เรื่องสั้น : แอบรัก

อ่าน 1,204
วิจารณ์ 0
แนว:
จำนวน:
1 ตอน (จบบริบูรณ์)
แต่งเมื่อ:
วันที่ 16 ก.พ. 2556 19:54 น.

(แก้ไขเนื้อหาล่าสุดเมื่อ โดย เจ้าของบทความ)

ผู้แต่ง Karun
เด็กใหม่ (3)
เด็กใหม่ (0)
เด็กใหม่ (0)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

ตอน 1.

เขียนเมื่อ วันที่ 16 ก.พ. 2556 19:59 น.

                       แอบรัก

เขาเป็นเด็กธรรมดาๆคนหนึ่งที่เข้ามาเดินตามความฝันของตัวเองที่กรุงเทพ

เช่นเดียวกับผู้คนส่วนใหญ่ที่เลือกที่จะเข้ามาใช้ชีวิตในเมืองหลวงแห่งนี้

ซึ่งสาเหตที่ทำให้เขาต้องออกจากบ้านและมุ่งหน้าเข้ามาที่นี่ไม่ใช่เพราะปัญหาภายในครอบครัว

แต่เป็นเพราะเขารู้สึกเบื่อหน่ายกับชีวิตเดิมๆ ซึ่งตอนนี้เขาก็เรียนจบม.ปลายแล้ว เขาจึงเลือกที่จะมาเรียนต่อที่นี่

เขาต้องการที่จะออกไปพบเจอโลกใหม่และที่สำคัญเขาอยากรู้จักกับรสชาติของชีวิต

 

เด็กหนุ่มเข้ามาใช้ชีวิตอยู่เพียงลำพังใจกลางเมืองกรุง เมืองที่เขาไม่คุ้นเคยและดูแปลกหูแปลกตาสำหรับเขา

ที่นี่มีผู้คนมากมาย การจราจรที่ติดขัด ท้องถนนเต็มไปด้วยยวดยานพาหนะ

ผู้คนดูเร่งรีบ ทุกอย่างดูวุ่นวาย แตกต่างจากที่ที่เขาจากมาอย่างสิ้นเชิง

 

ท่ามกลางอากาศที่ร้อนระอุที่สี่แยกใหญ่แห่งหนึ่ง

เด็กหนุ่มนั่งอยู่บนรถเมย์ที่กำลังจะพาเขาไปมหาวิทยาลัยชื่อดังที่ตั้งอยู่ใจกลางเมือง ซึ่งเขาเรียนอยู่ที่นั่น

ระหว่างที่รถเมย์จอดติดไฟแดงอยู่ เด็กหนุ่มจึงเหม่อมองออกไปยังนอกหน้าต่าง

เขามองไปยังกลุ่มรถที่จอดรอสัญญาณไฟอยู่ มันเต็มไปด้วยรถจำนวนมากมาย

ทั้งรถมอเตอร์ไซต์ รถยนต์

ราวกับว่าที่นี่เป็นสนามแข่งรถ ที่บรรดานักแข่งอยู่ที่จุดปล่อยตัว

เปรียบเสมือนพวกเขาเหล่านั้นต่างกำลังรอให้เสียงปืนดังขึ้นนั่นเอง

ทุกอย่างรอบตัวเขามันวุ่นวายมากเหลือเกิน

เด็กหนุ่มจึงหลับตาลงและค่อยๆงีบหลับไปเพื่อหลีกหนีความวุ่นวาย.....

 

 

 

เด็กหนุ่มใช้เวลาเดินทางจากหอพักมาถึงมหาลัยนานพอสมควร เนื่องจากการจราจรที่ติดขัด

แล้วยังมาเจอกับอากาศที่ร้อนระอุตลอดทั้งวันของเมืองหลวงแห่งนี้

ซึ่งทำให้เขารู้สึกอ่อนเพลียเอามากๆ เขาจึงมานั่งพักที่สวนสาธารณะแห่งหนึ่งเป็นประจำก่อนเข้าเรียน

ซึ่งเป็นสวนสาธารณะเล็กๆที่ตั้งอยู่ใกล้ๆกับมหาลัย

ถึงแม้อากาศตอนที่เขายังไม่ได้เข้ามาในสวนแห่งนี้จะร้อนเพียงใด

แต่เมื่อเหยียบย่างเข้ามาในสวนแห่งนี้แล้ว มันกลับแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

ราวกลับว่าหลุดเข้ามายังอีกโลกหนึ่ง

ที่นี่ร่มรื่น อากาศเย็นสบาย ปลอดโปร่ง เต็มไปด้วยหมู่มวลต้นไม้ทั้งน้อยใหญ่

สวนแห่งนี้เป็นเสมือนมุมเล็กๆที่ซ่อนอยู่ในเมืองใหญ่ที่สับสนวุ่นวาย

เพราะนอกจากอากาศจะสดชื่นแล้ว ที่นี่ยังเงียบสงบและบรรยากาศก็คล้ายๆกับบ้านเกิดที่เขาจากมา

เขาเดินมานั่งลงที่เก้าอี้เก่าๆบริเวณใต้โคนต้นไม้ใหญ่

แล้วค่อยๆหลับตาลงฟังเสียงนกที่ร้องเรียกหากัน

ซึ่งมันทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายและอยากอยู่ตรงนี้ไปนานๆ.....

“บอยๆ” ทันใดนั้นเสียงใสๆชองเด็กสาวคนหนึ่งก็ดังขึ้น ก่อนที่จะมีมือเล็กๆเอื้อมมาสะกิดที่แขนของผู้ที่ถูกเรียก

เด็กหนุ่มลืมตาขึ้นแล้วมองหาเจ้าของเสียงใสๆที่เรียกเขา

“อ้าวก้อย....พึ่งมาหรอ” เด็กหนุ่มถามเพื่อนสาวของเขาด้วยความคุ้นเคย

“อื้ม...เราพึ่งมา แล้วนี่บอยมารอใครอยู่หรือป่าว” เด็กสาวถามกลับด้วยน้ำเสียงใสๆอีกเช่นเคย

“อ๋อ...ปล่าวหรอก เรามานั่งเล่น อากาศมันสดชื่นดี” เด็กหนุ่มตอบคำถามของผู้เป็นเพื่อน ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปเข้าเรียนพร้อมกับเด็กสาวคนนั้น

 

 

 

เธอชื่อ"ก้อย"....เป็นสาวเชียงใหม่ที่เข้ามาเรียนต่อในกรุงเกพเหมือนบอย เธอพึ่งย้ายมาอยู่ที่นี่ได้ไม่นาน

ก้อยเป็นเด็กที่น่ารัก ผิวพรรณดีตามแบบฉบับสาวภาคเหนือ พูดจาไพเราะอ่อนหวาน

จึงเป็นเรื่องธรรมดาที่เธอเป็นที่หมายปองของหนุ่มๆ

ถึงแม้ว่าเธอจะอายุยังน้อย แต่ใครๆก็มองว่าเธอดูโตเกินกว่าวัย

เพราะเธอดูมีภูมิฐาน มีความคิดและการกระทำแบบผู้ใหญ่

และเป็นคนที่ขยันมากๆ ทั้งในเรื่องเรียนและเรื่องงาน

ตอนแรกเธอไม่ได้คิดว่าเธอจะมาเรียนต่อที่นี่ แต่เธอมีเหตผลบางอย่างที่ทำให้เธอต้องมา

เธอตั้งใจว่าจะรีบเรียนให้จบและกลับไปทำงานที่เชียงใหม่ โดยเธอได้เข้ามาเรยนมหาลัยดียวกับบอย

แล้วด้วยความบังเอิญมันจึงทำให้เธอรู้จักกับบอย ซึ่งเธอก็ได้บอยนี่แหละที่เป็นคนแนะนำเรื่องต่างให้

และเป็นเพื่อนคนแรกของเธอ

 

ทุกๆวันบอยจะมานั้งรอก้อยที่สวนสาธารณะแห่งนี้เป็นประจำและดินไปมหาลัยพร้อมกัน

แต่ทุกครั้งที่ก้อยมาถึง บอยกลับบอกว่าไม่ได้รอ เพราะเขาเป็นคนที่พูดไม่ตรงกับสิ่งที่ทำอยู่เสมอ

เขาและเธอสนิทสนมกันอย่างรวดเร็วตามประสาเด็กวัยรุ่นสมัยนี้

เขาทั้งสองมาเรียนพร้อมกัน ทานข้าวพร้อมกันและไปไหนมาไหรด้วยกันตลอกเวลา

มีหลายครั้งที่บอยถามก้อยว่าทำไมถึงมาเรียนต่อที่กรุงเทพ แต่ก้อยก็มักจะเปลี่ยนเรื่องคุยเสมอ

ซึ่งบอยก็คิดว่าก้อยก็คงเป็นเหมือนเขา คงจะเบื่อกับชีวิตเดิมๆ จึงมาเจอโลกใหม่ที่นี่

ด้วยความที่ทั้งสองสนิทสนมกันเป็นอย่างมาก บอยจึงถูกเพื่อนๆของเขาแซวเสมอ

บางคนเข้าใจผิดคิดว่าเขาและเธอเป็นแฟนกันไปเสียแล้ว ทั้งๆที่เขาเป็นแค่เพื่อนกัน

 

 

 

 

“อ้าวบอย...วันนี้แฟนเอ็งไม่มาหรอวะ” เสียงเพื่อนคนหนึ่งของบอยเอ่ยทักขึ้นขณะที่เดินลงมานั่งลงข้างๆบอย

“ข้ามีแฟนตั้งแต่ตอนไหน” บอยพูดพร้อมกับทำหน้างุนงง

“ก็ก้อยไง....เห็นมาด้วยกันทุกวัน ตอนกลับก็กลับพร้อมกัน”

“เป็นเพื่อนกันเฉยๆ” บอยรีบพูดขัดขึ้น

“ตอนนี้เป็ฯเพื่อน เดี๋วอีกหน่อยก็เป็นแฟนแล้ว ข้าดูออกนะว่าเอ็งขอบเขา”

เพื่อนของบอยพูกจบแล้วก็เดินจากไป

ในบางตรั้งบอยเองก็ไม่แน่ใจกับความรู้สึกของตัวเอง...

ทำไมเขาถึงรู้สึกดีและมีความสุขตอนอยู่กับก้อย แต่พอวันไหนที่ไม่ได้เจอกัน เขากลับรู้สึกไม่สบายใจ

ยิ่งนานวันเข้า เขาก็ยิ่งรู้สึกดีกับเธอมากขึ้น

เขาไม่รู้ว่าความรู้สึกนั้นรียกว่าอะไร หรือว่า....เขาอาจจะตกหลุมรักเพื่อนสนิทของเขาเข้าแล้ว....

เช้าวันนี้ยังคงเป็นปกติเหมือนเช่นทุกวัน บอยมานั่งรอก้อยที่สวนสาธารณะที่เก่าเวลาเดิม

แต่ที่แตกต่างไปจากทุกวันคือวันนี้หญิงสาวที่เขารอไม่ได้มาคนเดียวและไม่ได้เดินเข้ามาในสวนแห่งนี้

แต่กับเดินผ่านสวนนี้ไปพร้อมกับชายหน้าตี๋ๆคนหนึ่ง

ทั้งๆที่บอยรู้ว่าตัวเขาเองเป็นเพียงเพื่อนคนหนึ่งของเธอ

แต่ทำไมเขาถึงรู้สึกแย่ที่เห็นเธอไปกับผู้ชายคนนั้น

นี่มันไม่ใช่ความรู้สึกของคนที่เป็นเพียงแค่เพื่อนแล้ว....

 

คืนวันนั้นเขากลับมานอนคิดทบทวนว่าทำไมภาพที่เชาเห็นในวันนี้ถึงทำให้เขารู้สึกเสียใจและเขารู้สึกอย่างไรกับก้อยกันแน่

เขาพยายามคุยกับตัวเอง พยายามถามใจตัวเอง พยายามหาคำตอบอยู่นาน

จนในที่สุดเขาก็พบว่า...เขากำลังแอบรักเพื่อนสนิทของเขาอยู่

ซึ่งการแอบรักใครสักคนไม่ใช่เรื่องผิด แม้กระทั่งแอบรักเพื่อนของตัวเองก็ตาม

แต่ถ้าคนที่เราไปแอบรักเขานั้นเขามีแฟนอยู่แล้ว เราจะเสียใจ......

แล้วถ้าบอยเลือกที่จะบอกความรู้สึกดีที่เขามีออกไป เขาก็กลัวว่าความสัมพันธ์ที่ดีระหว่างเพื่อนจะพังลงไป

เขาจึงทำได้เพียงเก็บมันไว้ในใจ...

ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมาบอยกับก้อยก็ห่างกันมากขึ้นเรื่อยๆ

ถึงแม้เขาทั้งสองจะเรียนด้วยกัน แต่เขาแทบไม่เคยคุยกันเลยนอาจเป็นเพราะก้อยมีเพื่อนใหม่มากขึ้นแล้ว

ส่วนบอยก็ไม่ได้เข้าไปคุยกับก้อยเหมือนช่วงแรกๆ

เพราเขาคิดว่าก้อยมีคนรู้จักมากมายแล้ว อีกทั้งยังมีหนุ่มๆมากหน้าหลายตาแวะเวียนกันเข้ามาจีบเธอทุกวัน

ซึ่งเขาก็คงไม่จำเป็นสำหรับเธออีกต่อไป....

                                              ..........................

 

ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา...บอยยังคงแอบรักเพื่อนของเขามาโดยตลอดและมากขึ้นเรื่อยๆ

ทุกครั้งที่เขาเจอเธอ เขามักจะแอบมองเธอ

เมื่อเธอหันมาเขาก็จะหลบสายตาและดฺนไปทางอื่น

มีหลายครั้งที่บอยเห็นคนที่เขาแอบรักอยู่นั่นมีความสุขและมีรอยยิ้ม

เขาก็พลอยอมยิ้มตามไปโดยไม่ไดตั้งใจ จนเพื่อนๆของบอยต่างสังเกตเห็นอยู่เสมอ

“เอ็งนี่ก็แปลกนะ มองเขาแล้วก็มานั่งยิ้มคนดียว ชอบเขาก็ไปบอกเขาสิ” เพื่อนของบอยพูดขึ้นขณะที่บอยมีอาการเหม่อลอยมองไปยังสาวที่เขาแอบรัก

“บอกทำไมวะ เขาไม่สนใจคนอย่างข้าหรอก” บอยพูดด้วยน้ำสียงแผ่วเบา

“เชาบอกแล้วหรอว่าเขาไม่สนใจเอ็ง เอ็งนี่ชอบคิดไปเองตลอด” เพื่อนของบอยพูดพลางกอดคอเพื่อนซี้

“ข้าว่าอยู่เฉยๆอย่างนี้ก็ดีแล้ว ก้อยเขาก็มีความสุขดีอยู่แล้ว แล้วทุกครั้งที่ข้าเห็นเขายิ้ม แค่นี้...ข้าก็สบายใจแล้ว”

บอยพูดจบแล้วทั้งสองเพื่อนซี้ก็นั่งคุยกันไปเรื่อยๆในตอนเย็นๆของวันนั้นอย่างมีความสุข

                                 ............................................

 

 

 

.........เวลาผ่านมาหลายปี..........

ณ สวนสาธารณะที่เก่าเวลาเดิม

บอยแวะมานั่งรับอากาศบริสุทธิ์ก่อนเข้าเรียนอีกเช่นเคย เขาเดินเข้ามานั่งลงที่เก้าอี้เก่าๆตัวเดิมเหมือนทุกครั้ง

แล้วมองไปยังเก้าอี้ที่อยู่ฝั่งตรงข้าม เขาเห็นตากับยายคู่หนึ่งนั่งคุยกันอยู่

ตากับยายคุยกันอย่างมีความสุขจนน่าอิจฉา

บอยคิดในใจว่าชีวิตนี้เขาจะมีโอกาสได้เจอรักแท้แบบนี้ไหม

เขสนั่งคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยแล้วค่อยๆหลับตาลง....

“บอย” ทันใดนั้น เสียงใสๆที่บอยไม่เคยได้ยินมานานมากแล้วก็ดังขึ้นอีกครั้ง

เขาจึงรีบหันไปหาที่มาของเสียง

“อ้าวก้อย...ว่าไง” บอยเอ่ยปากทักเพื่อนสนิทที่เขาแอบคิดไม่ซื่อ

“จะมาบอกว่าเดือนหน้าเราก็จะกลับเชียงใหม่แล้ว” หญิงสาวตอบอย่างยิ้มแย้มน่ารักเหือนเช่นเคยขณะที่เธอเดินมานั่งลงข้างๆบอย

“เวลาผ่านไปเร็วมาเลยเนอะ อีกไปกี่วันเราก็จะเรียนจบกันแล้ว” บอยพูดกับเพื่อนของเขา

“ตอนแระๆที่บอยถามเราว่าทำไมเราถึงมาเรียนที่นี่ ที่จริงคือเรามีปัญหาบางอย่าง เราเลยพาตัวเองหนีปัญหานั้นมาที่นี่”

“ปัญหาอะไรเหรอ บอกเราได้ไหม”

‘คือ....เราทะเลาะกับแฟน เราทะเลาะกันรุนแรงพอสมควร เราจึงตัดปัญหาด้วยวิธีนี้ เพื่อที่จะทำให้เราลืมเขาได้

แต่ทุกๆคืนตั้งแต่ที่เรามาอยู่ที่นี่ แฟนเราก็พยายามโทรมาคุย เพื่อที่จะอธิบายให้เราเข้าใจและให้เรายกโทษให้เขา

จนในมราสุดเราก็ใจอ่อนและจะให้โอกาสเขากลับมาดูแลหัวใจของเราอีกครั้ง และเราจะกลับไปเริ่มตั้นชีวิตใหม่ด้วยกันกับเขาที่นี่น”

เมื่อก้อยพูดจบบอยก็นิ่งเงียบไปพักใหญ่

“อื้ม..ก็ดีแล้ว” บอยพูดเพียงเท่านี้ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเดินจากไปโดยไม่บอกกล่าว......

.....................................

 

2เดือนผ่านไป......

“มีจดหมายมาส่งครับ” เสียงบุรุษไปรณีย์หนุ่มดังขั้นที่หน้าบ้านของก้อยในตอนสายของวันนั้น

หญิงสาวออกจากบ้านมาสัมผัสอากาศเย็นๆในฤดูหนาวที่เชียงใหม่ พร้อมกับรับจดหมายจากบุรุษไปรษณีย์

พลางมองดูชื่อผู้ส่ง เมื่อเธอรู้สึกคุ้นตากับชื่อที่เห็นเธอจึงเปิดอ่านทันที

 

Happy birthday สุขสันต์วันเกิดนะก้อย ขอให้มีความสุขมากๆนะ

ขอให้ความรักที่มีอยู่ตอนนี้มั่นคงและยืนยาวตลอดไป

ขอบคุณสำหรับมิตรภาพดีๆที่มีให้กัน ถึงแม้มันจะเป็นช่วงเวลาสั้น แต่มันก็เป็นช่วงเวลาดีๆที่มีค่าระหว่างเรา

ตอนนี้ก้อยกบแฟนคงมีความสุขกันดี เรายินดีด้วย แต่ถึงอย่างไร....ก็ยังมีคำๆหนึ่งที่เราอยากบอกให้ก้อยได้รู้มานานแล้ว

แต่ทุกครั้งที่เจอกันเราก็ไม่กล้าพูด วันนี้เราเลยขอเขียนแทนแล้วกัน

เราจะบอกว่า.....เราชอบเธอ.....”

                                                                                        คิดถึงเสมอนะ

                                                                                            บอย

 

หญิงสาวได้ยืนอ่านจดหมายนั้นท่ามกลางบรรยากาศที่หนาวเย็นของฤดูหนาวที่มาเยือน

มีลมหนาวพัดผ่านมาเป็นระยะ...

บอยยังคงจำวันเกิดของเธอได้และเธอไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าบอยคิดอย่างไรกับเธอ

จนวันนี้เธอรู้และเข้าใจแล้ว ซึ่งมันทำให้เธอคิดถึงเพื่อนที่ดีที่สุดของเธอขึ้นมา

เพื่อนคนนั้นคือเพื่อนที่แอบรักเธอตั้งแต่วันแรกที่เจอกันและแอบรักมาตลอดเวลา

แต่เธอก็ทำได้เพียงส่งความคิดถึงที่มีอยู่ในตอนนี้ฝากผ่านสายลมหนาวไปถึงเพื่อนของเธอ............

 

 

 

 

 

บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

0
โหวต 0 /10 คะแนน
จากสมาชิก 0 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

0 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

0 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

0 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...