น้อมรำลึกถึงพ่อหลวง ร.๙

นิยาย : อินวิเดีย

อ่าน 156
วิจารณ์ 0
แนว:
จำนวน:
5 บท
แต่งเมื่อ:
วันที่ 2 ธ.ค. 2560 14:28 น.

(แก้ไขเนื้อหาล่าสุดเมื่อ โดย เจ้าของบทความ)

ผู้แต่ง punna
ขีดเขียนเต็มตัว (195)
เด็กใหม่ (5)
เด็กใหม่ (15)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

บท 1. อินวิเดีย

เขียนเมื่อ วันที่ 2 ธ.ค. 2560 15:22 น.
•»

                                สวัสดีครับ.. ผมชื่อ อินวิเดีย.. แต่เพื่อนๆชอบเรียกผมว่า.. เดีย.. ผมเป็นนักเรียนปี 3 ของโรงเรียนพ่อมดที่มีชื่อเสียงมากแห่งหนึ่งในเวเธีย แต่ว่าผลการเรียนของผมกลับอยู่ระดับกลางๆไม่โดดเด่นนัก เพราะปัญหาด้านการออกเสียงของผม และความสามารถทางด้านร่างกายของผมก็ไม่ดีนัก เนื่องจากผมเป็นคนผอมแห้งแรงน้อย และค่อนข้างขี้โรค ทำให้ผมไม่เป็นที่สนใจนักในหมู่เพื่อนฝูง แต่ว่า.. ผมที่ไม่มีอะไรโดดเด่นเลย กลับไปหลงรัก เพื่อนสนิทที่งดงามและเพียบพร้อมในทุกด้าน ซึ่งบทสรุปของการสารภาพรักอันไม่เจียมตัวของผมก็คือ เสียงหัวเราะจากเธอและบรรดาเพื่อนๆในชั้นเรียน ทำให้ปัจจุบันผมต้องแบกหน้าตาบ้านๆที่พยายามอย่างมากให้หนาเข้าไว้ มานั่งเรียนพร้อมกับเพื่อนๆอย่างเนียนๆ ภายใต้เสียงนินทาที่ไม่ได้นึกถึงจิตใจของผมเลย 

                             " ไงเดีย ! ได้ข่าวว่าไปบอกรักแพมมาเหรอวะ ! "  ริทเพื่อนสนิทของผมตะโกนถามผมในชั้นเรียนที่เต็มไปด้วยเพื่อนๆ เพราะว่าใกล้ได้เวลาเข้าสอนของอาจารย์แล้ว

                              " อืม " ผมตอบรับเสียงเบาพร้อมกับพยักหน้า

                             " กล้ามากนะมึง ! " ริทกล่าวด้วยน้ำเสียงขบขันพร้อมกับเดินเข้ามาหาผมที่นั่งอยู่หลังห้อง

                             " ใครเล่าให้ฟังล่ะ ? " ผมกล่าวด้วยน้ำเสียงไม่ใส่ใจทั้งๆที่ในใจอายเต็มทน แต่ว่าผมต้องการความชัดเจนเกี่ยวกับเรื่องนี้ เพราะว่าผมจำได้ดีว่า เมื่อวานผมบอกรักแพมในห้องดนตรีที่ไม่มีใครอยู่ในนั้นเลย นอกจากผมกับแพม

                                " ก็แพมไงวะ ! จะใครล่ะ ! " ริทกล่าวด้วยน้ำเสียงมึนงง

                                " แพมเล่าให้มึงฟังเหรอ ? " ผมกล่าวด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ ทั้งๆที่ในใจโมโหจนแทบจะพ่นไฟได้

                                 " อืม ... เมื่อวานแพมมาเล่าให้เพื่อนๆในกลุ่มฟังวะ ! กูขอโทษนะที่ล้อมึงเเรงไป ... " ริทกล่าวด้วยน้ำเสียงสำนึกผิดที่เห็นผมทำหน้าเศร้า

                                   " มึงไม่ต้องคิดมากหรอก ! กูไม่เครียด ! กูมันไม่เจียมเอง ! " ผมตะโกนเสียงดังเพื่อให้ได้ยินกันทั้งชั้นเรียน

                                  " แล้วมึงจะตามจีบแพมต่อไหมวะ ? " ริทถามผมด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้นเหมือนกับว่าเมื่อกี้มันแค่แกล้งสำนึกผิดไปงั้นล่ะ และผมก็รู้ดีว่ามันไม่เคยสำนึกผิดหรอก

                                  " จีบ ? กูเคยจีบแพมด้วยเหรอวะ ? " ผมกล่าวด้วยน้ำเสียงขบขัน เพราะผมไม่เคยจีบแพมจริงๆ

                                 " แล้วมึงไปบอกรักเขาทำไมวะ ? " ริทโวยวายใส่ผมเสียงดัง

                                    " กูเห็นว่าแพมน่ารักดี.. แล้วพวกเราก็เป็นเพื่อนสนิทกันมานาน.. กูก็เลยบอกแพมไปว่า.. แพมเราคิดว่าเราชอบเธอ.. ก็แค่นั้น.. " ผมกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ เพราะว่าอารมณ์ตอนที่ผมบอกรักแพมไปผมคิดแบบนั้นจริงๆ

                                    " เออ ! กูลืมไปว่ามึงชอบคนง่าย ! ไอ้คนใจง่าย ! " ริทโวยวายใส่ผมที่แกล้งทำเป็นไม่ใส่ใจ ทั้งๆที่ผมเจ็บกับคำพูดมันมาก ถึงมันจะเป็นเรื่องจริงก็เถอะ

                                 

•»
บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

0
โหวต 0 /10 คะแนน
จากสมาชิก 0 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

0 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

0 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

0 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...