น้อมรำลึกถึงพ่อหลวง ร.๙

เรื่องสั้น : [ChanBeak]-lovely boy

อ่าน 662
วิจารณ์ 1
แนว:
จำนวน:
1 chapter
แต่งเมื่อ:
วันที่ 30 มี.ค. 2557 18:59 น.

(แก้ไขเนื้อหาล่าสุดเมื่อ โดย เจ้าของบทความ)

ผู้แต่ง Metoric_soul
ขีดเขียนฝึกหัด (72)
เด็กใหม่ (18)
เด็กใหม่ (1)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

chapter 1.

เขียนเมื่อ วันที่ 30 มี.ค. 2557 19:41 น.

( แก้ไขเมื่อ วันที่ 31 มี.ค. 2557 12:11 น. โดย เจ้าของบทความ )

 

 

D.O. Part's

 

ง่าๆๆๆ แย่แน่คราวนี้ ตอนนี้ก็ปาไปสิบโมงกว่าๆใกล้ได้เวลาพักแล้วแต่ก็ยังหาวิธีเข้าเรียนคาบบ่ายแบบเนียนๆไม่ได้สักที แถมตอนนี้แบคยังหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้ โอ้ย ตายแน่ๆๆ TT^TT 

 

กึกๆ

 

"เอ๊ะ Q ^ Q ?" 

 

กึกๆๆ

 

"เหวอออ Q[]Q" อยู่ๆกล่องลังเล็กข้างตัวผมก็สั่นโดยไม่ใหสุ่มให้เสียงทำเอาตกใจหงายลงมากองกับพื้น แล้วฝาลังก็เปิดเป็นลูกแมวตัวเล็กๆสองสามตัว ทุกตัวซูบผอมจนน่าสงสารแถมยังยังมีตัวที่นอนนิ่งแล้วด้วย แย่ละถ้าปล่อยไว้สามตัวนี้ต้องตายแน่ๆเลย 

 

"ดีโอมานี่ทางนี้เร็ว...เห็นทีต้องไปหลังโรงเรียนแล้วค่อยเดินเข้าข้างหน้าใหม่ ฉันจะไปรอนะ"

 

"อะ...อื้ม" เสียงแบคตะโกนจากอีกด้านของห้องเก็บของ เหลือเวลาอีกไม่มากแล้วแต่ว่า...

 

เหมี๊ยว~

 

ถ้าปล่อยไว้เจ้าสามตัวนี้ต้องตายแน่เลย คงต้องบอกให้แบคไปก่อน ผมก้มลงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความเพราะปานนี้แบคคงเดินไปรอแล้ว ใจร้อนไม่เปลี่ยนเลยเพื่อนคนนี้ เอาหละ...ส่งเสร็จแล้วผมก็จัดการหยิบนมกล่องที่กะจะเอาไว้ดื่มตอนเที่ยงมาเทใส่มือพอเหมาะไม่ให้ล้นแล้วยื่นลงไปในกล่อง ยังนับไม่ถึงสิบวินมในมือก็หมดเกลี้ยงอย่างรวดเร็ว

 

"แล้วแม่พวกนายไปไหนซะแล้วละ..." ผมต้องบ้าแน่ๆที่ดันคุยกับแมวซะนี้ แต่ช่างเถอะเพราะแบคเองก็ทำแบบนี้เหมือนกัน...นึกถึงเวลาที่แบคมีสายตาที่อ่อนโยนผิดปกติแล้วทำไมใจผมต้องเต้นผิดจังหวะด้วยนะ โอ้ยนี่ผมคิดอะไรของผมเนี่ย 

 

"งั้น..." ผมมองซ้ายมองขวาเห็นถ้วยโฟมใบเล็กๆก็รีบคว้ามาใช้น้ำเปล่าล้างแล้วเทนมใส่ทันที เท่านี้ก็เรียบร้อยแต่ถ้ามีคนมาเห็นต้องแย่แน่ๆโดยเฉพาะรุ่นพี่ จึ๋ย! แค่คิดก็หนาวสันหลังแล้ว 

 

"มาสายสินะ..."

 

"เหวออออ Q[]Q!!" โดนแล้วไง ! โดนรุ่นพี่เจอเข้าให้แล้วไง T^T แบคฮยอน~~กลับมาช่วยเราด้วยยย ฮือ...

 

Kris Part's

 

ไอ้เด็กนี่...แค่ถามเฉยๆก็ทำหน้าเหมือจะร้องไห้แล้ว =____="

 

"ถามก็ตอบสิ" ตากลมโตเริ่มสั่นวูบเมื่อเค้นน้ำเสียงถาม อย่าเชียวนะ อย่าร้องไห้ให้ฉันเห็นเชียวนะ เมื่อไม่ได้รับคำตอบผมก็คุกเข่าลงตรงหน้าแล้วละสายตาจากนายตาโตมามองลูกแมวสามตัวที่รุมกินนมอย่างหิวโหย...งั้นหรอ ? 

 

"ลูกแมวสามตัวนั้น..."

 

"อะ...เอ่อ.. รุ่นพี่อย่าไปบอกใครนะฮะ"

 

"แค่แมวทำไมฉันต้องบอก - -"

 

"กะ...ก็ผมกลัวว่าถ้ามีคนรู้จะเอามันไปปล่อยที่อื่น อาจจะอันตรายกว่านี้" 

 

"ฉันว่าตอนนี้นายห่วงตัวนางเองก่อนเถอะ...มาเรียนสายแล้วคิดจะเข้าเรียนคาบบ่ายสินะ" ผมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่องจะมองลงมา นายตาโตกระพริบตาถี่ก่อนจะพยักหน้าบวกกับสายตาสำนึกผิด

 

"คือวันนี้มีแค่ผมคนเดียวละฮะที่มาสะ...."

 

"ดีโอ!!" ใครอีกวะ -*- หรือว่ามาสายอีกคนแต่ทำไมเห็นหน้าแล้วรู้สึกไม่อยากจะให้อภัยเลยไอ้ตาตี่ๆกับหน้าสุดจะท้าทายอำนาจมืดนั้น จริงสิ...รู้สึกจะชื่อแบคฮยอนเพื่อนร่วมห้องไอ้น้องชายตัวป่วนนี้หว่า

 

ดี...ได้เจอตัวจริงซะที แชมป์ที่สร้างวรีกรรมนับไม่ถ้วนในโรงเรียน 

 

Beakhyun Part's

 

อ่ะจ่ะอ่ะช่ะอ่ะยะยะเฮ้ย~~!! O[]O

 

รุ่นพี่คริส !! อิ๋บอ๋ายแล้ววว T^T

 

"ไงแบคฮยอน..." น้ำเสียงเย็นเหยียบกับมุมปากที่ยกขึ้นนั้น ชัดเลยรุ่นพี่คริสจริงๆด้วย ตายแล้วไงชีวิต ตอนแรกก็กะจะรอดีโอที่หน้าประตูนั้นแหละแต่ดันส่งข้อความว่าไปให้ไปก่อนเลย ผมเนี่ยนะจะทิ้งเพื่อน เลยเดินกลับมาจ๊ะเอ๋แจ็คพ็อตนี้ไง ฮรืออออ

 

"ระ...รุ่นพี่..."

 

"โทษนะ ('  ')" 

 

หมับ (จับมือแบค) หมับ (จับคอเสื้อดีโอ)

 

แว้วววววว!

 

"เฮ้ย...นาย ลงมาทำไรเนี่ย!!" อยู่ๆมือปริศนาก็คว้ามือผมแล้วออกแรงวิ่งแบบไม่คิดชีวิตทั้งทีสีหน้ายังนิ่งไม่รู้อิโหน่อิเหน่อะไร ช่วยคนทำผิดรับโทษสองเท่านะเว้ย T^T

 

"อะไรหรอ ('  ')" ร่างสูงหันมาทามในขณะที่ขายังไม่หยุดวิ่ง ผมจำได้ละ!! ไอ้คนที่อ่านข้อความผมนี่เอง นอกจากจะไม่บอกอาจารย์แล้วยังลงมาช่วยอีกหรอแต่ว่า มือนี่...อุ่นจัง เฮ้ย !! นี่ผมคิดอะไรเนี่ยบ้านแล้ว ๆ ๆ ว่าแต่ไอ้หมอนี่จะลากผมไปไหนเนี่ย

 

"เบาๆหน่อยคร๊าบ~~จะตายแล้ววว @[]@" ดะ...ดีโอ สภาพนายตานโดนลากดูไม่ได้เลยนะ - -"

 

@ห้องเปลี่ยนเสื้อ น.ร. ชาย

 

"พ้นแล้วสินะ"

 

"ไม่พ้นก็คงเห็นอยู่หรอก ('  ')" 

 

"นะ...นาย -*-"

 

"ฉันชานยอล ('  ')" ว่ามือที่ลากผมก่อนหน้าก่อนยื่นออกมา มือนี่...เมื่อตอนโดนลากมือนี่ช่วยผมไว้แถมยังอบอุ่นพิลึก แล้วผมก็เอื้อมมือออกไปจับตอบ อุ่นจริงๆด้วยแต่ทำไม...ทำไมมันอุ่นไปถึงหัวใจผมเลยนะ.... ม่ายยยย~ นี่ผมต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ T^T ไอ้หยอยนี้เป็นใครมากจากไหนตัวกระผมเองยังไม่ทราบแล้วดันคิดอะไรชวนขนลุกกับหมอนี้ซะได้

 

"ขอบใจที่ช่วย ฉันแบคฮยอน ส่วนหมอนี้ชื่อดีโอ" ผมชี้ไปที่ร่างที่นอนกองแบบหมดสภาพ ตายรึยังนั้น แล้วร่างเล็กก็ลุกขึ้นพลางพูดเสียงอ่อย

 

"ยินดีที่รู้จัก @-@"

 

"ขอโทษนะที่รุนแรง" ดีโอส่ายหน้าแล้วยิ้มแห้งให้ ก่อนจะลากสายตาลงมาที่มือผมกันชานยอลแล้วรอยยิ้มนั้นก็หุบลงทันที เป็นอะไรไปดีโอ...

 

"สงสัยวันนี้ต่อให้เข้าเรียนก็ไม่รอดแล้วแหละ ขาดสักวันคงไม่เป็นไรใช่มั้ยดีโอ"

 

"อะ...อืม ฉันไม่เป็นไรหรอก แต่การบ้านนายละ"

 

"จึ๋ยจริงด้วย ตายแน่เล๊ยย TT^TT"

 

"เพื่อนในห้องกำลังรวบรวมบอกว่าจะส่งกอนคาบบ่ายเอางี้ งั้นฉันไปส่งให้พวกนายกลับบ้านไปก่อนเลย"

 

"อ่า ขอบใจนะ งั้นดีโอเดี๋ยวฉันไปส่งละกัน"

 

"อะ...อื้ม" แล้วผมก็เดินนำออกมาทันที มือนี้...ทำไมยังรู้สึกแบบนั้นไม่หายเลยนะ

 

D.O. Part's

 

ทำไมสายตาอ่อนโยนแบบนั้นของรุ่นพี่คริส...ดูอ่อนโยน เหมือนแบคฮยอนตอนนั้นเลยนะ...

__________________________________________________________

กำลังคำนึงถึงตอนต่อ 5555 ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคร๊าบ

ดูกระแสหน่อยถ้าเพื่อนอ่านแล้วเวิร์กจะอัพต่อคร๊าบบบบ ^^

บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

9.7
โหวต 9.7 /10 คะแนน
จากสมาชิก 1 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

10 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

10 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

9 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...