เรื่องสั้น : เวลาอันมีค่า

อ่าน 899
วิจารณ์ 0
แนว:
จำนวน:
1 บท 1 (จบบริบูรณ์)
แต่งเมื่อ:
วันที่ 22 ต.ค. 2556 11:18 น.

(แก้ไขเนื้อหาล่าสุดเมื่อ โดย เจ้าของบทความ)

ผู้แต่ง fah_sr
เด็กใหม่ (3)
เด็กใหม่ (2)
เด็กใหม่ (2)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

บท 1 1. อยู่ทานข้าวกับแม่ก่อนนะ....

เขียนเมื่อ วันที่ 22 ต.ค. 2556 11:38 น.

( แก้ไขเมื่อ วันที่ 22 ต.ค. 2556 14:23 น. โดย เจ้าของบทความ )

               เย็นวันหนึ่ง มีบ้านอยู่หลังหนึ่ง ซึ่งมีสมาชิกอยู่ด้วยกัน สอง คนคือ ลูกกับแม่ ในขณะที่แม่ลูกทั้งสองกำลังสนทนากันอยู่นั้น

 

แม่: วันนี้อยู่ทานข้าวเย็นกับแม่ก่อนนะลูก วันนี้แม่ทำของชอบไว้ให้ลูกเยอะเลย อยู่ทานกับแม่ก่อน         นะ

 

ผู้เป็นแม่ได้ชักชวนลูกทานข้าวด้วย ในขณะที่ลูกแหงนไปมองนาฬิกาบนข้อมือของตน พร้อมกับหัน   ไปพูดกับแม่ของตนว่า

 

ลูก: โอย ไม่ทันหรอกแม่ ผมต้องไปเที่ยวงานเลีี่ยงกับเพื่อนน่ะ

 

ผู้เป็นลูกได้ตอบกลับแม่ไป

 

แม่: นั้นลูกก็กับมากินข้าวกับแม่นะกินเสร็จค่อยไปเที่ยวต่อ

 

ลูก: โอย ที่งานเลี้ยงเค้าก็มีข้าวให้กินนะแม่ จะอะไรกันนักกันหนาวะ กินข้าวกับแม่น่ะกินเมื่อไหร่         ก็ได้

 

ลูกตอบกลับไปด้วยความรำคาญ และรีบเดินออกจากบ้านไปในทันที

 

เช้าวันต่อมา ในขณะที่ลูกกำลังแต่งตัวอยู่ในห้องของตน ผู้เป็นแม่ก้ได้เดินเข้ามาเคาะประตู ก๊อกๆ

 

แม่: วันนี้ลูกว่างมั๊ยจร๊ อยู่ทานข้าวเย็นกับแม่ก่อนนะ

 

ลูก: โอย ไม่ว่างหรอกแม่ แล้วแม่จะมาอะไรกับแค่อีเรื่องกินข้่าวกันนักกันหนาเนี่ย กินข้าวกับแม่น่ะ       กินเมื่อไหร่ก็ได้

 

แม่: แม่น่ะก็แค่อยากให้ลูกกินข้าวกับแม่เหมือนลูกตอนเด็กๆไง

 

ผู้เป็นลูกก็ได้นึกความย้อยหลัง แล้วคิดได้จึง ตอบผู้เป็นแม่ไปว่า

 

ลูก: อาอา เดี๋ยวจะกลับมากินด้วยก็แล้วกัน แต่แค่20นาที่เท่านั้นนะพอดีมีนัดกับเพื่อนต่อ

 

เมื่อลูกพูดเสร็จก็ได้เดินออกจากบ้านไป แต่ผู้เป็นแม่ก็ยิ้มดีใจ จึงรีบแต่งตัวออกไปจ่ายตลาด และไม่ว่าจะร้อนเพียงใด แม่ก้ยังคงตั้งใจไปจ่ายตลาดเพื่อจะซื้อของมาทำของโปรดให้ลูกของตน เพื่อมื้อเย็นของวันนี้

ก๊อกๆ เสียงเคาะประตูของลูกก็ดังขึ้น

 

ลูก: กับมาแล้วแม่ เอ๊า รีบๆกิน ผมจะได้ไปเที่ยวต่อ

 

แต่ภาพที่ลูกเห็นก็คือ มีอาหารมากมายแต่ละอย่างช่างน่ากินทั้งนั้น และเค้าได้เห็นแม่นอนหลับอยูี่่่บนโต๊ยกินข้าว

 

ลูก: โห นี่เราไม่ได้กินข้าวกับแม่มาเป็นเวลากี่ปีแล้วเนี่ย เอ๊าแม่ๆตื่นๆชั้นกับมาแล้วแม่

 

แต่ภาพที่ลูกเห็นผู้เป็นแม่ของตนก็คือ แม่ของตนได้เสียชีวิตไปแล้ว ชายหนุ่มจึงร้องไห้โฮ

 

ลูก:แม่ๆ แม่จะทิ้งชั้นไปไม่ได้นะ แล้วชั้นจะอยู่กับใคร แล้วนี่เรากินข้าวกับแม่เป็นครั้งสุดท้าเมื่อตอนไหน ทำไมเราไม่เคยสนใจแม่เลย

 

และในงานศพของผู้เป็นแม่ลูกก็ได้แต่นั่งร้องไห้อยู่ข้างศพแม่พร้อมกับเสียงซุบซิบนินทา

 

ข้อคิด"เราควรที่จะมีเวลาให้บิดา มารดา เพราะไม่ช้าหรือเร็วท่านทั้งสองก็ต้องจากไป ควรที่จะใช้เวลาตรงนี้ให้เป็นประโยชน์ที่สุด"

 

จบแล้วค่า

 

บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

10
โหวต 10 /10 คะแนน
จากสมาชิก 1 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

10 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

10 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

10 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...