วดีจังเลยแฮะ"

            ผมลุกขึ้นจากเตียงแล้วเดินลงบันไดจากชั้น2ลงมาทานอาหารด้านล่างวันนี้งเป็นแซนด์วิช

กับกาแฟมั้งทายถูกจริงด้วยเมื่อสายตาพลันเห็นอาหารที่วางอยู่บนโต๊ะที่ยืนอยู่ข้างๆเก้าอี้หลังจากที่

ทานอาหารเสร็จผมก็กลับไปนั่งคิดเรื่องเดิมๆที่เก้าอี้โยกสีน้ำตาลตัวเดิมๆและแมวอีก

ตัวที่อยู่บนตัก ผ้าม่านสีขาวปลิวตามแรงลม ผมไม่อยากจมปลักอยู่อดีตนั่น"ลาก่อนนะ" คำๆนั้นที่

เค้าทิ้งไว้ ใครกันแน่นะที่เห็นแก่ตัว

            ตั้งแต่วันนั้นก็2ปีแล้วสิ ยังไม่รู้เลยว่าคนๆนั้นเป็นอยู่ยังไงไม่รู้ด้วยซ้ำว่ายังอยู่หรือตายไป

แล้ว ประโยคนั้นเป็นประโยคสุดท้ายที่เค้าพูดก่อนจากไปทิ้งไว้แค่ความเหงาที่ซ่อนอยู่ภายใต้นัยตา

สีดำสนิทคู่นี้

            หลายคนบอกว่าบางทีการร้องไห้มันจะทำให้อะไรๆดีขึ้น แต่มันจะช่วยได้จริงน่ะเหรอ ทั้ง

ที่คิดว่าเป็นเหมือนพี่ชายแท้ๆแต่หนีจากไปกันกับเรื่องแค่นี้พี่เอาทุกอย่างของผมไปหมดแล้วกลับ

มาสอนการบ้านผมเหมือนเดิม เล่นกับผมเหมือนเดิมได้ไหม พี่ไม่ได้ทำให้น้องของผมตายสักหน่อย

เค้าตายเพราะอุบัติเหตุไม่ใช่เพราะพี่ฆ่าน้องผมน้องผมตายเพราะอุบัติเหตุนะ 

           กริ๊งงง  เสียงกดกริ่งนี่ใครมาน่ะ ยกแมวตัวสีเทาขึ้นวางบนเก้าอี้โยกสีน้ำตาล แล้วเช็ด

น้ำตาอย่างลวกๆก่อนที่จะลงไปเปิดประตูหน้าบ้าน เมื่อเปิดประตูหน้าบ้านผมเห็นผู้ชายที่คุ้นเคยและ

จากไปตลอด2ปี

           ผมควรดีใจรึปล่าวยังไม่ทันได้พูดอะไรเขาก็กอดผมทันทีพร้อมกับประโยคสั้นๆกับเสียงที่

โหยหามาตลอด2ปี

            พี่ขอโทษพี่ผิดเอง

            ไม่ตองขอโทษหรอก พี่หน่ะไม่ได้เป็นคนฆ่าน้องหรอกน้องโดนไฟไหม้ไปนานแล้วไม่มี

เหตุผลที่จะต้องขอโทษเลยสักนิด น้ำตาออกมาจากความดีใจไม่ใช่เสียใจอีกต่อไปแล้ว...........

 

 

 

       

     

 

 

           

 

 

                          

บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

8.8
โหวต 8.8 /10 คะแนน
จากสมาชิก 2 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

9 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

8.5 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

9 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...