น้อมรำลึกถึงพ่อหลวง ร.๙

เรื่องสั้น : [Black Day] วันแห่งความตาย

อ่าน 997
วิจารณ์ 0
แนว:
จำนวน:
1 ตอน
แต่งเมื่อ:
วันที่ 3 ก.พ. 2557 18:32 น.

(แก้ไขเนื้อหาล่าสุดเมื่อ โดย เจ้าของบทความ)

ผู้แต่ง snowred
ขีดเขียนในตำนาน (755)
เด็กเข้าเรียน (111)
เด็กหัดอ่าน (157)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

ตอน 1. ๑๔ กุมภาพันธ์ วันแต่งงานคือวันตาย

เขียนเมื่อ วันที่ 3 ก.พ. 2557 20:32 น.

         

                กาลครั้งหนึ่ง...

                มีเด็กสาวอยู่คนหนึ่ง ชื่อของเธอคือ หทัย เธอมีคู่หมั้นซึ่งเป็นเพื่อนของเธอ แม้ชายคนนั้นจะเป็นคนที่ดีแต่เธอไม่อยากแต่งงานกับเขา

                เธอเองก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร…

                ปอยู่มาวันหนึ่ง ในขณะที่เธอกำลังเดินอยู่ในสวนดอกไม้ของบ้านหทัย เธอพบคนในชุดนักมายากลคลุมผ้าสีดำใส่หน้ากากเหมือนตัวตลก เธอไม่ได้เอะใจอะไรเพราะคิดว่าเป็นเพียงนักมายากลที่จะมาแสดง

                 แต่เปล่าเลย…

                หทัยเพิ่งตระหนักได้ว่าเขาเป็นอย่างอื่นทันทีที่เขาหยิบมีดเปื้อนของเหลวสีแดงหนืดชี้ปลายมีดมาทางเธอ เด็กสาวหวาดกลัวก่อนจะก้าวหนี แต่ไม่ทัน นักมายากลคนนั้นได้คว้าตัวเธอมาก่อนจะกระซิบว่า แต่งงานกับฉันซะ

                ประโยคง่ายๆ แต่เด็กสาวไม่เข้าใจ เธอดิ้นหวังให้เขาปล่อย ฆาตกรในคราบนักมายากล ในจังหวะหนึ่งที่เขาเผลอ หทัยก็ผลักร่างในชุดนักมายากลสุดแรง ก่อนจะก้าววิ่งหนีออกไป

                หทัยกลับมาที่บ้าน แม่ของเธอเข้ามาพูดกับเธอเกี่ยวกับเรื่องแต่งงานในวันที่ใกล้จะเข้ามาถึง

                “หทัย หนูลองคุยกับเขาหรือยัง”

                หทัยหลุบตาแล้วพึมพำตอบ

                “ยัง… ไม่ได้คุยค่ะ”

                “ช่างเถอะ ลูกจะต้องแต่งงานกับเขา เป็นเพื่อนกันมาสิบๆ ปีแล้วนี่ น่าจะคุ้นเคยกันบ้างนะ” แม่ของเธอยกขนมเข้าไปอบในเตาพลางพูด สีหน้าของหทัยไม่ได้นัก …เธอไม่อยากแต่งงานกับเพื่อนที่คบกันมาหลายปี

                เวลาล่วงเลยไปจนกระทั่งถึงวันที่หทัยจะต้องแต่งงานกับเพื่อนชาย วันที่ ๑๔ กุมภาพันธ์ เธอในตอนนี้สวมชุดเจ้าสาวแบบตะวันตกคลุมผ้าผืนหนึ่งลายไทยสวยงาม ใบหน้าเศร้าหมองของเธอนั้นเห็นได้ชัด ในขณะที่แม่ของเธอซึ่งจัดชุดให้เธอเสร็จแล้ว ออกไปข้างนอกเพื่อต้อนรับแขก นักมายากลก็เข้ามาหาเธอทางหน้าต่าง หทัยตกใจมาก เผยปากจะร้องแต่ผู้ที่เข้ามาก็โอบกอดเธอก่อนจะใช้มือปิดปากหทัย

                “เงียบ--- คราวที่แล้วเธอทำฉันเจ็บนะ” เธอไม่เข้าใจเพราะเมื่อตอนนั้นเธอเพียงแค่ผลักให้ออกห่าง นักมายากลคนนั้นกระซิบ “ฉันรักเธอมากเลยนะ รู้มั้ย?”

                “แต่ฉันเกลียดเธอ ทั้งรักและเกลียดชังในตัวเธอ”

                “…” เมื่อกี้ที่เขาบอกว่ารักมันหมายความว่าอย่างไร

                “อยากฟังมั้ย”

                “…”

                 เธอไม่เอ่ยอะไร

                “เรื่องของเรา คน” นักมายากลกระซิบด้วยเสียงแหบพร่าและเยือกเย็น “ฉันเล่าเลยนะ”

                .

                .

                .

                วันนั้นเมื่อครั้นเรายังอยู่ประถม เพื่อนผู้หญิงของฉันตาย เธอมีเพื่อนอีกคนหนึ่งซึ่งก็คือคู่หมั้นของเธอ มันฆ่าเพื่อนฉัน คนที่ฉันรักที่สุดและเหลือเพียงคนเดียวที่จะรักฉัน ---เพื่อนของฉันมีใบหน้าที่เหมือนเธอมากเลยล่ะ

                เหมือนมากซะจนน่าสะอิดสะเอียน

                ---ก่อนวันนั้นที่ฉันคร่ำครวญสาปแช่งมันและวิงวอนต่อพระเจ้าให้เพื่อนฟื้นขึ้นมา ในขณะที่ฉันกำลังเดินผ่านบ้านหลังหนึ่ง ฉันเห็นเพื่อและคู่หมั้นของเธอ…

                จูบกัน

                ฉันรู้สึกเกลียดชังและรัก ยิ่งมองนานก็ยิ่งหวง

                หลังจากนั้น---

                เพื่อนก็ตาย

                เพราะคู่หมั้นของเธอ

                ฉันปรารถนาที่จะให้เพื่อนฟื้นมาตลอดจนกระทั่งวันหนึ่ง ฉันเห็นเธอกำลังเก็บดอกไม้ในสวน ---อย่างที่ฉันบอกว่าใบหน้าของเธอเหมือนเพื่อนมาก ฉันถึงตกหลุมรักเธอไงล่ะ

                แต่เพราะเพื่อนที่เหมือนเธอเคยทำฉันเจ็บ ฉันจึงคิดว่าหากยังให้เธอมีชีวิตอยู่ต่อไปเธอก็อาจจะทำให้ฉันเจ็บอีกซ้ำสอง …เพราะงั้นวันนี้ที่ฉันมาก็เพื่อจะฆ่าเธอไงล่ะ

                .

                .

                .

                “ที่นี้เข้าใจหรือยังล่ะ”

                “…”

                “วันนี้… ฉันจะมาฆ่าเธอ” นักมายากลพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบก่อนจะหยิบมีดออกมาแล้วกดลงไปที่อกข้างซ้ายของหทัย

                “น่ะ นาย… อย่านะ!!”

                แปะ… แปะๆ

                เลือดซึมและไหลหยดลงพื้น นักมายากลกดลึกลงไปอีกและลงไปอีกก่อนจะดึงออกมาอย่างแรงจนเด็กสาวต้องกระอั่กเลือดออกมา เปลี่ยนตำแหน่งไปแทงที่หัวใจ

                “ฮึก…” หทัยสะอื้นก่อนจะร้องไห้ แต่ไม่นานเสียงก็แผ่วลง น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าไหลกระทบใบมีดสีเงินซึ่งสะท้อนใบหน้าของเธอ นักมายากลค่อยๆ ถอดหน้ากากออก ใบหน้าบางเรียวได้รูปนั้นคือโฉมหน้าที่แท้จริง

                แท้จริงฆาตกรในคราบนักมายากลนั้นคือผู้หญิง

                “เธอ… เป็น… ผะ ผู้ ผู้หญิงเหรอ…”

                “ใช่แล้ว”

                แก๊ก

                หน้ากากตกบนพื้น

                ใบหน้าที่เผยของนักมายากลยิ้มอย่างเยือกเย็นและมีความสุข

                นักมายากลกระซิบเบาๆ

                เสียงนั้นเต็มไปด้วยความรัก

                “ฉันรักเธอ… ฉันเกลียดเธอ…”

                “…” หทัยมองนักมายากลด้วยดวงตาที่น้ำอาบให้พร่ามัว

                “เพราะงั้นฉันถึงต้องฆ่าเธอ”

                ฆ่าทั้งๆ ที่ไม่ได้ทำอะไรหรือเกี่ยวอะไรด้วย

                แต่เพราะใบหน้าเหมือนกัน หทัยอาจจะทำแบบเดียวกับเพื่อนของนักมายากล

                มันเกี่ยวด้วยเหรอ

                ที่หน้าเหมือนกันจะทำผิดอีกเหมือนกัน

                หทัยคิดได้เพียงเท่านั้นความตายก็พรากลมหายใจไม่ให้เธอมีชีวิตอยู่อีก

                “ฉันรักเธอ”

                นักมายากลเอ่ยด้วยเสียงแผ่วเบา เธอไม่ได้เอ่ยกับหทัยแต่เอ่ยกับหญิงที่ตนรัก

                “เธอตายไป… นั่นแหละดีแล้ว…”

               

               

               

 

บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

0
โหวต 0 /10 คะแนน
จากสมาชิก 0 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

0 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

0 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

0 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...