นิยาย : อภิมหาสงครามต่างเผ่าพันธุ์

อ่าน 293
วิจารณ์ 1
แนว:
จำนวน:
4 ตอน
แต่งเมื่อ:
วันที่ 17 พ.ค. 2561 22:03 น.

(แก้ไขเนื้อหาล่าสุดเมื่อ โดย เจ้าของบทความ)

ขีดเขียนหน้าใหม่ (34)
เด็กใหม่ (1)
เด็กใหม่ (2)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

ตอน 1. สายลมที่หนาวเหน็บ

เขียนเมื่อ วันที่ 20 พ.ค. 2561 18:19 น.

( แก้ไขเมื่อ วันที่ 10 มิ.ย. 2561 22:58 น. โดย เจ้าของบทความ )

•»

     *ใครที่ยังไม่ได้อ่านบทนำก็ไปอ่านก่อนเข้าเนื้อเรื่องก่อนนะครับจะได้ไม่งงมาก*

 

 

 

     "เจ้า เจ้าเป็นอะไรไหม....." เสียงผู้หญิงดังขึ้นมาท่ามกลางหิมะและน้ำแข็งรอบตัวของชายคนนั้น

 

     "ระ....ร่างกายแบบนี้ มนุษย์นี้หน่า!!!" เสียงผู้หญิงดังขึ้นมาอีกครั้ง แต่ชายที่ผู้หญิงคนนั้นพูดด้วย ยังอยู่ในสภาพ กึ่งอยู่กึ่งเป็น

 

     ในตาของชายคนนั้นพร่ามัวจนมองอะไรก็เบลอไปหมด เขาพยายามขยับตัวแต่ร่างกายก็ไม่ยอมฟังคำสั่งจากเขาเลย ไม่มีแม้แต่แรงเพียงน้อยนิด

 

     "ข้าจะช้วยเจ้าเดี๋ยวนี้แหละ" เสียงเธอเหมือนกำลังรีบรน

 

     ชายคนนั้นทำได้แค่ฟังเสียงที่เลือนรางเท่านั้น....

 

     กึกๆ...กึกๆ... เสียงเดินของสัตว์กำลังเดินเข้ามา ที่พวกเขา

 

     "นั้นมันเผ่าเอลฟ์นี้" พวกเขาชี้ไปทางผู้หญิงคนที่กำลังโอบกอดร่างของผู้ชายคนนึงไว้ พวกเขาเริ่มหยิบอาวุธขึ้นมา กลุ่มคนที่ยืนอยู่ต่อหน้าพวกเขาทั้ง2คน คือเผ่าคนเเคระทั้งหมด3คน ร่างกายของพวกเขาถึงภายนอกจะดูแลเป็นคนตัวเล็ก แต่พละกำลังมีมากมายมหาศาล พวกเขาแต่ละคนหยิบอาวุธขึ้นมา

 

     "แย่ละสิ ถ้าเราหนีไปก็ได้อยู่หรอกแต่ว่า... เราจะทิ้งชายคนนี้ไว้ที่นี้อย่างนั้นหรอ?" เอลฟ์หญิงพูดในใจพร้อมมองไปที่หน้าอันผอมโทรมของชายคนนั้น

 

     "จะ... เจ้า" ชายคนนั้นพูดขึ้น

 

     "เอ๋!? เจ้าฟื้นตัวแล้วงั้นหรอ ไม่สิไม่ใช่เวลามาถามก่อนอื่นพวกเราหนีกันก่อนเถอะ"

     หลังจากที่เอลฟ์สาวคนนั้นพูดจบเธอก็พาชายคนนั้นค่อยๆแบกกันออกไป ก่อนที่เธอจะแบกเขาออกไปเธอได้ไปเห็นดาบที่วางอยู่ข้างๆน้ำแข็งที่ชายคนนั้นถูกฝังอยู่ เธอรีบลากชายคนนั้นไปด้วย

 

     "ต้องลองเสี่ยงดู" เธอคิดในใจ

 

     "เห้!! จะหนีไปไหนหนะ พวกเราไปจับตัวพวกมันมา" พวกคนเเคระได้วิ่งไล่ตามไป ด้วยความเร็วและแรงเยอะของเผ่าคนเเคระทำให้พวกเขาวิ่งตามทั้ง2คนทันได้โดยง่าย

 

     "จะ.... เจ้าช้วย....  ชีวิตข้า... งั้นหรอ?" ชายคนนั้นพูดด้วยน้ำเสียงที่ใกล้ตาย

     "นี้ไม่ใช่เวลามาพูดนะเราหนีกันก่อนเถอะ"

     

     ชายคนนั้นมองไปที่หน้าของเอลฟ์สาวที่กำลังลากตัวของเขาอยู่ และก็หันกลับไปมองพวกคนเเคระที่กำลังวิ่งไล่ตามจนจะถึงตัว

 

     "วางข้าลง....." ชายคนนั้นพูด

     "จะบ้าหรือไง!!! ถ้าข้าทิ้งเจ้า เจ้าก็จะตายนะ รู้ตัวหน่อยสิ"

 

     "เจ้าเชื่อใจข้าเถอะ ข้าไม่บอกให้เจ้าทิ้งข้า...." เขาพวกด้วยซีหน้าซีด

     "เจ้าจะทำอะไร"

     "เจ้าได้เอาดาบที่ที่อยู่กับข้ามาหรือเปล่า...." ชายคนนั้นถาม

     "อย่าบอกนะว่าเจ้าจะสู้กับพวกมันหนะ" เผ่ามนุษย์ที่อ่อนแอที่สุดเนี้ยนะ

     "ยังไงก็หนีไม่รอดอยู่แล้วเจ้าก็รู้เพราะฉะนั้นวางข้าลง" เมื่อชายคนนั้นพูดจบ เอลฟ์สาวคนนั้นจ้องไปที่หน้าของชายคนนั้น

 

     "แกหนีไม่ทันหรอก!!!!" ห่างกันอีกไม่กี่เมตร เผ่าคนแคระก็จะตามทั้งสองคนทัน

 

     "โถ่" เธอพูดออกมา แต่ในจังหวะนั้นเองเธอ ก็ได้ไปเห็นทางถ้ำที่เธอเคยมาวิ่งเล่นตอนเด็กๆ หลังจากนั้นเธอก็วิ่งเข้าถ้ำไปพร้อมกับชายที่เธอแบกมา

 

     ในถ้ำเต็มไปด้วย ทางวกวนมากมาย ทำให้เธอหนีออกมาได้สักพัก

     "ยังไงซะอยู่ในนี้ไปก่อนละกัน" เธอพูด เธอเดินไปจนสุดทาง แต่ถึงแม้ว่าทางจะวกวน แต่สุดท้ายทุกทางก็จะมาบรรจบกัน แล้วแต่ว่าทางไหนจะสั้นหรือจะยาว

 

     "นี้... นี้ เจ้าเป็นอะไรไหม ในถ้ำนี้ร่างกายของเจ้าจะอุ่นเร็วขึ้น ถ้าข้าจุดไฟละก็ พวกนั้นก็คงรู้

 

     "พวกมันไปไหนกันแล้ว รีบไปตามหา!!!" พวกเผ่าคนแคระ ก็ได้เข้ามาในถ้ำแล้วเช่นกัน

 

     "ดาบของข้าละ....."

     "อยู่นี้.... ว่าแต่ ข้าบอกแล้วไงว่าเจ้าจะ-" ก่อนที่เธอจะพูดจบเธอเห็นแววตาที่กำลังลุกไหม้ข้างในร่างกายของชายคนที่กำลังพึ่งออกมาจากก้อนน้ำแข็ง แววตาที่แสดงถึงประสบการณ์ และความสามารถของตน 

 

     "เจ้าเชื่อใจข้าหรือเปล่า?..." เขาถามอีกครั้ง

     "..." เธอเงียบ

     "อะไรกันแววตานั้น ยังกับคนที่เคยผ่านสงครามมาเลย สายตานั้นทำเอาเราปฎิเสษความสามารถของเขาไม่ได้ ถึงไม่ได้เห็นความสามารถของเขา แต่ก็รู้สึกได้" เธอพูดในใจ

 

     จากนั้น ชายคนนั้นก็หยิบดาบของเขาที่เหน็บอยู่ข้างเอวของเอลฟ์หญิงคนนั้น

     "ที่เจ้าช้วยข้า ข้าขอขอบคุณจริงๆ ถึงตาข้าตอบแทนแล้ว ชื่อของเจ้าละ"

     "ข้าคือ มิซู"

     "ชื่อของข้าคือ ริว" หลังจากพูดจบริวก็ก้มหัวและลุกเดินออกไป

 

     เขาลุกเดินออกไป แม้ว่าแรงเดินของเขาจะไม่มีแล้วก็ตามเขาก็ยังค่อยใช่ดาบของเขาค่อยเขยิบไปทีละนิดจนไปออกไปหน้าถ้ำ ไปจนถึงหน้าถ้ำ และพบกับ หัวหน้ากลุ่มของพวกคนแคระ

 

     "ร่างกายอ่อนแอแบบนั้น มนุษย์ไม่ใช่หรอหนะ ฮ่าๆๆ แค่เดินก็ยังจะเดินไม่ไหวอยู่แล้ว จะคิดสู้กับข้าเพื่อปกป้องเอลฟ์นั้นอย่างนั้นหรอฮ่าๆ ไร้สาระสิ้นดี"

 

     "คำพูดของสัตว์หนะ ข้าไม่สนใจหรอก" ริวพูดแล้วแสยะยิ้มออกมา

 

     "หน่อยแกว่าใครนะ!!!" คนแคระหัวหน้าโกรธจัดที่โดนด่าแบบนั้น เลยรีบจับขวานทั้ง2ข้าง และพุ่งตัวข้าไปหาริว

 

     "เปรี๊ยะ!!!" เสียงเหล็กปะทะกับเหล็ก เข้าฟาดฟันกัน

     กึกๆๆ ริวสะบัดดาบออก แล้วฟันไปตรงท้องของคนแคระคนนั้น ทำให้หัวหน้าคนแคระกระเด็ดออกไป

 

     บะ..บ้าหน่า  "อะไรกัน!!! บ้าหน่า มนุษย์เนี้ยนะ จะมาล้มเผ่าคนแคระอย่างข้า"

 

     ในขณะที่ทั้ง2คนกำลังต่อสู้กันอยู่ก็มีเสียงดังออกมาจากในถ้ำ

     "อร๊ายย!!!!!!" เสียงดังออกมาจากในถ้ำ เป็นเสียงของมิซูร้องออกมา

 

     "เกิดอะไรขึ้นหนะ?!" ริวพูดขึ้นแล้วหันกลับไปมองหน้าถ้ำก็พบกับ คนแคระอีกสองคนกำลังจับตัวมิซูเดินออกมา

 

     "นี้ไงหัวหน้าข้าจับเอลฟ์มาให้ได้แล้ว เอ๋แล้วว่าแต่ท่านทำไมถึงดูเสียเปรียบเช่นนั้นเช่นนั้นละ"

     "เออ เอาเถอะน่า พวกแกรีบมาช่วยข้าสู้กับมนุษย์นี้ได้แล้ว"

     "วะ..วะว่าไงนะหัวหน้า ฮาๆๆๆ ล้อกันเล่นหรือเปล่า เจ้านั้นคนที่ทำให้หัวหน้าถึงกลับเสียเปรียบได้ขนาดนั้น

 

     จากนั้นมิซูก็มองไปที่หน้าของ ริวแล้วพูดขึ้น

     "ริว!!!!!!! ช้วยฉันด้วย!?"

 

     "ฮ่าๆ แกสู้ต่อไปก็ไม่ชนะหรอกนะ พวกเจ้า!!!! จับเอลฟ์นั้นมัดเอาไว้"

     "ตามคำสั่งเข้านาย"

 

     จากนั้นมิซูก็ถูกมัดเอาใว้กับก้อนหิน

 

     "หึๆ แค่ไม่มีถามเอาชนะได้แน่ เจ้ามนุษย์!!!"

 

     "แย่แน่ๆ ริว พละกำลังของเผ่าคนแคระทั้ง3คน กับมนุษย์คนเดียวที่พึงออกมาจากก้อนน้ำแข็ง ยังไงก็ไม่มีทางชน-" ในขณะที่เธอกำลังคิดในใจอยู่นั้น คำๆนึงเด้งขึ้นมาในหัวของ มิซู "เจ้าเชื่อใจข้าหรือเปล่า...." ทำให้เธอเลือกที่จะดูการต่อสู้ครั้งแน่แบบไม่กลัวตาย

 

     "แก.... ตายยย!!!!!!!!!!!!!!" เผ่าเอลฟ์ตระโกนและพุ่งเข้าไปใช้ขวานหวังจะทุบร่างของริว

 

     "วิชาดาบสายลม..... เพลงดาบตัดมาร!!!!" ริวตระโกนออกมาแล้วหมุนตัวฟันดาบจนเกิดเป็นพายุหมุนระยะสั้นๆ ทำให้พวกคนแคระ กระเด็นออกมา

     "บ้าน่า มนุษย์แค่คนเดียวล้มพวกคนแคระ3คนได้งั้นหรอ สุดยอดเลย...ริว" เธอตกใจมาก สิ่งนั้นทำให้เธอยิ้มออกมา พร้อมกับน้ำตา

 

     ริวชี้ปลายดาบไปที่หน้าของหัวหน้าคนแคระ

 

     "หน่อยแหนะแก!!!" คนแคระตระโกนแต่ก็ขยับตัวไม่ได้

 

     "ริว อย่าฆ่านะ!!!" มิซูตระโกนบอกในขณะที่เธอกำลังถูกมัดอยู่ข้างๆหน้าถ้ำ

 

     "แต่ว่าเจ้าพวกนี้มันทำร้ายจ้านะ เจ้าจะปล่อยงั้นหรือยังไง" ริวพูดขึ้น แต่สายตาของริวยังจ้องบอกไปที่หัวหน้าคนแคระไม่ละสายตาไปไหน

 

     "ถ้านายฆ่าละก็เรื่อมันจะบางปลายมากกว่านี้นะ หยุดเถอะ... ข้าขอร้อง"

 

     "ชิ แก... พวกแกทุกคน ถ้ายังไม่อยากตาย ก็เข้ามา ถ้าอยากตายพวกแกหนีไปซะ!?"

 

     "หน่อยแหนะ พวกเราถอยกันก่อน ฟากไว้ก่อนเถอะ!"

 

     หลังจากนั้นพวกคนแคระก็วิ่งหนีไป

     และริวก็ล้มลง....

 

 

     -นานแล้วนะที่ไม่ได้รู้สึก.... กระหายเลือด ....แบบนี้-

 

จบตอนที่1 สายลมที่หนาวเหน็บ

(ถ้าชอบ กดติดตามและกดไลน์ให้หน่อยนะครับ ให้ดาวกันสักหน่อยนะครับ1ดาวก็ยังดี ผมจะได้รู้ว่าผมยังอ่อนเรื่องการแต่งนิยายแค่ไหน จะได้ปรับมาใช้ในอนาคตนะครับ)

 

 

 

 

•»
บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

10
โหวต 10 /10 คะแนน
จากสมาชิก 1 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

10 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

10 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

10 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...