เรื่องสั้น : ก้าวทางสีเทา

อ่าน 845
วิจารณ์ 2
แนว:
จำนวน:
1 ตอน
แต่งเมื่อ:
วันที่ 24 ก.ย. 2557 20:33 น.
ผู้แต่ง คนนี้สีเทา
เด็กใหม่ (1)
เด็กใหม่ (1)
เด็กใหม่ (0)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

ตอน 1.

เขียนเมื่อ วันที่ 24 ก.ย. 2557 20:37 น.

ในเมื่อสิ่งที่เขียนอันแรก  มีคำติที่รับไว้

จึงขอบคุณเธอผู้ให้เและนายผู้อ่าน  ขอบคุณผู้อ่าน

 

................................................................................

ก้าวทางสีเทา

          ใบกระดาษสีขาวหลุดปลิวลอยลองไปทั่วสวนไร้สี   การเดินทางของเธอเริ่มต้นขึ้นเมื่อครั้งนานมาแล้วแต่เธอก็ยังคงเริ่มต้นเดินทางครั้งใหม่เสมอ เธอไม่เคยเป็นที่ต้องการในสถานที่ใดได้นานเลย เมื่ออยู่เมื่องหนึ่งที่ต้อนรับเธออย่างดี   ในอีกไม่ช้าเมื่องนั้นก็จะขับไล่เธอ เหมือนดอกกุหลาบหนามกลิ่นหอมแรกตัด   เมื่อมันหม่นสีเหี่ยวเฉาก้ถูกทิ้งให้เน่าเสีย   ความใยดีนั้นหรือจะเรียกเสียงหัวเราะเย้ยเยาะพายหลัง เธอไม่เคยเจอสิ่งที่เรียกว่าความหมายแห่งการณ์แสวงหาตั่งแต่ต้น

            ร่างเธอหม่นหมองเหมือนสีกรองหม่นเทา ยามเธอต้องสีใดเธอไม่เคยได้สีสันอันเป็นความสดใสในโลก บางทีเรื่องราวของเธอนั้นก็เป็นเพียงเสียงลมกระซิบขานผ่านสายฝน   ไม่มีใครในสถานที่เก่าจดจำเธอเหมือนที่เธอจดจำทุกสถานที่แช่งชีวิต

            “แรกแย้มเป็นแบบไหนหนอ”

            เสียงความคิดก้องกังวานอยู่ในหัวหญิงสาวสีเทา สองเท้าของเธอเดินเหยียบไปบนวีถีที่ย้อมสีขาวจากต้นกระดาษ ความคิดของเธอกำลังเคว้งล่องลอย ดั่งวิหกปีกสุดท้ายลองลม แสงแดดยามต้องหน้าซีดสีหม่นสะท้อนความเศร้า ความเดี่ยวดาย ในหัวค้นห้วงความจำสุดท้าย ณ สถานที่หลากสีสันบนทางแห่งป่า

            ในอกของเธอเศร้าหมอง ในใจของเธอเบาแผ่ว ความคิดถึงจับเกาะหัวใจดวงเดียวดายไม่มีปล่อย หญิงสีเทาแหงนหน้ามองท้องฟ้าสีขาวอย่างโหยหา สถานที่นี้ไร้สี สถานที่นี้ทำให้เธอนึกหวนหาป่าหลากสีสัน ความสุขวันเก่ายามถูกต้อนรับให้เข้าไปยังสถานที่อันสวยงามหวนคืน ยังจำได้ถึงกลีบดอกสีทองที่ร้อยเรียงเป็นมาลัยหอมฟรุ้ง ยังจำได้ถึงห้องพักสีแดงฟ้าข้างน้ำตกสีรุ้งที่ไหลเย็น เสียงของมันยังคงฝังอยู่ในโสตประสาทอันบอบช้ำ เมื่อเธอนึกถึงตรงนั้น ภาพน้ำตกนั่น คำเก่า ๆ ก็ย้อนกลับมาทำร้ายอีกครั้ง “ฉันกลับไปที่นั้นไม่ได้แล้ว”

            เธอไม่เคยกลับไปยังสถานที่ที่เดินทางผ่านมาแล้วได้อีก เหมือนมนต์สาปที่แสนเหงา หญิงสีเทาเดินทางอย่างไม่อาจหวนกลับไป มีเพียงความรู้สึกและความทรงจำอันเลือนราง กล่อมเธอเพื่อพบเจอสถานที่ใหม่ที่แปลกไปอีกครั้ง ในโลกอ้างว้างใบเดิม

            ครั้งนี้ก็เช่นกัน หญิงสาวสีเทาเดินจากป่าหลากสี แล้วตอนนี้เธอก็จากป่าไร้สีไปอีกครั้ง ยามมองไปในทางที่เดินผ่าน ความเศร้ามันแซกแซงลงไปบนรอยเท้า   ทุกย่างก้าวเกินจะแต่งแต้มความสุข หากเพียงซักครั้งที่เธอจะบนความสุข มันคงไม่เหมือนกับการมองท้องพาสีขาวในเวลาที่เดินจากป่าไร้สีสันแปรเปลี่ยนเป็นสีฟ้าดั่งเดิม   ความหมายของความสุขในตัวที่เธอโหยหา มันจะเดินทางมาหาเออีกไหม

            หญิงสาวสีเทามองไปยังภาพเบื่องหน้า เวิ้งฟ้าไกลสุดตา ภูเขาสีเขียวแซมแดงจากใบไม้เปลี่ยนผันสู่ฤดูใหม่ เมืองใหญ่ใจกลางหุบเขา กำลังพบความสุขหรือเปล่า เธอไม่สามารถตอบตัวเองได้   แต่ภาพที่เห็นจากตรงนี้ทำให้เธอลืมเรื่องราวความสุข ทุกข์และป่าหลากสี ก่อนแสงแดดอ่อนจะแยงตาจ้าสู่หัวใจ เธอกระพริบตาช้า ๆ แล้วหันกลับมามองเส้นทางสู่เมืองใหม่ ภาพของผู้คน สีของถนน และแก่นแท้แห่งใจที่โหยหา เธออยากไปที่เมืองนั้นเหลือเกิน

..................................

 

เรารู้จักกันไหมหนอ เราจึงคุ้นเคย เราจึงเคารพและเราจึงเเบ่งปัน

 

ขอเธอจงอ่าน  อย่างสนุกและติชม อย่างตรงไปมา เมื่อข้า แก้ไขมัน

บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

6
โหวต 6 /10 คะแนน
จากสมาชิก 1 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

8 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

5 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

5 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...