น้อมรำลึกถึงพ่อหลวง ร.๙

เรื่องสั้น : 9764 ชีวิตบนเส้นตรง

อ่าน 671
วิจารณ์ 0
แนว:
จำนวน:
1 session
แต่งเมื่อ:
วันที่ 8 มี.ค. 2557 19:19 น.

(แก้ไขเนื้อหาล่าสุดเมื่อ โดย เจ้าของบทความ)

ผู้แต่ง LoveUnoona
ขีดเขียนชั้นมอปลาย (123)
เด็กใหม่ (4)
เด็กใหม่ (0)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

session 1. นิรัน

เขียนเมื่อ วันที่ 8 มี.ค. 2557 19:50 น.

( แก้ไขเมื่อ วันที่ 20 มี.ค. 2557 10:59 น. โดย เจ้าของบทความ )

ในโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง (เรื่องมันงง.งง)

นิรัน นิรัน ลูกแม่เมื่อไหร่ลูกจะฟื้นสักที!!!

______________________________________________________

By LoveUnoona

______________________________________________________

 

               เห้ย!!!พวกเราไปทิปนี้เว้ย ได้ข่าวว่าไกลมากเลยโว้ย

               เห้ย!!!ดีฟตื่นเว้ย มัวแต่หลับอยู่นั่น 555+ ป่ะไปทิปนี้กัน

               เห้!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

______________________________________________________

(ณ ที่แห่งหนึ่งแถวชายป่ารกร้าง)

สิงค์!! นี่ที่ไหนว่ะ เห้ย!!!ตื่นดิๆ

                เห้ย!!! เลือด!!! (ดีฟพูด)

                      ดีฟใครทำว่ะ เห้ย!!! ดีฟ ดีฟ (ดีฟเป็นคนกลัวเลือดมากเลยสลบไป)

.....

______________________________________________________

(เช้าวันต่อมา ณ โรงพยาบาล)

นิรันลูกแม่ ..เดี๊ยวแม่ไป ข้างนอกกก่อนน่ะ ก่ะว่าจะไปซื้ออะไรมาให้ลูกทานสักหน่อยนึง (แล้วก็เดินจากไป พร้อมปิดประตู)

                     และตอนนั้นก็มีสายโทรศัพท์โทรเข้ามาพอดี (แต่ก็ต้องเป็นเสียงฝากข้อความ)

 

ตอนนั้นนิรัน รู้สึกตัวและตื่นขึ้นพอดี แล้วก็ไม่รู้ว่าตัวเองมาทำอะไรที่นี่และมาทำไม

ทำไมต้องมีสายระโยงระยางนี่ด้วย ทั้งที่เนื้อตัวเราไม่เป็นอะไรเลย

แล้วนิรันก็ ตื่นมาแบบคนไม่เคยเป็นอะไรเลยแล้วก็เปลี่ยนชุด ใส่หมวกใส่แว่น

(เอ้อลืมบอกไปนิรันใส่แว่นมาตลอดๆ ตอนอยู่ในโรงพยาบาล)

 

_______________________________________________________

 

           นิรันเดินออกจากห้องไป แต่ตอนนั้น นางพยาบาลทั้งหลาย ต่างมีแต่คนไม่ว่าง และไม่สนใจนิรันและก็เดินจากไป โดยที่ไม่มีใครรู้และสนใจ นิรันเลย เพียงแค่คนป่วยไม่รู้ตัว

 

           นิรัน ตามหาว่าตัวเองทำไมต้องมาที่นี่ และโตป่านี้แล้วยังไม่มีงานทำเลยอีกหรอ

_________________________________________________________

  สักพักนิรันก็เดินมาหยุดอยู่หน้าร้าน        

นิรันเดินมาเจอร้านอาหารญี่ปุ่นแห่งหนึ่ง เป็นร้านเล็กๆไม่มีใครรู้จักในร้านก็มีคนอยู่น้อย พนักงานในร้านมีเพียง ลุงแก่ๆคนหนึ่ง กับสาวน่ารัก คะวะอิๆ เป็นสาวตัวน้อย ยิ้มหวาน ผิวขาวคนหนึ่ง น่ารักมากๆ แต่ไม่มีใครเข้าร้านแห่งนี้เลย

                                                     นิรันเลยงงว่าเป็นเพราะเหตุใด

                     สาวน่ารักๆ แต่กับไม่มีใครเข้าร้านเลย แกเลยขอสมัครเป็นคนทำงานในนี้ด้วย

                    และเพื่อได้ใกล้ชิดกับสาวคนนั้นให้ได้ เขาก็จะยอมทุกๆสิ่ง

_________________________________________________________

_________________________________________________________

วันๆของนิรัน ทำอาหารญี่ปุ่นอยู่ที่นั่นทุกๆวัน แต่แขกอะไรก็ไม่เข้าสักที

จะเข้าก็แต่รายน้อยๆ

_________________________________________________________

และวันหนึ่งมันก็มาถึง เวลาประมาณ 21.50 น.

นิรันกำลัง ทำอาหารอยู่ดีดี และแล้ว นิรันรู้สึกชอบในตัวผู้หญิงคนนี้มากและ จึงชวนเธอไปคุยด้วยในห้องในร้าน (ตอนนั้นคุณลุงไม่อยู่)และกำลังจะขอจับมือ แต่สักพักไฟในห้อง นั่งในร้านดันมาดับ ปึบ!!!

 

นิรันยังคงรักผู้หญิงคนนั้นมาก เลยจับมือกับผู้หญิงคนนั้น

ทำไมมือเธอเย็นจังครับ

เธอส่ายหน้า แล้วก็ยิ้มให้ อย่างมีความสุข

忘れて (ลืม)

 _________________________________________________________

 

      นิรัน นิรัน ลูกแม่ ตื่นเถอะลูก!!!!

            นิรันตื่นขึ้นมาเพราะได้ยินเสียงแม่ตัวเอง จากมือถือ!!!

_________________________________________________________

ตั้งแต่ตอนเด็กๆ ของนิรัน (ภาพก็ย้อนไป)

      นิรันทำไมโจทย์แค่นี้ลูกก็คิดไม่ได้  แล้วแม่ก็หยิบกระดาษแผ่นเก่าๆมาใหห้นิรันดู

      เป็นโจทย์ง่ายๆ แต่ก็มีข้อหนึ่งผิด

      9*7=64

      แม่เลยถามนิรันไปว่า จะบ้าหรอลูกจะได้ 10 คะแนนอยู่แล้วแต่ แค่ข้อเดียวลูกกับดันมาคูณ  ผิดแค่เลข 9*7 มันต้องเท่ากับ 63 สิแค่นี้ถึงจะถูก

       ตอนเด็กๆ นิรันเป็นคนชอบคิดต่าง ไม่เหมือนใครก็เลยชอบให้มันเป็นอย่างงู้นอย่างงี้ไป

_________________________________________________________

        นิรันลุกขึ้นมาอีกที ในมือถือโทรศัพอยู่ เวลาขณะนี้ก็ประมาณใกล้เที่ยงคืน

        นิรันคงคิดไปเองแหละสิ่งที่มันเกิดขึ้นคงเป็นเพียงความฝันแปลกๆอย่างหนึ่งของมัน

_________________________________________________________

        นิรันตื่นขึ้นมาตอนเช้าๆ ในโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง

        ก็ยังคงใส่ชุด ผู้ป่วย

        เช้าวันนี้เป็น ข้าวผัดกระเพราะน่ะค่ะ

     พยาบาลใส่ชุดยุนิฟอร์มหน้าตาน่ารัก น่ารักคนหนึ่งเดินเข้ามาแล้วเตรียมอาหารมาให้

       พยาบาล:นี่ๆ!! นายอ่ะยังไม่หายอีกหรอ นานแล้วน่ะ ♥

       นิรัน: ก็เริ่มดีขึ้นน่ะ

       พยาบาล:อย่าไปคิดมากน่ะ ลืมๆมันไปเถอะ

       นิรัน:ห่ะ!!! ลืมอะไรเหรอ

       พยาบาล: อ่าว จำไม่ได้จริงๆหรอเรื่องเมื่อวานอ่ะ สงสารเธอน่ะ

       นิรัน:เรื่องอะไรหล่ะ นี่คุณหมออย่าบอกน่ะว่า เรื่องของเราสองคน

       พยาบาล: ...เราขอโทษน่ะ (แล้วก็เดินจากไป)

       นิรัน: !!!

_________________________________________________________

        เรื่องของวันเมื่อววาน เรื่องอะไรว่ะ END นิรัน (โปรดติดตามชม)

        ขอบคุณทุกคนที่อ่านน่ะครับ ☺

         

บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

0
โหวต 0 /10 คะแนน
จากสมาชิก 0 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

0 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

0 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

0 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...