เรื่องสั้น : เสิร์ฟรักรสสตอเบอร์รี่

อ่าน 1,828
วิจารณ์ 0
แนว:
จำนวน:
4 ตอน (จบบริบูรณ์)
แต่งเมื่อ:
วันที่ 14 ม.ค. 2557 14:25 น.

(แก้ไขเนื้อหาล่าสุดเมื่อ โดย เจ้าของบทความ)

ผู้แต่ง nooann
หัดอ่านหัดเขียน (14)
เด็กใหม่ (1)
เด็กใหม่ (0)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

ตอน 1. ตอนที่ 1

เขียนเมื่อ วันที่ 14 ม.ค. 2557 14:29 น.
•»

กริ่งเข้าเรียนดังขึ้นและฉันกับเพื่อนๆก็เดินขึ้นเรียนปกตอเหมือนทุกวัน แต่สิ่งที่ไม่เหมือนทุกวันคือ โต๊ะข้างๆ ฉันจากเมื่อสองวันก่อนมันยังว่างอยู่แต่วันนี้มันกลับมีกระเป๋าของใครบางคนวางอยู่

            “แกๆ กระเป๋าใครไม่คุ้นนะ แกซื้อใหม่หรอ”

ฉันหันไปถามทิวลิบกับจันทร์เจ้าเพื่อนสนิทของฉัน

“แกจะบ้าหรอของฉันอยู่นี่”

“ของฉันก็อยู่นี่”

ทั้งสองคนชี้ไปที่กระเป๋าพร้อมกับทำหน้าจริงจังมากๆ

“เอ้า! งั้นของใครล่ะ”

“ของเราเอง”

เสียงนิรนามดังขึ้นก่อนที่เราจะหันไปที่ต้นเสียงพร้อมๆ กัน

“มีใครนั่งหรอ ถ้ามีเดี๋ยวเราย้ายไปนั่งที่อื่นได้นะ”

“เปล่าๆ ไม่มีหรอกนั่งได้ไม่เป็นไร”

ฉันตอบพลางโบกไม่โบกมือ ก็ทั้งห้องมีที่ข้างฉันที่เดียวเท่านั้นที่ว่าง

“ว่าแต่พึ่งย้ายมาใหม่หรอเปิดเรียนมาสองวันแล้วพึ่งจะเห็นหน้า”

“ใช่ๆ เราชื่อกันต์ แล้วเธอล่ะ”

“เราชื่ออุ๊บอิ๊บนี่เพื่อนเราชื่อทิวลิบกับจันทร์เจ้า”

ฉันพูดพลางชี้ไปทางเพื่อนทั้งสอง ฉันยังไม่ได้บอกใช่ไหมว่าสอนคนนี้เป็นเพื่อนสนิทที่สุดของฉัน ก็จะไม่สนิทได้ไงล่ะก็ฉันเรียนด้วยกันมาสี่ปีเต็มๆ ปีนี้ก็ปีที่ห้าแล้ว

“นั่งได้แล้วมัวแต่คุยกันอยู่ได้ไม่เรียนกันหรือไง”

เสียงอาจารย์ดังขึ้นและมันก็สามารถทำให้วงแตกและต่างก็หาที่นั่งของตนเอง

 

กริ่งเลิกเรียนดังขึ้นและแน่นอนไม่ต้องพูดอะไรต่างกูรู้หน้าที่ดี เก็บของใส่กระเป๋าเตรียมตัวกลับบ้าน

“แกจะกลับเลยไหมเนี่ย ฉันว่าจะชวนแกไปกินไอศกรีมร้านเปิดใหม่ตรงข้ามโรงงเรียนเราคนขายหล่อมากแก”

จันทร์เจ้าหันมาชวน

“จริงแกหล่อมากฉันไปกินมาเมื่อวาน”

ทิวลิบหันมาพูดพลางเก็บของใส่กระเป๋า

“ไม่รู้ดูก่อนไม่ค่อยอยากกินเท่าไหร่ ถ้าพวกแกอยากกินแกก็ไปกันก็ได้นะ ไม่ต้องห่วงฉันไม่งอลแกหรอก”

ฉันตอบพลางเก็บของใส่กระเป๋า ทำไงได้ก็ฉันไม่อยากไปจริงๆ ก็เมื่อวานฉันพึ่งไปกินที่ซเว่นเซ่นกับแม่มา ทำเอาเบื่อไปอีกนานเลยแหละ

“ไม่แกต้องไปพร้อมพวกฉัน” << ทิวลิบ

“ใช่ๆ ถ้าไม่ไปฉันโกรธ” << จันทร์เจ้า

ทำหน้าอย่างกับจะกินฉันเข้าไปทั้งตัว ถ้าวันนี้ฉันไม่ไปฉันจะโดนฆ่าตายไหม

“สรุปคือฉันต้องไปใช่ป่ะ”

“ใช่ / ใช่”

จะประสานเสียงกันทำไมเนี่ย สุดท้ายฉันก็โดนลากมาที่ร้านจนได้ ไหนๆ ก็มาแล้วกินสักหน่อยจะเป็นไรไป ให้ตายสิใจอ่อนอีกจนได้สงสัยฉันจะอ้วนตายแน่ๆ

ทันทีที่เปิดประตูเข้าไปก็จะได้ยินเสียงกระดิ่งที่ห้อยตรงประตูทางเข้าและเสียงตอนรับของพนักงาน

“ยินดีต้องรัยครับ”

ฉันได้แต่ยิ้มรับก่อนจะเดินไปนั่งที่โต๊ะด้านในสุดริมหน้าต่าง บรรยากาศดีมากๆ ตกแต่งร้านออกแนวหวานๆ เพราะผนังเป็นสีชมพูอ่อนๆ มีโครมไฟหลายสีหลายแบบส่วนโต๊ะก็เป็นวงกลมบ้าง สี่เหลี่ยมบ้าง แต่ที่น่าแปลกก็น่าจะเป็นเก้าอี้รูปสตอเบอร์รี่นี่แหละ แต่มันก็ดูน่ารักดีนะเพราะฉันชอบสตอเบอร์รี่มาก ถ้าได้มานั่งกับแฟนคงโรแมนติกน่าดู

“รับอะไรดีครับ”

“แกเอาไรดี”

“เหมือนเดิมที่ฉันชอบกินแหละ”

ฉันหันไปตอบก่อนจะหันกลับมามองไปนอกร้าน

“แกๆ เค้กก็มีน่ากินมากอ่ะ พี่คะเอาอันนี้กับอันนี้แล้วก็ไอศกรีมสตอเบอร์รรี่คะ”

เสียงจันทร์เจ้าสั่งออเดอร์และไม่นานก็มาเสิร์ฟ และทันทีที่อาหารวางไม่ต้องเสียเวลากันมากมายเพราะเรื่องกินมันเรื่องใหญ่ (เห็นแกกินนั้นเอง)

“อ้าว! หวัดดีจำเราได้ไหมที่นั่งข้างๆเธอไง”

“จำได้ชอบกินไอศกรีมเหมือนกันหรอ”

หน้าตาไม่น่าชอบกินนะ (คิดในใจ)

“เปล่าร้านเราเอง”

ช๊อก! ดีนะคิดในใจไม่งั้นโดนจับโยนออกนอกร้านแน่เลย

“จริงหรองั้นวันนี้เลี้ยงตอนรับมิตรภาพของพวกเรากันดีป่าว”

ไม่ต้องถามว่าใครก็ยัยทิวลิบแน่นอนยัยนี่ชอบของฟรีจะตายจะว่าไปฉันก็ชอบนะ

“เอาสิ ฉันเลี้ยงเอง”

เอาแล้วไง ยังไม่รู้จักยังทิวลิบดีพอ ยัยนี่กินที่ร้านไหนร้านนั้นได้กำไรบานเลยแต่ฉันว่างานนี้จะมีคนขาดทุนแน่นอน

“แล้วย้ายมาจากไหนหรอ”

“เราย้ายมาจากต่างจังหวัด ย้ายมาอยู่กับครอบครัว”

“แล้วมีเพื่อนบ้างหรือยังล่ะมาเรียนวันแรก”

“ก็พอมีบ้างแต่ยังไม่ค่อยกล้าคุยเท่าไหร่”

“แล้วมีแฟนหรือยัง”

นั้นไงตรงมาก ยัยจันทร์เจ้าไม่รู้ไปเอาความกล้ามาจากไหน ขนาดรู้จักกันวันแรกยังถามขนาดนี้ ถ้าสนิทกันอีกหน่อยไม่ถามเลยหรอว่าพ่อชื่ออะไร

“ยังไม่มี”

กันต์ตอบทันที่โดนไม่ต้องคิดอะไรเลยสักนิด และอีกอย่างทำไมต้องหันมาทางฉันด้วย ฉันไม่ได้เป็นคนถามสักหน่อยนะ ท่าจะบ้า (ฉันคิดในใจนะ) พวกเราต่างคนต่างกินและพูดคุยกันจนสนิท

“ฉันกลับบ้านก่อนนะ ขอบใจนะที่เลี้ยง”

“ไม่เป็นไร”

กันต์เดินออกมาส่งพวกเราที่หน้าร้านก่อนที่จะแยกย้ายกันกลับบ้าน

•»
บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

9.7
โหวต 9.7 /10 คะแนน
จากสมาชิก 1 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

10 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

9 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

10 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...