น้อมรำลึกถึงพ่อหลวง ร.๙

เรื่องสั้น : ความสุขรอบกาย

อ่าน 3,143
วิจารณ์ 9
แนว:
จำนวน:
1 ตอนเดียวจบ (จบบริบูรณ์)
แต่งเมื่อ:
วันที่ 9 ธ.ค. 2553 14:14 น.
ผู้แต่ง Canopus
ขีดเขียนชั้นมอต้น (104)
เด็กหัดเขียน (35)
เด็กหัดอ่าน (34)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

ตอนเดียวจบ 1. ความสุขตอนเดียวจบ

เขียนเมื่อ วันที่ 9 ธ.ค. 2553 14:14 น.

        อุณหภูมิยามบ่ายร้อนเสียจนขับเหงื่อได้มากพอสมควร  เบื่องบนเป็นพระอาทิตย์พร้อมจะแผดเผาได้ทันทีที่ยืนกลางแจ้งนี้เวลานาน   น้ำหนึ่งขวดเป็นสิ่งปรารถณาสุด ณ ตอนนี้
    

      งานนิทรรศการถูกจัดขึ้นที่มหาวิทยาลัยสยาม  ผู้คนต่างสถาบันล้วนถูกโดยสารมาโดยรถมลภาวะเมืองกรุง  พื้นที่คับแคบกลับกลายเป็นคับแคบจนไม่มีพื้นที่ใช้การยิ่งขึ้น  เสียงผู้คนโหวกเหวกเหมือนไม่ใช่ภาษาที่คุ้นเคย  ที่แห่งนี้ถ้อยคำของผู้คนทั้งหลายเคว้งคว้างอยู่ในอากาศจนเกิดการกระทบกันเอง  มันช่างยากนักที่จะจับเนื้อหาได้ถูกต้อง ฉันรุดเดินลอบสังเกตผู้คนสถานะเดียวกัน  นักเรียนทุกคนถูกตีกรอบออกคำสั่งโดยอาจารย์ที่ควบคุมดูแล  ใบหน้าผู้คนล้าแรงอย่างเห็นได้ชัด แววตานั้นฉายใคร่หาพัดลมสักตัวช่วยปลอบใจให้ใจหายแห้งเหือดกับสิ่งที่ถูกกำหนดมาให้ใช้ความอดทนเข้าต่อสู้  
      

       ผู้คนเดินตามเป็นขบวนรอพบสิ่งที่ถูกจัดขึ้นโดยเหล่านักศึกษาประจำหน้าที่ของตน
    
         ฉันเดินสำรวจงานที่ถูกจัดขึ้นโดยความตั้งใจของผู้คน เบื้องหน้าไม่ไกลเป็นกิจกรรมนิตยสาร
seventeen โดยต้องผ่านการลงชื่อแล้วจึงรับนิตยสารติดไม้ติดมือกลับไป ฉันต่อแถวรอคอยจนถึงคิวของตน  ลงชื่อแล้วรับนิตยสารพร้อมขนมโก๋แก่และเข็มกลัดสีชมพูลักษณะกลมๆ ของแถมเล็กๆน้อยๆไม่ได้ดึงดูดความสนใจฉันสักเท่าไหร่ ฉันเปิดอ่านภายในหนังสือนั้นแบบไม่ได้ตั้งใจ ทว่านิตยสารเล่มนี้จะเป็นการโฆษณาเสียส่วนใหญ่ที่ไม่ได้ทำให้ฉันหลงเสน่ห์เป็นแน่แท้
     

      ฉันเดินไปตามซุ้มต่างๆที่จัดไว้เพื่อดูว่ามีกิจกรรมอะไรอีกที่น่าสนใจ แล้วฉันก็สะดุดตรงที่งานกิจกรรมของคณะนิเทศศาสตร์  ที่มีวงดนตรีมาบรรเลงเพลงให้ฟังจนเคลิ้มผ่อนคลายทีเดียวเสียงดนตรีเป็นสิ่งที่ฉันหลงใหลอยากให้มีทุกที่ที่ฉันเดินอยู่  จากความรู้สึกขุ่นหมองกลับแปรเปลี่ยนเป็นอารมณ์พริ้วไหวควานหาหมายสุขจนเจอ  ฉันไม่กล้าเลยที่มีความคิดต่อต้านเสียงเพลงให้หลุดพ้นจากโลกใบนี้
       

       ดนตรีบรรเลงตามเวลาที่สั้นลงเรื่อยๆ ทั้งยังเป็นเครื่องช่วยดึงดูดสรรพสิ่งมีชีวิตอันสวยงามถลาบินลอยตัวอยู่บนอากาศ  กระทั่งผีเสื้อยังรู้เลยว่าพื้นที่แห้งนี้น่าอยู่และมีมวลความสุขมากเพียงใดยิ่งกระหยับปีกมากเท่าใดความสุขก็จะแผ่ซ่านรองรับผ่านยังภายในไม่รู้สิ้น
        

      ผู้คนรอบข้างล้วนสร้างความสุขให้ไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าเราสร้างมันด้วยตัวเอง เปิดใจยอมรับสิ่งใหม่ที่พัดผ่านมาบรรจบพบกันพร้อมของฝากอันมีค่าคู่ควร ประดับไว้ในหัวใจแห่งความทรงจำ

บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

8
โหวต 8 /10 คะแนน
จากสมาชิก 1 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

7 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

8 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

9 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...