น้อมรำลึกถึงพ่อหลวง ร.๙

เรื่องสั้น : หนาว

อ่าน 2,806
วิจารณ์ 5
แนว:
จำนวน:
1 ตอนเดียวจบ (จบบริบูรณ์)
แต่งเมื่อ:
วันที่ 13 ม.ค. 2554 11:10 น.
ผู้แต่ง Mawmeaw
ผู้ช่วยคนที่ 3 (406)
เด็กหัดเขียน (74)
เด็กหัดอ่าน (31)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

ตอนเดียวจบ 1.

เขียนเมื่อ วันที่ 13 ม.ค. 2554 12:24 น.

 

http://www.keedkean.com

 

ท่ามกลางอากาศอันหนาวเหน็บในค่ำคืนหนึ่ง...

 

หมอก...ชายหนุ่มผู้ไม่เคยพบพานฤดูอื่นเลย นอกจากฤดูหนาวที่แสนยาวนานในหัวใจตลอดมา เขาค่อยๆย่างก้าวไปบนพื้นถนนช้าๆโดยลำพัง

 

คืนนี้...แม้ว่าจุดหมายปลายทางข้างหน้าของเขาจะยาวนานเพียงใด เขาก็ยังคงก้าวเท้าต่อไปข้างหน้าทีละก้าวๆอย่างไม่เร่งรีบนัก

 

ทุกๆวันท้องถนนแห่งนี้มักจะต้อนรับเขาด้วยแสงไฟสีส้มอ่อนๆจากหลอดไฟที่รายเรียงไปตลอดทางเช่นนี้เสมอ

 

และคืนนี้ก็เช่นทุกวัน บรรยากาศโดยรอบยังคง...เงียบเชียบ...วังเวง...และเหน็บหนาวยิ่งนัก มีเพียงเเสงไฟ แมลงเม่า และเสียงสุนัขข้างถนนเห่าหอนรับกันเป็นทอดๆอยู่ตลอดระยะทางเป็นเพื่อนเขา

 

หมอกยังคงก้าวเท้าต่อไปบนพื้นถนนอย่างใจเย็น เขาชักจะชินเสียแล้วกับบรรยากาศแบบนี้ เขาไม่มีอาการตื่นกลัวเหมือนกับวันแรกที่ย้ายมาอยู่ที่นี่ ดูเหมือนมันจะเป็นกิจวัตรประจำวันหลังเลิกงานของเขาที่ต้องเดินผ่านมาทางนี้ไปเสียแล้ว

 

"จะมีใครสักคนที่ยังคงอยู่แถวๆนี้ ในค่ำคืนนี้บ้างมั๊ยน๊า"

 

หมอกเคยนึกสงสัยในใจทุกครั้งที่เขาเดินผ่านมาแถวนี้เสมอ แต่คืนนี้ เขากลับไม่มีคำถามนี้ในหัวสมองของเขา เขายังคงตั้งหน้าตั้งตาเดินต่อไปข้างหน้าเรื่อยๆ

 

"คืนนี้เป็นอีกคืน เหตุการณ์ไม่เคยเปลี่ยนแปลง จมอยู่กับความเหงาที่ใจไม่เคยเชื้อเชิญ..."

 

เสียงเพลงแว่วมา พร้อมๆกับสายลมเอื่อยๆที่พัดมากระทบร่างของชายหนุ่ม ยิ่งเพิ่มความหนาวเย็นยะเยือกเป็นทบเท่าทวีคูณ

 

"รีบกลับไปซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มอุ่นๆดีกว่า เดี๋ยวพรุ่งนี้จะได้รีบตื่นมาเข้างานแต่เช้า"

 

หมอกคิดในใจ ก่อนจะรีบเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น ไม่นานเขาก็มาหยุดอยู่ที่หน้า "หอพักอรุณรุ่ง" ลำพังเงินเดือนของพนักงานจนๆอย่างเขา ก็พอจะเจียดๆไปเป็นค่าเช่าห้องพักเล็กๆได้เท่านั้นแหละ

 

ถึงแม้ว่าเขาจะต้องติดค่าเช่าห้องบ่อยๆก็ตาม แต่ที่นี่เป็น "ที่ซุกหัวนอน" เพียงแห่งเดียวที่เขาพอจะมีปัญญาหาได้ ดีที่ว่าเจ้าของหอพักพอมีมนุษยธรรมต่อคนเงินเดือนน้อยอย่างเขาอยู่บ้าง

 

ชายหนุ่ม หยุดยืนอยู่ข้างหน้าหอพักอย่างชั่งใจ เขาใช้สองมือล้วงกระเป๋าเสื้อตัวนอก เพื่อเรียกความอบอุ่นให้กับสองมือ ก่อนจะแหงนมองป้ายชื่อหอพักอีกครั้ง

 

"อรุณรุ่งที่รอคอย ยามใดกันหนอ อรุณรุ่งจะฉายแสงแห่งความอบอุ่นเพื่อกลบความเหน็บหนาวในหัวใจของเขาได้บ้าง"

 

ชายหนุ่มนิ่งคิดสักพัก ก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปข้างในหอพักช้าๆ เพื่อมุ่งหน้าไปยังห้องพักหมายเลข 4 ที่คนจีนถือเป็นตัวเลขที่อับโชคยิ่งนัก แต่มันกลับเป็นที่ที่เขาถวิลหามากที่สุดสำหรับการพักผ่อนในค่ำคืนนี้

 

"อุ๊ย! ขอโทษค่ะ พอดีรีบไปหน่อย"

 

เสียงใสๆของใครคนหนึ่งดังขึ้น หลังจากที่หมอกรู้สึกถึงแรงกระแทกเล็กๆจากใครคนหนึ่งที่เข้ามาปะทะสีข้างของเขา แต่แปลกแทนที่เขาจะรู้สึกโกรธ

 

"ไม่เป็นไรครับ ว่าแต่คุณ...เอ่อ...เพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ใหม่เหรอครับ"

 

หญิงสาวนิรนามพยักหน้าเป็นเชิงตอบ ก่อนจะทำหน้านิ่วอย่างเห็นได้ชัด

 

"มีอะไรให้ผม เอ่อ...ช่วยมั๊ยครับ"

 

"อ้อ งั้นหรือคะ ถ้าคุณไม่รังเกียจช่วยนั่งคุยเป็นเพื่อนฉันสักพักจะได้มั๊ยคะ พอดีว่าเจ้าหน้าที่หอพักออกไปหากุญแจสำรองตัวใหม่ให้ฉันเสียนานเลย พอดีฉันลืมกุญแจไว้ในห้อง เมื่อตอนหัวค่ำน่ะค่ะ"

 

"เอ่อ...คือว่า...ผมจะต้องรีบ...เอ่อ"

 

...........................................................

 

เสียงรถยนต์ของเจ้าหน้าที่หอพักเคลื่อนที่เข้ามาจอด พร้อมกับบทสนทนาสุดท้ายของคนสองคนบนม้านั่งหน้าหอพักจบลง

 

"ขอบคุณนะคะคุณหมอก ที่อุตส่าห์อยู่คุยเป็นเพื่อนดิฉันเสียจนดึกดื่นป่านนี้ ตอนนี้คงต้องขอตัวไปนอนก่อนนะคะ ราตรีสวัสดิ์ค่ะ"

 

"ครับราตรีสวัสดิ์ เช่นกันครับคุณ...เอ่อ..."

 

ยังไม่ทันที่เขาจะทันเอ่ยถามต่อ หญิงสาวนิรนามก็ผลุนผลันจากเขาไป พร้อมๆกับรอยยิ้มของความเป็นมิตรครั้งสุดท้ายของหล่อน ก่อนประตูห้องหมายเลข 5 จะถูกปิดลง

 

 "โอ้! พระเจ้าช่วยนี่มันเกือบจะตีสี่แล้วนี่ เราต้องเข้างานเจ็ดโมงเช้าเสียด้วยให้ตายสิเนี่ย ว่าแต่ว่า เธอคนนั้นชื่ออะไรน๊า ลืมถามซะได้นะเรา"

 

หมอกเกาหัวตัวเองแกรกๆ ก่อนมองไปยังหน้าประตูห้องหมายเลข 5 พร้อมกับฉีกยิ้มกว้างบนใบหน้าเป็นครั้งแรกในรอบปีที่ผ่านมา ชายหนุ่มแอบนึกในใจ

 

"พรุ่งนี้เธอต้องเข้างานเจ็ดโมงเช้าเหมือนเราหรือเปล่าน๊า

 

ตอนนี้แสงแห่งอรุณรุ่งได้ถ่ายทอดความอบอุ่นผ่านเข้ามาในหัวใจของเขา จนกลบความหนาวเหน็บสุดขั้วหัวใจก่อนหน้านี้ไปจนหมดสิ้น แม้แต่ผ้าห่มอันหนานุ่มบนเตียงนอนเล็กๆของเขาก็ยังหมดความหมายในวันที่อากาศหนาวเย็นยะเยือกของฤดูหนาวอันยาวนานเช่นนี้ไปอย่างสิ้นเชิง...

 

 

บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

4
โหวต 4 /10 คะแนน
จากสมาชิก 2 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

4.5 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

3.5 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

4 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...