น้อมรำลึกถึงพ่อหลวง ร.๙

เรื่องสั้น : U'RE BAD ไสหัวไปพ่อหนุ่ม Bad

อ่าน 685
วิจารณ์ 0
แนว:
จำนวน:
1 ตอน (จบบริบูรณ์)
แต่งเมื่อ:
วันที่ 31 ธ.ค. 2556 19:25 น.

(แก้ไขเนื้อหาล่าสุดเมื่อ โดย เจ้าของบทความ)

ผู้แต่ง Orar
ขีดเขียนหน้าใหม่ (52)
เด็กใหม่ (5)
เด็กใหม่ (0)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

ตอน 1.

เขียนเมื่อ วันที่ 1 ม.ค. 2557 18:37 น.

( แก้ไขเมื่อ วันที่ 1 ม.ค. 2557 19:02 น. โดย เจ้าของบทความ )

          วันที่ฉันกับเขายังคบกันอยู่ มันเป็นช่วงเวลาที่แสนวิเศษสำหรับฉันมาก ฉันชื่อแก้ม ฉันเคยมีแฟนเป็นรุ่นพี่ ม.5 ชื่อโอม เราสองคนคบกันได้เพียง 2 เดือน ก็เลิกลากันไป ตอนนี้เราสองคนอยู่ในฐานะ 'คนรู้จัก' เพราะฉากจบของเราสองคนมันดันไม่สวยงามเหมือนในละครรักหวานแหวว

          วันที่เราสองคนเลิกกัน ภาพความทรงจำครั้งสุดท้ายของฉันคือ เขาโทรหาฉัน เมื่อฉันรับสาย เราสองคนก็คุยกันปกติ คุยกันไปเรื่อยๆ จนฉันพูดถึงเรื่องเก่า เรื่องที่งานฉลองวันเกิดของเพื่อนเขา ตัวฉันเองแค่พูดแซ่วๆ เล่น ประมาณว่า

 

"พี่โอมจำวันที่เรากินเลี้ยงงานวันเกิดแจ็คได้ไม แล้ววันนั้นก็มีน้องแจ่มที่พี่โอมเคยกิ้กกั้กกันอะ ฮ่าๆๆ พี่โอมรู้ไม ว่าตอนที่ยัยนั้นเห็นเราสองคนจับมือกัน และแก้มก็ซบไหล่พี่โอม ตอนนั้นแก้มไม่รู้เลยนะ ว่ายัยนั้นกิ้กพี่โอมน่ะ ฮ่าๆๆๆ พูดแล้วก็ขำ ถึงว่าทำไมยัยนั้นถึงได้ทำหน้าตาเอ่อๆ แปลกๆ เป็นแก้ม แก้มคงจะช็อกมากเหมือนกันแหละ แต่หน้าของยัยแจ่มตอนนั้น ฮ่าๆๆๆ บอกตรงๆ ว่าเอ่อจริงๆ นะ พี่โอมได้เห็นรึเปล่า"

 

          ในใจก็ไม่อยากจะพูดถึงเรื่องแบบนี้ออกมาหรอก... แต่ฉันก็ไม่ได้คิดอะไร เพราะเรื่องในตอนนั้นมันจบไปแล้ว เราสองคนก็คบกันปกติแล้ว ไม่อยากจะลื้อฟื้นแต่มันตลกจริงๆ แต่ใครจะไปรู้ว่ามีเพียงฉันที่ตลกขกขำกับเรื่องแบบนี้

 

"นิแก้ม... เรื่องมันเก่าแล้ว ทำไมยังเอามาลื้อฟื้น อยากจะหาเรื่องกันอีกเหรอ"

"เปล่านะพี่โอม แก้มแค่เอามาพูดฮาๆ พี่โอมอย่าคิดมากได้ไม"

"ฮาเหรอ ฮาแต่กับแก้มนะซิ! เรื่องแบบนี้มีไว้ล้อเล่นเหรอ มีไว้ขำเหรอ!"

"แล้วทำไมพี่โอมต้องตวาดใส่แก้มด้วย!!! เรื่องมันก็จบๆไปแล้วแท้ๆ! แค่เอามาพูดเฉยๆ! แก้มไม่ได้คิดแค้น หรือโกรธพี่โอมแล้วสักหน่อย!!!"

"..." แล้วเขาก็เงียบไปนาน เสียงสุดท้ายคือ "ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ด ...."

 

          ยอมรับ... ยอมรับเลยว่าฉันเป็นคนก่อปัญหาขึ้นมาเอง แต่เรื่องแบบนี้ พี่โอมก็ไม่น่าเอากลับมาซีเรียสนิ ความรู้สึกของคุณตอนนี้มันเหมือนร้อนตัวซะมากกว่า หรือถ้าจะให้ฉันคิดในแง่บวก คุณก็คงกำลังรู้สึกผิดอยู่ ใช่ไหม?

 

               ณ โรงเรียนที่เราสองคนกำลังเรียนอยู่

          นี้ก็เป็นเวลา บ่าย 3 โมง 28 นาทีแล้ว ใกล้ถึงเวลาที่ครูจะเปิดประตูรั่ว เพื่อให้นักเรียนกลับบ้าน วันนี้ฉันเห็นพี่โอมมาโรงเรียนตามปกติ แต่เขาไม่ทักฉันเลยแม้แต่นิดเดียว เวลาที่ฉันมองเขา เขาก็มองกลับพร้อมใบหน้าที่เรียบเฉย ใบหน้าที่สื่อถึงความหมายว่าเราไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ฉันรู้สึกเสียใจ และโกรธเขามากๆที่เขากล้าทำใบหน้าแบบนั้นใส่ฉัน เห็นฉันเป็นคนนอกไปแล้วเหรอ เพียงแค่เรื่องเล็กๆ แค่นี้ มันถึงทำให้เขาเปลี่ยนความรู้สึกที่เคยมีให้ฉันไปได้ง่ายๆ ใช้เวลาเพียงคืนเดียวเลยเหรอ เขาแสดงกิริยาแบบนั้นออกมามากเท่าไร มันยิ่งทำให้ฉันกดดัน และเก็บความรู้สึกไม่ไหว ตอนนี้ฉันเลยตัดสินใจ เดินไปถามเขาตรงๆ

 

"เป็นอะไร ยังโกรธอยู่เหรอ แก้มขอโทษ"

"..." เขาใช้หางตามองฉัน เหมือนจะเหยียบฉันให้จมลงดิน ฉันเริ่มรู้สึกทนไม่ไหว เลยตวาดใส่เขาดังๆ จนคนในบริเวณนั้น หันมามองที่เราสองคน

"พี่โอม!! ถ้าจะมาทำตัวแย่ๆแบบนี้นะ! บอกมาเลยดีกว่า ว่าต้องการอะไร!!" เขาหันมามองฉันด้วยสายตานิ่งเฉย และเอ่ยปากพูด

"เราเลิกกัน... ชัดไหม" ฉันช็อกอยู่นาน น้ำตาของฉันร่วงลงมาอาบแก้ม พอรู้สึกตัวก็ไม่เห็นเขาอยู่ตรงหน้าอีกแล้ว และฉันก็ยังยืนอยู่ตรงนั้น สักพักโบวี่เพื่อนของฉันก็วิ่งเข้ามาปลอบฉัน กอดฉัน ตอนนั้นฉันไม่รู้เลยว่าโบวี่พูดอะไรกับฉันบ้าง เมื่อฉันได้สติฉันก็บอกโบวี่ว่า "ไม่เป็นไรแก ฉันไม่เป็นอะไร" ก็ปากแข็งไปงั้น แต่มือทั้งสองข้างกอดรัดเพื่อนตัวเองไว้แน่น สุดท้าย... คนที่อยู่ข้างเรายามเราเจ็บก็คงเป็นเพื่อนของเรานี้แหละ

 

          ผ่านวันนั้นไปได้ 2-3 เดือน ฉันก็รู้สึกทำใจได้แล้ว และลืมเรื่องราวที่ฉันกับเขาเคยรักกันไปได้บ้าง ตอนนี้ฉันอยู่ในสถานภาพโสด 100% รอหนุ่มมาจีบ ฮุฮุ (^[]^) วันนี้ฉันกับยัยโบวี่มาเดินโลตัส เพราะจะมาเลือกซื้อของไปจับฉลากกับคนในห้อง

          เราเดินไปที่ร้านขายของพวกของกระจุกกระจิก ของแต่ละอย่างก็เอาไว้ตั้งโชว์บ้างไว้ใช้งานบ้าง เยอะแยะมากมายเต็มไปหมด เราสองคนเดินกันจนเมื่อย ฉันเลยตัดสินใจซื้อกระปุกออมสินทรงหมูสีชมพูใสๆ น่ารักมาก! >_< และยัยโบวี่ก็ซื้อตุ๊กตาหมีสีขาวไซส์กลางๆไปจับฉลาก (นิหล่อนไม่นึกเลยเหรอ ว่าถ้าเป็นผู้ชายจับได้กล่องของเธอแล้วเปิดกล่องของขวัญ แล้วเจอไอ้ตุ๊กตาหมีสีขาวหน้าโง่นี้ ฉันคิดว่าเขาคงจะรู้สึกฟินสุดยอดอะ -__-)

          เราสองคนเดินออกจากโลตัสและกำลังรอรถเมลล์อยู่ เมื่อไรรถเมลล์มันจะมาวะ! (เพิ่งจะมารอ มาบ่นมาโวยวายแหละ)

"นิ... แกรู้มะ! ว่าพี่โอม แฟนเก่าแกอะ เขามาชอบฉันละ มาจีบฉันอยู่ แต่ฉันไม่เอาหรอกน่ะ โฮ๊ะๆๆๆ (^0^) มาทำเพื่อนฉันเจ็บแท้ๆ ยังจะกล้ามาจีบเพื่อนของแฟนเก่าอีก บ้ารึเปล่าเนอะ (^,^)" ยัยโบวี่เปิดประเด็นได้ดีมากกก! นิเธอเอาเรื่องแบบนี้มาเปิดประเด็นเนี้ยนะ! ทำให้ผู้ฟังรู้สึกดีมากเลยนะย่ะ!

"อืมๆ แล้วแกจะทำไง (-.-)"

"ก็... ไม่รู้ดิ แกอยากแก้แค้นไม (-[]-?)"

"ไม่อะ... (-_-) ปล่อยๆ ไปเถอะ"

"แหม... แกนิ... เขาทำแกเจ็บนะ แกน่าจะลองแก้แค้นดูสักนิด แค่นิดๆ หน่อยๆ เอง"

"แกอยากทำก็ทำเองสิ ฉันไม่อยากแก้แค้นใคร ( - -)"

"แหมะ! แม่คนดี แม่ศรีเรือน (^[]^)"

"เดียวๆ เกี่ยวไรกับแม่ศรีเรือนกันย่ะ! ยัยบ้า (-_-)"

"ฮ่าๆๆๆ ก็ไม่รู้ดิ (^o^)" ยัยนี้ท่าจะปัญญาอ่อน - -ll แต่ฉันรู้ดี... โบวี่... คนอย่างเธอ ถ้าพูดออกมาแบบนี้แล้ว เธอคงกำลังคิดอะไรสนุกๆ อยู่แน่ๆ

 

          พอรถเมลล์มา เราสองคนก็รีบเดินขึ้นรถเมลล์ และจบการสนทนาเรื่องนั้นไป ในระหว่างที่เราสองคนนั่งอยู่บนรถเมลล์ ฉันกับโบวี่ก็นั่งคุยกันไปเรื่อยเปือย จนหมดเรื่องคุย เราเลยนั่งเงียบใส่กัน ฉันที่นั่งอยู่ริมหน้าต่าง ก็มองออกไปข้างนอกหน้าต่าง เห็นถนน เห็นรถ เห็นคนที่ยืนอยู่ข้างทาง เห็นป้ายนู่นนี้นั้นเยอะแยะเต็มไปหมด (=_=) บางทีมันก็ดูจะรกไปนะ ไอ้ป้ายพวกนี้เนี้ย

          เมื่อถึงป้ายที่ฉันต้องลง ฉันเลยบอกลายัยโบวี่ และลุกขึ้นยืน เดินเกาะราวที่อยู่ข้างบนหัว ค่อยๆเดินไปที่หน้าประตูรถเมลล์ พอประตูเปิด ฉันก็เดินลงรถเมลล์ไป และยืนโบกมือบ๊ายบายเพื่อนรักที่ตอนนี้กระเถิบมานั่งอยู่ริมหน้าต่างพอรถเมลล์คันนี้วิ่งผ่านไป ฉันก็เรียกวินมอไซค์กลับบ้าน

 

           หลังจากรอเวลามา 4 วัน วันนี้ก็เป็นวันศุกร์ (^3^) ซึ่งเป็นวันที่โรงเรียนฉัน จัดกิจกรรมวันคริสมาสต์ ในช่วงเช้า ก็มีจัดกิจกรรมตักบาตรทำบุญกัน และทางโรงเรียนก็จับฉลากของขวัญให้นักเรียนที่มีชื่อในแผ่นกระดาษเล็กๆ ที่หยิบขึ้นมาจากกล่องใบย่อม

          ผ่านชื่อใครไปหลายคนแหละ นี้คงเป็นชื่อสุดท้ายแล้วมั้ง ของจับฉลากชิ้นสุดท้ายก็คือกระเป่าดินสอแบบตุ๊กตากบ นอนตัวยาวๆ ตาโตๆ (-_-) หน้าตามันดูกวนส้นยังไงไม่รู้แฮะ...

 

"นางสาว... พิมพ์พิกา เนตรศิรินทร์ คะ! เชิญมารับของขวัญทางนี้เลยจ๊ะ" (O_O) ชื่อฉันนิ... ฉันลุกขึ้นยืน และเดินตรงไปหน้าเวที รู้สึกเขินๆแฮะ นักเรียนทุกสายชั้นจับจ้องมองมาที่ฉัน ไม่กล้าหันหลังไปมองเลย อายสุดๆ (>.<)

"ยินดีกับน้องพิมพ์พิกาด้วยนะคะ" ฉันยิ้ม และไหว้ผู้อำนวยการ ที่ส่งมอบกบน้อยนี้ให้กับฉัน และเดินหลบหายไปจากข้างหลังเวที โอ๊ย! แบบว่านะ... (-_-) ไม่เคยขี้นเวทีแบบนี้เลย ก็แค่มอบของจับฉลากนะเนี้ยะ! ทำไมฉันถึงตื่นเต้นอย่างนี้น่ะ (-[]-)

 

          พอจบกิจกรรมหน้าเสาธงแล้ว ทางโรงเรียนก็ปล่อยนักเรียนให้ขึ้นไปทำกิจกรรมกันกับคนในห้อง นักเรียนทุกคนรีบขึ้นอาคาร และกินเลี้ยงกันบนชั้นเรียน บางห้อง อยากมันส์ก็จัดแจงเตรียมเครื่องเสียงโน๊ตบุ๊ค ปิดห้องแล้วเปิดเพลงกันดังลั่นและเต้นกันในห้อง มันก็ดูสนุกนะ แต่สำหรับฉันแล้วการร้องรำทำเพลงนี้... ขอ No นะคะ ไม่เอานะ ไม่อาววว! (-_-')

          ฉันนั่งแทะไก่ย่างอยู่ในห้อง แทะแบบแอบอยู่มุมหลังห้องด้วยนะ กลัวคนอื่นเห็นจะหาว่าเราเป็นปอบ (-.,-) นั่งแทะไก่ได้ไม่แคร์สื่อเลย (._.)

 

"แก้ม! พี่โอมมาหาแกอะ" (-__-) ยัยเบลล์ที่ยืนถือแก้วน้ำเป๊ปซีอยู่หน้าห้อง หันหน้ามาทางฉัน และส่งเสียงดังลั่นห้อง เสียงของยัยเบลล์ทำเอาคนในห้องหันไปมองยัยนั้น และทุกคนก็ค่อยๆ หันมามองฉัน นิเธอหวังให้ได้รู้กันทั้งอาคารเลยเหรอย่ะ แต่ช่างเถอะ ตอนนี้ฉันคิดแค่ว่า 'พี่โอมมาทำไม' ไม่ใช่ว่าเอาฉันมาเป็นข้ออ้างเดินมาหา เพื่อจะเจอยัยโบวี่หรอกเหรอ เหอะ! ลูกไม้ตื้นมากเลยนะ บ้าบอชะมัด!

          ฉันเดินไปหน้าประตูห้อง และมองพี่โอมกับเพื่อนเขาที่ยืนอยู่ข้างหลังพี่โอม ฉันไม่เอ่ยปากพูดอะไรทั้งนั้น เพราะไม่อยากคุยด้วย ก็ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับเขาอีกต่อไปแล้ว ในเมื่อหลายเดือนมานี้ เขาทำฉันเจ็บแสบ มันจึงเป็นเหตุผลที่ฉันไม่มีประโยคที่จะคุยหรือฟังคำพูดของเขาอีกต่อไป

          เขามองหน้าฉัน และยิ้มให้ฉัน รอยยิ้มที่แสนหวานนั้น มันช่างน้ำเน่า และหมดประโยชน์ในเวลานี้

 

"แก้ม... ตอนนี้แก้มโสดไม (^_^)"

"... ( - -)"

"เงียบแสดงว่าโสดนะ (^_^)"

"... ( - -)" ฉันเลี่ยงที่จะมองหน้าเขา เพราะฉันเกลียดใบหน้าของเขาไปแล้ว

"คิดถึงจัง (^_^)" เขาขยับเท้า ก้าวมาใกล้ๆ ฉัน จนฉันเองต้องขยับเท้าถอยหลังให้ไกลจากเขา

"อืม... นี้เบอร์ใหม่พี่ (^_^)" เขายื่นกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่มีลายปากกาสีน้ำเงิน เขียนเป็นตัวเลข 10 หลัก ฉันไม่รับกระดาษแผ่นนั้น และหันหลัง เดินเข้าห้องไป และได้ยินเสียงเพื่อนของเขาตามหลังมาว่า 'กูบอกแล้ว วันนั้นมึงทำเกินไป ไปเลยกลับ...' ในใจฉันตอนนี้คิดว่า หึ! ใช่! คุณทำกับฉันเกินไป เกินไปจริงๆ เพื่อนคุณยังรู้และเข้าใจเรื่องแบบนี้ แต่คุณกลับเลือดเย็น ไม่เข้าใจมันเลยสักนิด... ที่ฉันทำในตอนนี้ มันก็เหมือนกับที่คุณเคยทำกับฉันในตอนนั้นไง ไอ้ผู้ชายเฮงซวย!

"แก้ม! แก OK ป่ะ (O.O)" ยัยโบวี่เดินมาตรงหน้าฉัน

"อืม สบาย สบายย่ะ ฮ่าๆๆ (^[]^)"

"อืม... ไอ้ผู้ชายไม่เจียมตัว! (-[]-) พูดแล้วก็มั่นไส้"

"ฮ่าๆๆๆ (^[]^) นั้นดิ"

"เอางี้ไหมแก! ฉันจะช่วยล้างแค้นให้! ฉันเอาจริงนะ! (^O^)"

"อย่าเลยโบวี่... (-_-) เรื่องมันผ่านไปแล้วนะ"

"ผ่านตรงไหน! ไอ้พี่โอมมันยังจะมาทำร้ายแกอีกนะ นี้ไง มันมาหาแกเมื่อกี้ ไม่ใช้เพราะรักแกแต่เพราะต้องการประโยชน์จากแกมากกว่า อย่างงี้มันก็ต้องสั่งสอนสิ! (=[]=)"

"เฮ้ออออ... (-_-) มันก็จริงนะ..."

"ใช่ๆ! สั่งสอน สั่งสอน! (^[]^) ฉันมั่นไส้ไอ้หมอนี้มานานแล้ว! ตกลงนะตกลง (^.^)"

"เดียว! แล้วแกมีแผนเหรอ"

"มีซิ! ฮุฮุ (^0^)"

"ว่ามา... (-_-)"

"ไม่ได้หรอก แผนลับ เราจะมาคุยกันที่นี้ไม่ได้ (^o^)" ยัยโบวี่จับแขนฉัน ดึงฉันให้เดินตรงไปตามมัน และเราก็มาหยุดอยู่ริมอาคาร ที่ไม่มีใครอยู่เลยสักคน

"แผนเป็นไง (-_-)"

"คืองี้นะแก ...."

 

          เริ่มแผน!

          ยัยโบวี่เล่าให้ฉันฟังว่า พี่โอมชอบเข้ามาทักยัยโบวี่ทุกเช้าตอนเจอกันหน้าโรงเรียน และบอกว่า อยากมาส่งยัยโบวี่ที่หน้าห้องเรียน แต่ยัยโบวี่ก็ปฏิเสธเขาไปเสมอ แต่ก็ปฏิเสธไปได้ไม่นาน เขาก็ดื้อ เดินขึ้นมาส่งยัยโบวี่ถึงหน้าห้องเรียนทุกๆวัน ตัวฉันเองก็เห็น นอกจากนี้ พอถึงตอนพักเที่ยง เมื่อกลุ่มพวกเราทานข้าวเสร็จ คุณพี่โอมก็จะชอบเดินเข้ามาหายัยโบวี่ในห้อง และมานั่งคุยอยู่ข้างๆ ประมาณว่า คนในกลุ่มเพื่อนกำลังนั่งเม้าส์มอยกันอย่างเมามันส์ จู่ๆ คุณพี่โอมก็เดินเข้ามานั่งข้างหลังยัยโบวี่ และนั่งคุยนั่งแหย่ ทำอย่างกับว่ายัยโบวี่เป็น ฟอ แอ แฟน ของคุณพี่ และไม่พอนะ ยังทำสายตา มองพวกฉันอย่างกับเป็นหัวหลักหัวตอ หรือพวกขัดขวางความรัก เพราะพวกฉันเองก็รู้จักสัญดารคุณพี่เขาดี ว่าเขาเป็นคนเลวในสัญดารขนาดไหน พวกเราเลยพยายามกีดขวางเขาบ้าง แต่ถึงอย่างไร เขาก็ยังทำนิ่ง มองข้ามพวกฉันไป ว่าแบบตรงๆก็ 'หน้าด้าน' นั้นละคะ ยัยโบวี่บอกว่า รำคาญสุดๆ แต่ก็ไม่รู้จะพูดยังไงแล้ว ฉันกับคนในกลุ่มเลยแนะนำไปว่า ให้ตวาดไปเลย ตลวาดต่อหน้าคนมากมาย เอาให้ขายขี้หน้า! แต่ยัยโบวี่ก็ไม่กล้าทำ เพราะกลัวว่าคนอื่นจะมองว่ายัยโบวี่ผิด มันก็จริงอะนะ ถ้าคนรอบๆ นั้นได้ยิน เขาคงคิดว่ายัยโบวี่เป็นบ้าเพราะคนพวกนั้นก็คงไม่รู้และไม่เข้าใจเหตุผลจริงๆหรอก

          ตอนเย็นหลังเลิกเรียน ฉันกับยัยโบวี่และเพื่อนๆในห้องบางคน ก็กำลังทำความสะอาดห้องกันอยู่ (ก็คือทำเวรนั้นละ -_-) ฉันที่กำลังกวาดห้องอยู่ ก็ได้ยินเสียงยัยโบวี่ร้องดังลั่นออกมาว่า "ปล่อยนะ!" ฉันเลยรีบหันไปมอง ภาพที่ฉันเห็นคือ พี่โอมกำลังกอดยัยโบวี่ไว้แน่น และเหมือนจะอุ้มตัวเธอให้ลอยขึ้น ฉันจึงรีบวิ่งเข้าไปหาทั้งคู่พร้อมในมือถือไม้กวาดอยู่

"ปล่อยยัยโบวี่นะพี่โอม!!" เสียงของฉันทำให้เพื่อนในห้องที่กำลังทำหน้าที่ของตนอยู่ ทุกคนหันมามอง และรีบวิ่งเข้ามาช่วยกันแกะนิ้วมือของพี่โอม ที่กอดรัดยัยโบวี่ไว้แน่น แต่ก็ไม่ได้ผล แรงของผุ้หญิง 5 คน สู้แรงผู้ชายอย่างพี่โอมไม่ไหว ฉันเลยตัดสินใจ เอาไม้กวาดตีตามหลัง ขาและแขนของพี่โอมเต็มแรง

               ... ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ! ...

"โอ๊ย! โอ๊ยย!"

"ปล่อยยัยโบวี่นะ!" พี่โอมท่าจะไม่ไหว เลยปล่อยยัยโบวี่ และรีบวิ่งหายไป

"โบวี่! แกเป็นอะไรรึเปล่า... เจ็บไม"

"ก็ ปวดๆตรงแขนอะแก"

"เราไปบอกครูเหอะ" เพื่อนอีกคนที่อยู่ในตอนนั้น เอ่ยปากพูดขึ้น

"เออ ใช่! แบบนี้มันไม่ไหวแล้วแหละ" ฉันพูดตอบกลับด้วยน้ำเสียงโมโห

          ฉันกับยัยโบวี่ และเพื่อนๆ อีก 4 คน เดินตรงไปที่ห้องปกครอง แจ้งเรื่องให้ทางโรงเรียนรู้ และครอบครัวของยัยโบวี่ก็เอาเรื่องพี่โอมยกใหญ่ ทำให้พี่โอมต้องถูกย้ายไปอยู่โรงเรียนอื่น ใช้ศัพท์ง่ายๆ ได้ใจความก็ 'ไล่ออก' นั้นละคะ (^0^) ด้วยความอยากซะใจส่วนตัวของฉันกับยัยโบวี่ ตอนที่คุณพี่โอมมาโรงเรียนเป็นวันสุดท้าย เพื่อมาขอใบ ปพ. ที่ห้องธุรการ ฉันกับยัยโบวี่เลยไปคุยกับเขา เขาจะได้เข้าใจอะไรบางอย่างมากขึ้น...

"พี่โอมรู้ไหมคะ... ว่าโบวี่น่ะ... ซะใจกับวันนี้มาก ฮ่าๆๆ ยัยแก้มเองก็เหมือนกัน พี่ทำให้ยัยแก้มเจ็บแสบ... ยัยแก้มทรมานมาก พี่รู้รึเปล่าคะ และหนูจะบอกให้นะ! ทั้งหมดมันเป็นแผนของพวกหนูเอง พวกหนูคิดไว้แล้ว ว่าสักวันพี่จะต้องทำอะไรบ้าๆ แบบนี้ ทีแรกก็คิดว่า พี่จะทำร้ายหนูแบบนี้ในที่ที่ปลอดคน แต่พี่นี้ก็กล้าเนอะ ความอยากของพี่มันคงระงับได้ยากซิ ใช่ไมคะ พี่รู้ไหม ตั้งแต่ที่หนูคุยๆ กับพี่ หรือตั้งแต่ที่พี่จีบหนู ไม่มีวันไหน ที่หนูจะไม่พกโทรศัพท์ใส่กระโปร่ง หรือกระเป่ากางเกงเอาไว้ ที่หนูเอาใส่ไว้ก็เพื่ออะไรนะเหรอคะ... ฮ่าๆๆ ก็เพื่ออัดเสียงพี่ ที่อาจจะทำร้ายหนูตอนไหนก็ไม่รู้ไงละคะ อันที่จริง เมื่อวานมันผิดแผนไปหมด และก็กระทันหันไปจริงๆ ดูเหมือนเป็นเรื่องบังเอิญใช่ไมละคะ (^0^) พวกหนูรอพี่... ให้พี่ทำแบบนี้ และพวกหนู จะเอาหลักฐานไปโชว์ให้ฝ่ายปกครองดู และหนู ก็จะเอาเรื่องพี่ ก็คือไล่ออกนี้ไงคะ! ฮ่าๆๆๆ มันช่างเป็นแผนการที่คุ้มค่าจริงๆ พวกหนูแทบไม่ต้องออกแรงเลยคะ! พวกหนูแค่รอเวลา และตัวหนูเอง แค่ให้ความหวังพี่ไปเรื่อยๆ พูดยั่วนิดยั่วหน่อย ให้พี่รู้สึกว่า หนูยอมพี่ ฮ่าๆๆ แต่ถ้าไม่ได้หนูแก้มคนนี้ โบวี่คงทำไม่สำเร็จหรอกคะ เพราะยัยแก้ม โบวี่ถึงได้รู้สัญดารและความอยาก! ของพี่ ฮ่าๆๆ โอ๊ะ! (^o^) และก็... เพราะยัยแก้ม ทำให้โบวี่รู้ ว่าวิธีรับมือกับพี่มันต้องใช้วิธีไหน ฮ่าๆๆ ซะใจชะมัด! (^[]^)" ฉันยืนยิ้มแสยะใส่พี่โอม อารมณ์คือ 'กูซะใจมาก! รู้สึกดีมาก! ที่ต่อจากนี้จะไม่ได้เห็นคนเลวๆ อย่างคุณ เดินป้วนเปี้ยนในโรงเรียนแห่งนี้อีก! ฮ่าๆๆ คุณพี่โอม โง่ชะมัดเลย! ฮ่าๆๆ' พอยัยโบวี่พูดจบ ฉันเลยเอ่ยปากพูด เพื่อซ้ำเติมเขาอีกครั้ง

"... โชคดีนะคะ พี่โอม และก็... อย่าทำแบบนี้กับผู้หญิงคนอื่นอีก แบบที่พี่เคยทำกับแก้ม และสุดท้าย..." ฉันก้มตัวลงเล็กน้อยไปกระซิบข้างหูเขา และพูดเสียงเบาๆ

"GO AWAY! Degenerate"

 

...จบ...

 

Go away! = ไสหัวไป!

Degenerate = คนเลว

 

เว็บขีดเขียน

บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

9.3
โหวต 9.3 /10 คะแนน
จากสมาชิก 1 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

9 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

10 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

9 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...