น้อมรำลึกถึงพ่อหลวง ร.๙

นิยาย : ตัวร้ายสายแซ่บจี๊ด

อ่าน 66
วิจารณ์ 0
แนว:
จำนวน:
1 ตอน
แต่งเมื่อ:
วันที่ 3 ม.ค. 2561 09:55 น.

(แก้ไขเนื้อหาล่าสุดเมื่อ โดย เจ้าของบทความ)

ผู้แต่ง [บ่ายสอง
เด็กใหม่ (0)
เด็กใหม่ (1)
เด็กใหม่ (0)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

ตอน 1. บทนำ + วันหยุดพักร้อนที่แสนวิเศษ (ซะที่ไหนเล่า!!!)

เขียนเมื่อ วันที่ 3 ม.ค. 2561 10:05 น.

     ฉันชื่อสกาเล็ท  เชสนี่  ฉันเป็นเด็กพิเศษจากโครงการแบทเทิลรูม  โครงการนี้เป็นโครงการฝึกสายลับมือสังการแบบสำเร็จรูปมันเป็นโครงการเดียวและโครงการสุดท้ายของการโยนเด็กๆ ตั้งแต่อายุ 4-6 ขวบ  เข้าไปในระบบสุดมหาโหด  เมื่อโครงการที่แล้วๆ มันมาไม่เคยสำเร็จ  แต่ตอนนี้มันสำเร็จแล้วเด็กผู้หญิงคนเดียวที่เหลือรอดนั่นคือตัวฉัน

 

     ตั้งแต่ 4 ขวบ  จนตอนนี้ฉัน  27  ฉันฝึกมาให้สมบูรณ์แบบดั่งเครื่องจักร  แต่...เห้ !! คุณคิดดูซิ  มนุษย์มีเลือดเนื้อและความคิดแน่นอนว่าฉันจึงมีอารมณ์และความรู้สึกเหมือนกับมนุษย์ทั่วไป  ดังนั้นฉันจึงมีสิ่งที่ชอบและเกลียด  มีสิ่งที่สนใจ  ฉันชอบแต่งตัว  ฉันชอบแฟชั่น  ฉันหลงใหลในศิลปะและวรรณกรรม  พวกเค้ามาพูดว่าฉันเป็นเครื่องจักรฉันว่าพวกเขาต้องบ้าไปแล้ว  ...พวกรัฐบาลงี่เง่า

 

     แน่นอนว่าเมื่อฉันทำงานให้กับรัฐบาลงานจึงมีมากมายเกี่ยวกับความมั่นคงของประเทศS  ฉันแทรกซึม  ลอบสังหาร  ล้วงข้อมูล  จนฉันคิดว่าชีวิตที่ผ่านมาถึงอายุ 27  ฉันทำมากี่อาชีพและตัวตนของฉันคือใคร  ตอน 6 ขวบฉันเริ่มงานฆ่าครั้งแรก  อาชีพแรกที่เริ่มเป็นสายลับตอนอายุ 12 คือเด็กอัจฉริยะของโครงการวิจัยของประเทศM  เป็นอยู่ได้ 2 ปี  ฉันทำงานนั้นสำเร็จ  หลังจากนั้นมาฉันเริ่มเปลี่ยนตัวตนตามงานไปเรื่อยๆ  นักวิเคราะห์  ทหาร  ทนาย  อาจารย์มหาลัย  หรือแม้แต่แม่ชีในโบสถ์  จนตอนนี้ฉันไม่แน่ใจแล้วว่าตัวตนฉันเป็นใคร…

 

     และครั้งนี้ฉันคิดว่าฉันเหน็ดเหนื่อยเกินไปฉันทำงานไม่สมบูรณ์ร้อยเปอร์เซ็นแน่นอนว่ามันไม่มีปัญหาอะไร  เพราะทุกอย่างยังเป็นไปตามแผนแต่ฉันทำเพื่อนร่วมทีมบาดเจ็บ  มันทำให้พวกเขานึกขึ้นมาได้ว่า  ฉันควรจะต้องพักซักเล็กน้อย  นั่นทำให้ฉันคิดในใจว่า...ที่จริงฉันควรจะทำให้หมอนั้นเจ็บมากกว่านี้อีกนิดฉันอาจจะได้วันลาหยุดพักเพิ่มมากขึ้น

 

     แน่นอนว่าวันหยุดพักของฉันเต็มไปด้วยการช็อปปิ้ง  และแวะหาหนังสือนิยายดีๆ  สัก 4-5 เล่มและไปบ้านพักตากอากาศริมทะเลของฉัน  พร้อมหนีบเพื่อนสนิทจากแผนก B.A.U  หน่วยวิเคาระห์พฤติกรรมไปด้วย

 

     “นี่  สกาเล็ท  อ่านอะไรอ่ะทำไมหน้านิ่วคิวขมวด”  แอชลี่  เพื่อนสาวที่ฉันหนีบมาด้วยส่งเสียงถามฉันตากระเบียงบ้าน  แน่นอนว่าตอนนี้ฉันสบายอุราอยู่บ้านเปลหน้าบ้านพักตากอากาศ  สายลม   แสงแดด และน้ำทะเล

 

     “นิยาย...แล้วก็กำลังคิดว่าตกลงนางเอกนี่มันใสซื่อหรือเป็นพวกขี้เหงาและหลงรักการโดน  Bullying  (พฤติกรรมการกลั่นแกล้ง)  กันแน่  เธอเดินเข้าหาตัวร้ายตลอดทุกครั้งที่มีฉากโพล่มา  รู้ว่าเค้าชอบแกล้งทำไมยังเดินเข้าไปทักตลอด  แถมตามติดพระเอกกับตัวรองไปทุกที่ที่มีโอกาส  ฮ็อทปรอทแตกกันขนาดนั้นคนอื่นเห็นก็หมั่นไส้น่ะสิ  โง่หรือใสฟ๊ะ”

 

     “อ่านแบบนี้ด้วยเหรอ  เรื่องอะไรอ่ะ?  อย่างกะนิยายน้ำเน่า”

 

     “เรื่อง แสงสว่างกลางใจของเจ้าชายเย็นชา”

 

     “ฮ่าๆ  ชื่อเรื่องอะไรเนี่ยแล้วไอ้เย็นชาๆ  นั่นมันคุ้นๆไหมนะ  เหมือนเคยได้ยิน”

 

     “ไม่รู้ดิ  เห็นปกสวยก็หยิบมา”

 

     “อ่านใกล้จบยังหิวข้าว  จะได้ออกไปกินข้าวกัน”

 

       “อือ  จบแล้วแค่กำลังวิเคาระห์ตัวละคร” 

 

     “แล้วแกจะคิดให้ปวดหัวทำไมย๊ะ   นิยายก็ต้องอ่านเอาสนุกไม่เหรอ  ไปได้แล้ว”  แอชลี่พูดพร้อมพรางถึงฉันออกจากเปลที่ฉันนอนอ่านหนังสืออยู่

 

     “อากาศดีอ่ะ  ท้องฟ้าดาวก็สวย  นี่มันสวรรค์ฉันจะหยุดอีก  แล้วก็จะหยุดๆๆ”  ฉันพูดพร้อมพรางเดินเงยหน้ามองมองฟ้ายามค่ำคืนระหว่างเดินทางกลับจากการทานอาหาร  ที่ที่เราไปกินเป็นร้านเล็กๆไม่ไกลจากบ้านพักของเรานัก  แต่ขณะที่ฉันเดินกางแขนเงยหน้ามองดวงดาวบนท้องฟ้าอยู่นั้นฉันก็เห็นแสงวิบๆ สีเงินชั่วพริบตา  ก่อนสติฉันจะดับไป    

            

     ตอนนี้ฉันยืนมองตัวฉันเองอยู่  ใช่คุณฟังไม่ผิด  ฉันยืนมองตัวเองที่กำลังโดนเอาร่างใส่ถุงศพและกำลังรูดซิปปิดศพจนมองไม่เห็นใบหน้าของฉัน  พร้อมกับแอชลี่กำลังร้องไห้และคุยโทรศัพท์สายพิเศษกับรัฐบาล

 

     ฉันยืนมองจนคิดว่าบางทีตลอดระยะเวลาที่ฉันฝึกพิเศษมาอาจเป็นเรื่องเสียเวลาเปล่าหรือไม่นะ  ฉันเห็นแสงแว่บๆ  แล้วฉันก็ตาย   แล้วไอ้แสงที่ว่ามันคือลูกกระสุนปืนที่ใครสักคนยิงขึ้นบนท้องฟ้าเพื่อฉลองอะไรซักอย่างแล้วลูกมันก็ย้อยลงบนกลางกะบาลฉันพอดีและฉัน...ตาย

.....บางทีฉันคงได้พักร้อนที่ฉันฝันหาได้นานอย่างที่หวังแล้วล่ะ  คุณว่าอย่างนั้นไหม....

 

สวัสดีค่ะแต่งเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกนะคะ  ถ้ามีคำผิดอะไรบอกเค้าหน่อยนะคะ

ติได้  ชมยิ่งได้แต่ไม่ใช้คำหยาบหรือคำรุนแรงนะคะ

บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

9.7
โหวต 9.7 /10 คะแนน
จากสมาชิก 1 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

10 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

9 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

10 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...