เรื่องสั้น : สิ่งที่ฉันทำเพื่อเธอ

อ่าน 1,381
วิจารณ์ 0
แนว:
จำนวน:
1 จบ (จบบริบูรณ์)
แต่งเมื่อ:
วันที่ 12 ก.พ. 2556 20:12 น.

(แก้ไขเนื้อหาล่าสุดเมื่อ โดย เจ้าของบทความ)

ผู้แต่ง Karun
เด็กใหม่ (3)
เด็กใหม่ (0)
เด็กใหม่ (0)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

จบ 1.

เขียนเมื่อ วันที่ 12 ก.พ. 2556 20:15 น.

                                             ในตอนเช้าที่แสงแดดอุ่นๆเริ่มปรากฎ

บนถนนดินลูกรังที่ทอดยาวออกไป

สองข้างทางคือทุ่งนาเขียวขจีอันกว้างขว้างที่ไกลจนสุดลูกหูลูกตา

มีสายลมและกลิ่นท้องทุ่งพัดโชยมาเป็นระยะ

 

...ฉันยืนอยู่ตรงนั้น...

บริเวณใจกลางท้องนาอันเงียบสงัด

มีเพียงเสียงนกกาและนานๆครั้งถึงจะมีเสียงจากรถที่วิ่งผ่านบนถนนดินลูกรัง

ฉันไม่เคยออกไปจากทุ่งนาแห่งนี้เลย

เมื่อมีผู้คนขับรถผ่านไปมา พวกเขามักจะหันมามองฉันเสมอ

แล้วก็ผ่านไป คล้ายๆกับว่าฉันไม่มีตัวตนในสายตาของคนเหล่านั้น

มีเพียงฝุ่นผงและเศษดินที่เกิดจากรถของพวกเขาเหลือทิ้งไว้

แล้วก็จางหายไปกับสายลม.....

 

“ฉันรู้ว่าพวกเธอคงสงสัยว่าฉันคือใครและมายืนทำอะไรอยู่ที่นี่”

ฉันก็ไม่แน่ใจว่าฉันคือใคร ฉันไม่รู้จักใครเลย ฉันไม่รู้ว่าพ่อแม่ของฉันอยู่ที่ไหน

ชีวิตของฉันมันแสนสุดจะน่าเบื่อและเศร้าหมอง

ฉันไม่ได้ใช้ชีวิตที่มีความสุขเหมือนพวกเธอ

พวกเธอมีพ่อแม่ มีครอบครัวที่อบอุ่น มีคนที่รักและเป็นห่วงเธอเสมอ

พวกเธอได้เรียนหนังสือ ได้มีเพื่อนๆมากมาย ได้มีอนาคตที่สดใสรออยู่ข้างหน้า

ส่วนฉันมีเพียงแสงแดด สายลม ความอ้างว้างและความเหงาเป็นเพื่อน...

 

 

ตั้งแต่วันที่ฉันลืมตาขึ้นมาดูโลกจนกระทั่งทุกวันนี้

ฉันก็พบว่าตัวเองอยู่ที่นี่มาโดยตลอด

มันเป็นเวลาหลายเดือนมากแล้ว หลายเดือนที่ฉันยังอยู่ตรงนี้ที่เดิม

เพื่อรอใครหรือรออะไรสักอย่าง

ฉันรู้สึกว่าตัวเองไม่มีคุณค่า ไม่มีตัวตน ไม่มีใครมองเห็น

และรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ ฉันเป็นเพียงผู้ที่ถูกลืมจากโลกใบนี้

 

ในบางครั้งฉันหมดเรี่ยวแรงที่จะหยัดยืน ฉันเสียใจและร้องไห้กับตัวเองเสมอ

ในตอนกลางวันฉันร้อน ตอนที่ฝนตกฉันหนาวและตอนกลางคืนฉันกลัว

แต่ฉันยังคงอดทนและรอวันที่จะมีโอกาสได้ไปจากที่นี่เสียที.....

 

..................................

 

ทุกๆวันจะมีลุงกับป้าแก่ๆคู่หนึ่งมาที่ท้องนาแห่งนี้

พร้อมกับจูงควายเดินตามมาเบื้องหลัง พวกเขามักจะมาที่นี่เป็นประจำ

ฉันได้ยินลุงกับป้าคุยกันว่าอีกแปดเดือนพวกเขาจะมาพาฉันไปจากที่นี่

ถ้าฉันต้องยืนอยู่ที่นี่เป็นเวลานานขนาดนั้น ฉันคงจะถูกแดดเผาตายเสียก่อน

ทำไมพวกเขาใจร้ายขนาดนี้ พวกเขาทำอย่างนี้กับฉันได้อย่างไร

ทั้งๆที่ฉันก็มีลมหายใจและความรู้สึก

แต่ถึงอย่างไร...ฉันก็จะยืนอยู่ตรงนี้และรอวันนั้น...

 

“พวกเธอรู้สึกสงสารชีวิตของฉันบ้างไหม”

พวกเธอโชคดีแล้วที่ไม่ต้องมาลำบากอย่างฉัน ฉันอิจฉาพวกเธอจริงๆ

แต่บางครั้งฉันก็เสียใจ ที่รู้ว่าพวกเธอทะเลาะกัน แบ่งพรรคแบ่งฝ่ายกัน

ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมพวกเธอถึงทำเช่นนั้น

ทั้งๆที่พวกเธอต่างอาศัยอยู่ร่วมแผ่นดินเดียวกัน

มีหลายคนที่คดโกงได้แม้กระทั่งประเทศตัวเอง ทั้งๆที่รู้ว่าผิดแต่ก็ไม่เลิกทำ

มีบางคนยังไม่พอใจในสิ่งที่ตัวเองมี ชอบนำชีวิตของตนเองไปเปรียบเทียบกับชีวิตของคนอื่น

ถ้าฉันมีโอกาศได้ไปใช้ชีวิตในสังคมเดียวกับพวกเธอ

ฉันสัญญาว่าฉันจะทำแต่ความดี จะทำเพื่อส่วนรวม

ถึงแม้ว่าสิ่งที่ฉันทำจะไม่มีใครมองเห็น

แต่การทำความดีสำหรับฉัน...ขอเพียงใจเรารู้ว่าดี  เท่านี้พอ....

 

............................................

 

เมื่อเวลาผ่านไปราวๆแปดเดือน

วันที่ฉันรอคอยก็มาถึง ฉันรอคอยวันนี้มานานมากๆแล้ว

เป็นวันที่ฉันจะไปจากที่นี่และออกไปพบเจอโลกภายนอก

ซึ่งฉันจะไม่มีวันกลับมาที่นี่อีกเลย

ในขณะที่ฉันยืนรับแสงแดดอุ่นๆในตอนสายๆของวันนั้น

ฉันเหลือบมองไปเห็นผู้คนกลุ่มหนึ่ง

พวกเขากำลังเดินลงมาในท้องนาและมุ่งตรงมาทางฉัน

ตอนนี้ฉันรู้สึกกังวลและกลัว ฉันไม่รู้ว่าพวกเขาจะมาทำอะไรกับฉัน

พวกเขาดูน่ากลัวเหมือนปีศาจร้ายที่จะมาตามล่าฉัน

เพราะพวกเขาทุกคนถืออะไรสักอย่าง ที่มีลักษณะโค้งๆ

ฉันรู้สึกว่ามันต้องมีความคมและแหลม ดูคล้ายๆกับเป็นอาวุธชนิดหนึ่ง

จากวันที่ฉันรอคอย ตอนนี้กลับกลายมาเป็นวันที่ฉันกลัวไปเสียแล้ว

 

ฉันแอบได้ยินพวกเขาเรียกชื่ออาวุธชนิดนั้นว่าเคียว

ฉันไม่รู้จักเคียว ไม่รู้ว่าคืออะไร

ระหว่างที่ฉันกำลังสับสนอยู่นั้น

ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาจับตัวฉันรวมกับเจ้าต้นสีเขียวๆรอบตัวฉันอีกประมาณห้าถึงหกต้น

แล้วเขาก็ใช้อาวุธของเขาฟันเข้ามาเต็มแรง.....

 

  ….......................

 

ฉันรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอย่างไม่ค่อยได้สติและไม่รู้ว่าเวลาผ่านมานานเท่าไรแล้ว

“ฉันอยู่ที่ไหน” ฉันถามตัวเอง

แต่ตัวฉันก็ไม่สามารถตอบคำถามของฉันได้

ฉันพยายามตั้งสติและมองดูรอบๆ ก็พบว่าตัวเองมาอยู่ในสถานที่แห่งหนึ่ง

ซึ่งไม่เคยผมเคยเห็นมาก่อน ของทุกสิ่งอย่างดูแปลกตา

ที่แห่งนี้ไม่มีทุ่งนาสีเขียว ไม่มีถนนดินลูกรัง ไม่มีแสงแดดและสายลม

ฉันก้มลงสำรวจตัวเองและต้องแปลกใจ เพระาว่าก่อนหน้านี้ตัวของฉันเป็นสีเขียวมาตลอด

แต่ทำไมตอนนี้ตัวฉันถึงเป็นสีขาว

แล้วทำไมถึงรู้สึกร้อนตัวขนาดนี้ พร้อมกับมีไอคัวนลอยขึ้นจากตัวฉันอีก

 

 

“เจ้าแดง  มากินข้าวได้แล้วลูก”

ทันใดนั้นเสียงผู้หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งก็ดังขึ้น

เมื่อเสียงนั้นสิ้นสุดลงไม่นาน ก็มีเด็กชายตัวน้อยวิ่งมานั่งลงข้างๆฉัน

พร้อมกับก้มหน้าลงมามองฉันด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย

ฉันมองเจ้าเด็กชายตัวน้อยแล้วยิ้มให้ แต่เด็กน้อยกับทำหน้าตาบึ้งตึงให้ฉัน

 

“แม่  หนูไม่หิว”เด็กชายร้องบอกผู้เป็นแม่ด้วยน้ำเสียงงอแงแบบเด็กๆ

“ไม่หิวก็ต้องกินนะเจ้าแดง  มันมีประโยชน์และมีคุณค่ามากนะ

แล้วก็ต้องกินให้หมดอย่าเหลือไว้ เพราะต้องนำไปทิ้งให้เปล่าประโยชน์

รู้ไหมว่าข้าวทุกเม็ดที่เอ็งกินเข้าไปมีความสำคัญมากเลยนะ

ถ้าไม่ยอมกินข้าว เอ็งก็จะไม่โตและไม่มีเรี่ยวแรงนะเจ้าแดง”

 

ฉันฟังแม่ของเด็กชายตัวน้อยพูดแล้วก็พึ่งจะรู้และเข้าใจ

ว่าที่จริงแล้วฉันก็มีคุณค่าและมีความสำคัญต่อชีวิตของคนอื่น

ฉันรู้สึกว่าตัวเองไม่ไร้ค่าอีกต่อไป

ตลอดระยะเวลาที่ฉันยืนอยู่ที่ท้องนาแห่งนั้น

ฉันรู้แล้วว่าฉันคือ”ต้นข้าว”

ส่วนปีศาจร้ายในความคิดของฉันในตอนนั้นก็คือชาวนาผู้เป็นกระดูกสันหลังของชาติ

และพวกเขาไม่ใช่ปีศาจร้ายถือเคียวที่น่ากลัวอีกต่อไป

แต่เขาคือฮีโร่ที่ขยันและอดทนเพื่อปลูกข้าวนำมาให้พวกเธอนั่นเอง

 

 

สิ่งที่ฉันทำมาทั้งหมด ทั้งเหนื่อยยากลำบาก ตากแดดตากฝน

ทนร้อน ทนหนาวยามราตรี

จนกลายมาเป็นฉันที่อยู่ในจานตรงหน้าเธอทุกวันนี้ก็คือ

“สิ่งที่ฉันทำเพื่อเธอ”

 

บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

0
โหวต 0 /10 คะแนน
จากสมาชิก 0 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

0 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

0 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

0 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...