น้อมรำลึกถึงพ่อหลวง ร.๙

นิยาย : Friend by Jay T.

อ่าน 67
วิจารณ์ 0
แนว:
จำนวน:
15 ตอน
แต่งเมื่อ:
วันที่ 7 พ.ย. 2560 23:15 น.

(แก้ไขเนื้อหาล่าสุดเมื่อ โดย เจ้าของบทความ)

ผู้แต่ง Jay_T
เริ่มเข้าขีดเขียน (28)
เด็กใหม่ (0)
เด็กใหม่ (0)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

ตอน 2. Ep.2

เขียนเมื่อ วันที่ 8 พ.ย. 2560 07:55 น.
«•
•»

 

เช้าวันต่อมา เสียงกริ่งประตูหน้าห้องเกรซดังตอนประมาณ 9 โมงกว่า ต้าร์เป็นคนได้ยิน เขาก้มมองคนในอ้อมแขนที่หลับสนิทในท่านี้มาตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงเช้า ยังไม่มีทีท่าว่าจะรู้สึกตัว เข้าใจได้ว่าทั้งง่วง ทั้งเมา แถมเพลียเพราะโดนเขาจัดไปถึง 3 รอบ ต้าร์ค่อยๆ ขยับแขนที่เกรซหนุนนอนออก เดินงัวเงีย หัวฟูไปเปิดประตูห้อง

“เฮ้ย! ทำไมมึงอยู่นี่ได้” โจถามออกมาด้วยน้ำเสียงตกใจ ทำไมคนมาเปิดประตูห้องเกรซ ถึงกลายเป็นต้าร์ไปได้

“เมื่อคืนกูนอนนี่ เมา กลับไม่ไหว” ต้าร์ตอบกลับไปนิ่งๆ

“แล้วเกรซล่ะ”

“ยังหลับอยู่ในห้อง”

“เอ่อ... มึงแน่ใจนะว่ามึงสองคนไม่ได้...”

“คิดอะไรของมึงเนี่ย! พวกกูเพื่อนกัน!”

แต่ประโยคนี้ต้าร์พูดแบบไม่ได้สบตา

“เออ เออ” ตอบรับ แต่ยังรู้สึกเหมือนมีอะไรสะกิดใจอยู่นิดๆ

“แล้วนี่มึงมาทำอะไรแต่เช้า”

“เปล่า แค่มาหา ปกติกูก็มาหาเกรซตลอดเหอะ”

ต้าร์ได้ยินอย่างนั้น หันไปมองหน้าโจทันที โจไม่พูดอะไรต่อ แค่เดินเข้าห้อง โจทำท่าเหมือนคุ้นเคยกับห้องนี้เป็นอย่างดี เพราะเดินถือถุงที่เข้าใจว่าคงเป็นอาหารเช้าไปวางที่โต๊ะ เตรียมจาน จัดนั่นนี่ พร้อมเสิร์ฟ หลังจากจัดอาหารเสร็จ โจไปดูตะกร้าเสื้อผ้า แยกผ้าในตะกร้าให้เกรซ เพื่อเตรียมส่งซัก

ต้าร์มองสิ่งที่โจทำแบบงงๆ จนต้องถามในสิ่งที่ตัวเองสงสัยออกไป

“โจ มึงชอบเกรซเหรอ?”

“กูจีบมาตั้งแต่ปี 1 แล้ว” โจตอบรับออกมาง่ายๆ

“หือม์? ไม่เห็นเคยรู้”

“ก็กูไม่อยากให้เกรซอึดอัด เลยทำตัวเหมือนเพื่อนกัน”

“เกรซมันรู้ไหมว่ามึงชอบ”

“รู้สิ... รู้ตั้งแต่แรกแล้ว”

“แล้ว...”

“ก็ไม่แล้วไง มันบอกให้เป็นเพื่อนกัน ถ้ามันสบายใจแบบนั้น ก็ตามนั้น”

“งงว่ะ แล้วมึงก็ยอมมันตามนั้นอ่ะนะ ปล่อยมันควงคนนั้นคนนี้ไปเรื่อย มึงกับมันก็เป็นแค่เพื่อนกันเนี่ยนะ”

“ใช่ จะให้กูทำไง มันไม่ชอบกูแบบนั้น แต่กูมีความสุขที่ได้ดูแลมัน ก็โอเคละ”

“เชี่ย!! มึงแม่งโคตรประเสริฐ กูเพิ่งรู้ว่ามึงเป็นคนดีขนาดนี้”

“ใครจะเหมือนมึงล่ะ”

“โห! แล้วอย่างนี้... จะจบยังไงวะ”

“ไม่รู้ว่ะ ถ้าวันนึงมันเริ่มมองกูเป็นอย่างอื่นที่มากกว่าเพื่อน แล้ววันนั้นกูยังไม่ได้เปลี่ยนใจ ก็คงได้คบกัน”

“โห! กูว่ามึงไปบวชรอมันดีมั้ย กว่ามันจะรู้ตัวว่าควรคบกับมึง เพื่อนคนอื่นอาจมีลูกไปเป็นโหลแล้วก็ได้”

โจหัวเราะในลำคอ กับประโยคที่ต้าร์เพิ่งพูดออกมา ไม่รู้สิ มันอาจจะเป็นอย่างนั้นจริงๆ ก็ได้ ใครจะรู้

 

“มึงสองคนเม้าท์อะไรกูเนี่ย”

เกรซยืนพิงขอบประตู ในชุดนอนที่เป็นเสื้อเชิ้ตตัวยาวแค่ครึ่งขาอ่อน อวดเรียวขาสวย ผมยังไม่ได้หวี หน้าสด ไม่ได้แต่งแต้มด้วยสีสันของเครื่องสำอาง แต่... ทำไมถึงได้ดูเซ็กซี่และน่ากินขนาดนั้น ต้าร์เผลอกลืนน้ำลายลงคอโดยไม่ได้ตั้งใจ

โจยิ้มทันที เมื่อเห็นหน้าเกรซ “ตื่นแล้วเหรอ”

“มาแต่เช้าจัง” เกรซพูดพร้อมเดินเข้ามาหาโจ

“ไม่เช้าแล้ว นี่เก้าโมงกว่าแล้วนะ”

“ก็เมื่อคืนดึกอ่ะ มึงก็รู้”

“จะนอนต่อไหมล่ะ”

“ไม่เป็นไร ตื่นแล้ว”

“ไปล้างหน้าล้างตาเถอะ ซื้อโจ๊กกับปาท่องโก๋ร้านที่ชอบมาให้ กาแฟดำด้วย คิดว่าอาจจะยังแฮงค์อยู่”

“น่ารักสุดๆ อ่ะมึง แต่กูโอเคแล้วล่ะ เมื่อคืนกลับมาอ้วกก่อนเลย ต้าร์มันเลยต้องอยู่ดู ไม่ให้มันกลับ”

“รู้งี้... มาส่งเองดีกว่า”

“มาส่งเอง เดี๋ยวอดใจไม่อยู่ทำไงวะ” เกรซมองหน้าโจ พูดไป หัวเราะไป

“ก็ได้เกรซเป็นเมียไง จะยากอะไร” โจตอบกลับง่ายๆ

ต้าร์สังเกตสายตาโจที่มองเกรซ ดูหมือนมันอยากให้เป็นอย่างนั้นจริงๆ นะน่ะ

“ถามกูสักคำไหม ว่าอยากได้มึงเป็นผัวรึเปล่า”

โจหัวเราะเมื่อเพื่อนตอบกลับมา “ไม่เป็นไร กูบิ้วท์ได้ เรื่องนั้นกูไม่ห่วง” โจพูดพร้อมกับแตะหลังเกรซเบาๆ “ไปล้างหน้าเหอะ จะได้มาทานข้าว กูจัดการเรื่องผ้าส่งซักให้แล้ว”

เกรซพยักหน้า ก่อนเดินหายเข้าไปในห้องนอนอีกครั้ง

ต้าร์ยังยืนอึ้งกับบทสนทนาตรงหน้า “ตกลงที่มึงพูดมานี่เรื่องจริงใช่ไหม”

“อ้าว! ยังไม่จบอีกเหรอ”

“กูงงว่ะ”

“ไม่ต้องงงหรอก มึงก็ไปล้างหน้าล้างตาเหอะ จะได้มาทานข้าวกัน กูซื้อมาเยอะ”

ต้าร์ยังคงสงสัย สายตามองตามไปทางประตูห้องนอน แต่โจก้าวมายืนตรงหน้าต้าร์ “ถามจริง เมื่อคืนไม่ได้มีอะไรใช่ไหม กูรู้ว่ามึงสองคนสนิทกัน แต่ปกติมึงก็ไม่ได้ค้างแบบนี้”

“ไม่มีอะไร มันเป็นเพื่อนกู”

“ก็ดี งั้นมึงรีบไปล้างหน้าเหอะ จะได้มาแดกข้าวด้วยกัน”

“อืม”

 

เช้านั้น... ต้าร์อยู่ในบรรยากาศที่เหมือนเพื่อนสามคนนั่งทานข้าวกัน แต่จริงๆ เขารับรู้ได้ว่าโจพยายามดูแลเกรซในทุกๆ เรื่อง แม้ว่าจะแสดงตัวเหมือนเป็นเพื่อนกัน ในขณะที่เกรซเองพยายามวางตัวเป็นเพื่อน ไม่ได้แสดงท่าทีอะไร ทำไมก่อนหน้านี้เขาถึงมองไม่ออกนะว่า... โจชอบเกรซ

ส่วนเขากับเกรซน่ะเหรอ? หลังจากผ่านเหตุการณ์เมื่อคืนมา บอกได้เลยว่าความรู้สึกเขามันไม่เหมือนเดิมแล้ว เขารู้สึกหวงเกรซขึ้นมาทันทีที่รู้ว่าโจชอบ แต่ที่เขาทำได้ในตอนนี้ คือ ทำตัวตามปกติ

เกรซเอง... ดูนิ่งมาก เหมือนเมื่อคืนไม่ได้เกิดอะไรขึ้นระหว่างเราสองคนเลย เกรซยังพูดจากับเขาเหมือนเดิมทุกอย่าง ทำตัวเหมือนเดิมทุกอย่าง แล้วเมื่อคืนที่เราสองคนเกือบจะมีอะไรกัน... นั่นคืออะไร!!??

“เป็นไรของมึง เงียบจัง ยังแฮงค์อยู่เหรอ หรือง่วง” เสียงทักของเกรซถามเขาขึ้นมา

“ง่วงนิดหน่อย”

“งั้นถ้ากินเสร็จ มึงจะนอนต่อก็ได้นะ กูไม่ได้ไปไหน เดี๋ยวนั่งทำงานอยู่ห้องเนี่ยแหละ”

โจได้ยินอย่างนั้น รีบบอกเจ้าของห้องทันที “งั้นกูอยู่นี่นะ กูก็ไม่ได้มีธุระอะไร”

เกรซมองหน้าโจ “หึ โจ ทำเป็นพูดดีนะมึง ปกติก็มาขลุกอยู่นี่ทั้งวันเหอะ”

โจหัวเราะ “เออ จริงว่ะ”

ตอนที่โจเดินไปล้างมือ เกรซหันมามองหน้าเขา พูดเบาๆ เหมือนตั้งใจให้ได้ยินกันแค่สองคน “เป็นไรรึเปล่า”

เขาส่ายหน้า รู้สึกจุกๆ บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าเป็นอะไร แต่เจ็บๆ รู้สึกหน่วงๆ ในใจแปลกๆ ที่เห็นโจกับเกรซอยู่ด้วยกัน รวมถึงเกรซที่ทำตัวเหมือนกับว่าเขาเป็นแค่เพื่อนคนหนึ่ง นี่... อย่าบอกนะว่า เขาชอบเกรซเข้าแล้ว พอเขาส่ายหน้า เกรซแค่ยักไหล่ นั่งทานโจ๊กต่อ หันไปคุยกับโจ ไม่ได้สนใจอะไรเขาอีก

ระหว่างที่เกรซอาบน้ำ...

โจถามเขาว่า “มึงกลับบ้านไหม เดี๋ยวกูไปส่ง”

“ทำไม? กลัวกูอยู่เป็น กขค รึไง” ถามออกไปด้วยน้ำเสียงแข็งกว่าปกติ ทั้งที่โจมันคงไม่ได้คิดอะไร ถึงจะรู้อย่างนั้น  แต่เสียงไปแข็งเองโดยอัตโนมัติ

“เปล่า ก็แค่จะบอกว่า ถ้ามึงอยากกลับ กูไปส่งได้”

“อืม งั้นไปส่งกูหน่อยละกัน เดี๋ยวกูเปลี่ยนชุดแป๊บเดียว”

ต้าร์เดินกลับเข้าไปในห้องนอน เริ่มหยิบเสื้อผ้าที่ถูกถอดกระจัดกระจายไปทั่วห้องมาใส่

เขาเคาะประตูห้องน้ำ “เกรซ” บอกมันสักหน่อย พร้อมกับความคาดหวังในใจ

เกรซโผล่แค่หน้ามาที่ประตูห้องน้ำ “หือม์”

“กลับก่อนนะ เดี๋ยวโจมันไปส่ง”

“ได้ๆ แล้วเจอกัน”

แค่นั้น!! เกรซปิดประตูห้องน้ำ ไม่ได้พูดอะไรอีก เขายืนมองประตูห้องน้ำ “แค่นี้เหรอวะ” เขาไม่ควรคาดหวังอะไรแต่แรกสินะ

ต้าร์เดินออกมาจากห้องนอนในสภาพชุดยับยู่ยี่

ทำเอาโจมองเพื่อนตัวเองตั้งแต่หัวจรดเท้า “โห! มึง! ดูไม่จืดเลย นานๆ จะเห็นลุคนี้สักที”

ปกติต้าร์จะเป๊ะตั้งแต่หัวจรดเท้า ถ้าคนที่ไม่รู้จัก อาจจะคิดว่าเป็นเกย์ เพราะมันเป็นคนเนี้ยบมากจริงๆ

“ไป ไป กลับเหอะ”

“เป็นไรวะ ดูหงุดหงิดจัง”

“เปล่าๆ กลับเหอะ ง่วงว่ะ”

“อ่อ… ได้ๆ”

ตลอดทางที่โจขับรถมาส่งต้าร์ ไม่มีใครพูดอะไร จนถึงบ้านต้าร์ “ขอบใจมึงมาก”

ต้าร์กำลังจะลงจากรถ “เดี๋ยว” โจจับแขนต้าร์ไว้

“อะไร?”

“กูถามจริง เมื่อคืนมึงกับเกรซ... มีอะไรกันหรือเปล่า”

“มึงถามกูหลายรอบแล้วนะ มึงหึงกูกับเกรซเหรอ?”

“กูก็ไม่แน่ใจ แต่ที่กูเห็นคือ ดูเหมือนมึงกำลังหวงเกรซ”

“ห้ะ!!” ต้าร์อึ้งไป “มึงว่าอะไรนะ!!”

“กูกำลังบอกว่า มึงดูหวงเกรซ”

“เฮ้ย!! คิดได้ไงเนี่ย”

ในเมื่อต้าร์ตอบมาแบบนั้น โจเลยตัดบท “ถ้าไม่มีอะไรก็ดี งั้นมึงไปพักเหอะ”

“เออ ขอบใจที่มาส่ง”

ต้าร์มองตามรถโจที่เพิ่งขับออกไป พร้อมกับพึมพำคนเดียว “แม่ง!! โจมันเซ้นส์ดีไปเปล่าวะ”

 

ปกติในกลุ่มเพื่อน มีการตั้งไลน์กลุ่มไว้ ส่วนใหญ่จะมีแค่แบงก์กับลี่คอยส่งนู่นนี่นั่นมาทักทายเพื่อนเรื่อยๆ ส่วนโจกับเกรซ จะเข้าไปส่งข้อความบ้าง แต่จะอ่านตลอด ส่วนต้าร์จะไม่ค่อยสนใจไลน์กลุ่มสักเท่าไร แทบจะไม่เคยไลน์หรืออ่านอะไร ในกลุ่ม 5 คน เวลาที่มีใครส่งอะไรเข้าไป ส่วนใหญ่ก็จะเห็นคนอ่านแค่ 3 คน เพราะต้าร์จะไม่เปิดอ่าน ไม่ตอบ ไม่สนใจเลยก็ว่าได้

แต่ตอนนี้... ลี่โทรมาเม้าท์กับเกรซ

“ว่าไง แก” เกรซตอบรับ เมื่อเห็นว่า ‘หมวยเยาวราช’ โทรหาตัวเอง

(“แกยุ่งอยู่เปล่าวะ”)

“นิดหน่อย แต่คุยได้ แกมีไรเปล่า”

(“อย่าหาว่าฉันไร้สาระนะแก”) ลี่รีบออกตัวไว้ก่อน กลัวจะถูกเพื่อนด่า

“เออ ว่ามา”

ฉันว่าช่วงนี้ต้าร์มันแปลกๆ ไปนะ")”)

“แปลกเรื่อง?”

(“ก็มันอ่านไลน์กลุ่มด้วยน่ะสิ”)

“แล้วแปลกตรงไหน?”

(“ปกติมันไม่เคยอ่านน่ะสิ แต่เหมือนช่วงนี้มันคอยติดตามจนบางทีฉันงง บางทีฉันส่งไป มันอ่านคนแรกตลอดเลย”)

“แล้วแกรู้ได้ไง ว่ามันอ่านคนแรก”

(“ก็บางทีพวกเราอยู่ด้วยกัน ฉันส่งไลน์เข้ากลุ่ม พวกแกยังไม่ได้อ่าน ก็เห็นๆ กันอยู่ ต้าร์มันเปิดอ่านทันที แต่มันก็ไม่ได้ตอบอะไร”)

“แล้วประเด็นมันคืออะไร ไม่เข้าใจว่ะลี่”

(“เอ่อ... ไม่รู้สิ แต่ฉันว่ามันแปลกไป”)

“เฮ้อ! ลี่ ฉันจะทำไงกับแกดีวะ งั้นแค่นี้ละกันนะ ฉันกำลังปั่นโปรเจกต์อยู่”

(“เดี๋ยวแก... อย่าเพิ่งวางสาย”)

“อะไรอีก”

(“อย่าเสียงดังดิวะ แค่นี้ต้องขู่ด้วย”)

“เออ เออ ว่ามา”

(“แกลองไลน์เข้ากลุ่ม ไปชวนเพื่อนกินข้าวได้เปล่า”)

“นี่ แกจริงจังหรือพูดเล่น”

(“จริงจังดิ... นะ... นะ ลองไลน์หน่อย ฉันอยากรู้ ทำไมฉันสังหรณ์ว่าต้าร์มันจะต้องตอบก็ไม่รู้”)

“เฮ้อ! เดี๋ยวฉันว่าง ฉันจะไลน์ให้ละกัน”

(“ไม่เอาดิแก วางสายปั๊บ จัดเลย... นะ... นะ”)

“เออ เออ อาการหนักละ เป็นไรมากเปล่าวะ แกไม่ปล้ำมันให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยล่ะ”

(“ถ้าทำได้... ฉันทำไปแล้ว”) ลี่หัวเราะชอบใจ(“อย่าลืมนะแก วางสายปั๊บไลน์เลยนะ”)

“เออ เออ”

วางสายจากลี่ เกรซมองโทรศัพท์อย่างชั่งใจ ก่อนตัดสินใจส่งสติกเกอร์เข้าไปในไลน์กลุ่ม ประมาณว่า กำลังหิวโซ พร้อมส่งข้อความตามไป

เกรซ : ยังไม่ได้ทานข้าวตั้งแต่เช้า ใครว่าง มารับหน่อยดิ ตอนนี้อยู่คณะ

หลังส่งข้อความ เห็นว่ามีคนอ่านแล้ว 1...อ่านแล้ว 2... อ่านแล้ว 3

แบงก์ : พามาม้าไปธุระ ไปไม่ได้นะ

ลี่ : กลับมาบ้านแล้ว

แต่โทรศัพท์เกรซดังขึ้นมา ดูหน้าจอ ขึ้นชื่อคนโทร ‘ไอ้รูปหล่อ’

“ฮัลโหล” เกรซกรอกเสียงตัวเองใส่โทรศัพท์ไป

(“อยากกินอะไร”) ปลายทางถามกลับมาทันที

“จะมารับเหรอ”

(“ก็ว่างๆ ไม่ได้ทำอะไร”)

“ตอนนี้อยู่ไหนล่ะ”

(“ยังอยู่ในมหาลัย เดี๋ยวไปหาที่สตู รอแปร๊บ”)

“อืมๆ เจอกัน”

“โทรศัพท์เป็นไรเหรอ”

“ห้ะ!! อะไรนะ”

“กูเห็นมึงยืนจ้องโทรศัพท์อยู่ เป็นไรมากเปล่า” เพื่อนถามย้ำมาอีกที

“อ๋อ เปล่าๆ”

“แล้วนี่... มึงกินไรยัง ไม่เห็นออกไปไหนเลย”

“ยังเลย”

“ไปไหม? หาอะไรกินกัน”

“ไปเหอะ เดี๋ยวเพื่อนกูมารับ”

“เคร ถ้าไม่ได้ไป เอาไร มึงโทรมานะ เดี๋ยวกูซื้อเข้ามาให้”

“เออ ขอบใจ”

ไม่ถึง 10 นาที ต้าร์เดินเข้ามาหาเกรซที่สตูดิโอ เขารู้โต๊ะทำงานของเกรซ อยู่แล้ว หลังจากเหตุการณ์ในคืนนั้น เขาสองคนไม่ได้เจอกันเกือบเดือนแล้ว และก็ไม่ได้ติดต่อหรือคุยอะไรกันอีกเลย พอต้าร์มา ทั้งสองคนยืนจ้องหน้ากันนิ่งๆ

เกรซเป็นฝ่ายพูดขึ้นมาก่อน “มาแล้วเหรอ รอแปร๊บ”

“งานเร่งเหรอ?”

“โคตร (ลากเสียงยาว) ต้องส่งมะรืน แต่พอดีมะรืนกูต้องไปบ้านพี่ชาย หลานอายุครบ 1 ขวบ ป๊า ม้า จะให้ไปทำบุญด้วยกัน”

“ดีๆ กลับบ้านบ้าง ไม่ค่อยเห็นกลับเลย แล้ว... ไหนว่าหิว”

“ขอลากอีก 4-5 เส้น ใกล้เสร็จละ”

“อืม อืม กูรอ” ต้าร์นั่งรออยู่ใกล้ๆ โต๊ะทำงานเกรซ

“เกรซ กูยืม 0.1 หน่อย” เสียงตะโกนของเพื่อนดังมาก่อนที่เจ้าตัวจะมา

“มาหยิบเอาเลย”

เมื่อหันมาเจอว่ามีใครนั่งอยู่แถวนั้น “อ๊ายยยย ต้าร์มาเหรอ หวัดดีค่ะ” น้ำเสียงบ่งบอกอาการดีใจอย่างชัดเจน

“หวัดดี” ต้าร์ทักทายเพื่อนคณะของเกรซด้วยน้ำเสียงเรียบๆ

“ทำไมมาถึงนี่ได้”

“มารับไปทานข้าวน่ะ” ต้าร์พยักเพยิดไปทางเกรซ

“เหรอ? แล้วต้าร์เป็นไงบ้าง? สบายดีเปล่า? ไม่เจอตั้งนาน ยังหล่อเหมือนเดิมเลยเนาะ ตอนนี้ยังโสดไหม? หรือมีแฟน? ถ้าว่าง... สนใจจะควงสาวถาปัตย์หน่อยไหม?”

ต้าร์ฟังคำถามที่ยิงรัวออกมาเป็นชุด ไม่ทันได้ตอบอะไร เกรซชิงพูดขึ้นมาก่อน “เฮ้อ! มาเป็นชุดขนาดนี้ จะให้มันตอบอะไรก่อนวะ แล้วอย่างแกมันไม่สนหรอก ตรงไป ลูกกระแดะไม่ได้ แรดไม่พอ! มันไม่เอาหรอก!!”

“เอ่อ... ต้าร์ชอบผู้หญิงแรดๆ เหรอ ทำไงดีล่ะ เราทำไม่เป็นอ่ะ” หน้าตาหญิงมันดูคิดหนักจริงจัง

เกรซหัวเราะขำเพื่อนตัวเอง พูดพร้อมยื่นปากกาให้เพื่อน “อะ 0.1 ที่แกจะเอา ไปได้ละ” หันไปชวนต้าร์ “ปะต้าร์ ไปเหอะ หิวว่ะ จะเป็นลมแล้ว”

หญิงหันมามองเกรซ “เออ! นี่แกยังไม่ได้กินอะไรใช่ไหม ฉันว่าจะถามแกอยู่เหมือนกัน”

“ตั้งแต่เช้ายังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลย กำลังจะไปกินเนี่ยแหละ”

“เออ เออ ไปเหอะ พักบ้างก็ได้ จะรีบไปไหนวะ ไม่รอเพื่อนรอฝูงเลย” เพื่อนเกรซไปดูผลงาน “เดี๋ยวคืนนี้ก็เสร็จแล้วมั้งเนี่ย”

“ใกล้ละ แต่โคตรง่วงอ่ะ ไม่ได้นอนมา 3 วันแล้ว”

“เออ! รีบกิน รีบกลับมาทำ จะได้นอน ฉันไม่หามแกไปโรงบาลนะ”

“แล้วแกเอาไรเปล่าวะ หญิง”

“ไม่ละ กินแล้ว จะรีบไปปั่นเหมือนกัน เหลืออีกโคตรรรรเยอะ คงไม่ได้นอนแล้วกรู”

เพื่อนเกรซหันไปหาต้าร์ “แล้วค่อยคุยกันนะจ๊ะ วันหลังมาอีกนะรูปหล่อ” แล้วเธอทำท่าปากจู๋ พร้อมขยิบตาให้ต้าร์ เอามือสยายผม 1 ครั้ง ก่อนเดินสะบัดตูดไป ยังไม่วายหันมาถามเกรซ “แรด คือยังงี้เปล่าวะ?”

เกรซหัวเราะลั่น “เฮ้ย!! มันใช่ไหมเนี่ย”

ทางนั้นก็หัวเราะ “แหม... ก็อยากจะลองแรดดูบ้าง เผื่อจะได้ผัวหล่อๆ”

เพื่อนผู้ชายในคณะอีกคน ซึ่งเป็นแฟนกับหญิง ได้ยินทุกอย่างตั้งแต่ต้น “นี่ หญิง จะหาผัวใหม่เหรอ”

หญิงหันไปมองหน้า “เออ! ได้เปล่าล่ะ”

เก่งตะโกนลั่นสตูดิโอ “เฮ้ย!! เมียกูจะหาผัวใหม่ กินเหล้าเว้ย!! กินเหล้า!! ฉลอง”

หญิงตะโกนด่าแฟนทันที “ไอ้เชี่ยเก่ง!!!”

จากนั้นผัวเมียไล่ตบกันในสตูดิโอ ทำให้เพื่อนๆ นั่งขำคลายเครียด เพราะตอนนี้ทุกคนกำลังเร่งทำงานส่งให้ทันเวลา

ต้าร์หันมาถามเกรซ “เขาเป็นแฟนกันเหรอ”

เกรซพยักหน้ารับ “อืม เป็นงี้ประจำแหละ ไอ้คู่นี้!! แต่จริงๆ โคตรรักกันเลย ปากดีไปงั้นเอง ปะ ไปเหอะ กูหิวว่ะ”

เกรซแตะแขนให้ต้าร์เดินไปพร้อมกัน

ระหว่างทางเกรซเจอเพื่อนในคณะ “ไปไหนมึง?”

“กินข้าว” เกรซตอบสั้นๆ

“เออ เออ แดกไรบ้างเหอะมึงน่ะ”

“เอาไรป่ะ?”

“ไม่เป็นไร กินแล้ว เอ๊ย!! มึงซื้อผลไม้มาหน่อยละกัน”

“ได้ ได้”

ระหว่างทางเกรซทักทายกับเพื่อนมาตลอด จนเดินออกมาหน้าคณะ

“รถจอดทางนั้น” ต้าร์ชี้มือไปด้านข้างคณะ

เกรซเดินตามต้าร์ไป บ่นให้เพื่อนฟังไปด้วย “แม่งโคตรง่วงอ่ะ คืนนี้กูจะไหวไหมเนี่ย อยากทำให้เสร็จว่ะ ถ้านอนอีกที คงยาว สงสัยจะไม่ตื่นละ”

“อีกเยอะเหรอ”

“ไม่เยอะหรอก แต่สติแม่งเหลือน้อยมาก”

“งั้นรีบไปกิน จะได้กลับมาทำ”

“ก็ดี”

พอขึ้นรถ แต่ยังไม่ทันได้เคลื่อนตัวไปไหน โทรศัพท์เกรซดังขึ้น และโชว์ชื่อบนหน้าจอว่า ‘คุณชาย’

“ฮัลโหล... ไม่เป็นไร ไม่ต้องหรอก ต้าร์มันมารับแล้ว... แปลกตรงไหนวะ ก็มันยังอยู่ในมหาลัย... แล้วกูต้องรู้ไหมว่ามันอยู่ทำอะไร ไม่กลับบ้าน คุยกับมันเองไหม... ไปไม่ไกลหรอก ต้องรีบกิน รีบกลับมาทำต่อ คืนนี้ต้องเสร็จอ่ะ ไม่ได้นอนมา 3 วันแล้ว กลัวจะน็อคก่อนเสร็จน่ะสิ... ไม่ต้องมา มาก็ช่วยอะไรไม่ได้... ไม่เป็นไร ถ้าง่วงก็แค่นอนสตู.... อืม อืม ไว้คุยกัน... บาย”

“โจ??” ฟังจากที่เกรซคุย จึงถามออกไป ทั้งที่พอจะเดาได้ว่าคุยกับใคร

“อืม มันจะมารับ แต่กูบอกว่ามึงมาแล้ว มันสงสัยด้วยว่าเวลานี้ทำไมมึงยังไม่กลับบ้าน เออ! จริง! ตอนนี้...” เกรซก้มมองเวลาในโทรศัพท์ “3 ทุ่มแล้ว ทำไมมึงยังอยู่ที่มหาลัยวะ?”

“เล่นบริดจ์อยู่หอเพื่อน”

“อ๋อ แล้วช่วงนี้มึงเป็นไง งานโอเคยัง”

“เรียบร้อยแล้ว”

“เฮ้ย!! ตอนนั้นเห็นบ่น ไหงเสร็จไวจังวะ”

“ที่บ่นนั่น มันเป็นเดือนแล้วเหอะ กูก็ต้องทำเสร็จแล้วเปล่าวะ”

“เราไม่เจอกันเป็นเดือนแล้วเหรอเนี่ย เอ่อ... ไม่ใช่! มีมึงคนเดียวต่างหากที่ไม่ได้มาเจอเพื่อน”

“นัดกันตอนไหนล่ะ”

“ก็คุยกันในไลน์ไง ช่วงหลังมึงก็อ่านไลน์นี่”

“ก็เขี่ยๆ ดูผ่านๆ ให้มันไม่ขึ้นโชว์ข้อความ ไม่ได้อ่านไรหรอก”

พอมันตอบมาอย่างนั้น เกรซหัวเราะลั่น “นั่นไง!! กูว่าละ”

“อะไร?” ต้าร์สงสัยว่าอยู่ดีๆ เพื่อนหัวเราะทำไม

“ก็ลี่อ่ะดิ โทรมาหากู บอกว่ามึงแปลกไป เดี๋ยวนี้มึงอ่านไลน์ด้วย...” เกรซเล่าเรื่องทั้งหมดให้ต้าร์ฟัง

พอต้าร์ได้ฟังอย่างนั้น “ลี่มันเป็นไรมากเปล่าวะ”

“ใช่ไหม... กูก็ถามมันแบบนี้เลย”

แต่ต้าร์พึมพำอยู่คนเดียว ‘เพื่อนกูแต่ละคน จะเซ้นส์ดีไปไหน ดีนะที่ เกรซไม่ได้ติดใจอะไร’

 

ต้าร์พาเกรซมาทานข้าวที่ตลาดโต้รุ่งหน้ามหาลัย

“กินร้านไหน”

“ยังนึกไม่ออก แต่ขอน้ำหวานก่อนดีกว่า จะเป็นลมว่ะ พี่ๆ แดงมะนาวโซดาแก้วนึง” ประโยคท้ายๆ เกรซหันไปสั่งเครื่องดื่ม

คนขายทักทายเกรซกลับมา “ชุดเดียวกับเมื่อวานเลยนะเนี่ย ไม่ได้กลับบ้านเหรอ”

เกรซหัวเราะร่วน เมื่อโดนทักแบบนั้น “โห!! ยังอุตส่าห์จำได้นะพี่”

“สวยๆ อย่างนี้ ทำไมจะจำไม่ได้ล่ะ”

“แหม... ปากหวานยังงี้ หนูมาทุกวันเลย”

“อาบน้ำก่อนมาด้วยล่ะ” ทั้งคนขายและเกรซหัวเราะ แซวกันสนุกสนาน

เกรซรับน้ำแดง ดูดไปอึกใหญ่ “เฮ้อ!ค่อยยังชั่ว”

ต้าร์หันมาถามอีกครั้ง “กินร้านไหน”

“กินไรดีน้า” ทำท่านึก พร้อมกวาดสายตามองไปรอบๆ “สุกี้ดีกว่า เบาๆ จัดหนักเดี๋ยวไม่ย่อย”

“เอาสุกี้ไร เดี๋ยวไปสั่งให้”

“โห!! ใจดีว่ะ งั้นเอาสุกี้น้ำรวมมิตร พิเศษผักบุ้ง ผักกาดไม่ใส่ ต้นหอมไม่เอา ไม่ต้องผักโรยด้วย”

“สรุปว่า... สุกี้น้ำรวมมิตรพิเศษ ใส่แต่ผักบุ้งนะ”

พอฟังต้าร์สรุป เจ้าตัวถึงกับหัวเราะ “เออ!! นั่นแหละ นี่กูอยากกิน”

พออาหารมาส่งจริงๆ เกรซนั่งกินแบบเนือยๆ เขี่ยเล่นไปเรื่อย จนต้าร์ถามออกมา “ไม่อร่อยเหรอวะ”

“อร่อย แต่เหนื่อยว่ะ ไม่ค่อยมีแรง แล้วมึงไม่กินไรเหรอ”

“กูกินแล้ว”

“ไม่รีบไปไหนใช่เปล่า”

“อืม กินไปเหอะ”

ต้าร์นั่งดูโทรศัพท์ ในขณะที่เกรซนั่งทานมื้อแรกของวันตอนเกือบ 4 ทุ่ม

“แล้วนี่มึงจะกลับคอนโดหรือเปล่า” ต้าร์ถามโดยไม่ได้เงยหน้าจากโทรศัพท์ด้วยซ้ำ

“ถ้าเสร็จก็กลับแหละ อยากกลับห้องไปอาบน้ำละ โคตรเหนียวตัว มึงรู้ไหม กูอยู่ชุดนี้มา 3 วันแล้ว”

“เอารถมารึเปล่า” ต้าร์ถามต่อ โดยไม่ได้ใส่ใจกับเสื้อผ้าที่ใส่ซ้ำ หรือการที่เพื่อนไม่ได้อาบน้ำ ดูเหมือนจะเป็นเรื่องธรรมดาของเด็กคณะนี้ไปแล้ว

เกรซส่ายหน้า “เดี๋ยวคงกลับรถไฟฟ้าแหละ ถ้ายังวิ่ง ไม่งั้นก็แท็กซี่ ไม่ลำบากหรอก”

“อืม” ต้าร์ก้มหน้าก้มตาดูโทรศัพท์ต่อ

ต้าร์ดูสนใจโทรศัพท์ จนคนที่นั่งอยู่ด้วยกันสงสัย ปกติไม่เห็นมันจะติดโทรศัพท์สักเท่าไร “เล่นอะไรอยู่วะ เกมส์เหรอ หรือไลน์คุยกับเด็ก”

“อ่านการ์ตูน กูไม่เล่นไลน์หรอก ขี้เกียจพิมพ์”

“นั่นดิ ไม่เคยเห็นมึงส่งไลน์เลย”

“อืม”

“แล้วตอนนี้มีแฟนเปล่าวะ” เกรซชวนเพื่อนคุยอย่างไม่คิดอะไร

“ไม่มีขาประจำ มีแต่ขาจร” ตอบเพื่อนแบบไม่คิดอะไรเหมือนกัน

“นั่นไม่เรียกแฟนเหอะมึง”

ต้าร์หัวเราะ “อ้าว!! เหรอ? งั้นก็แล้วแต่มึงจะเรียก ถามทำไมวะ”

เป็นประโยคแรกที่ต้าร์เงยหน้าขึ้นมามอง ในขณะที่เกรซเองกำลังก้มหน้าก้มตากินสุกี้ ไม่ได้มองหน้าต้าร์

“เปล่า ถามเฉยๆ ดูมึงว่างไง เลยคิดว่าไม่น่ามีแฟน”

“แล้วมึงอ่ะ?”

“ก็มีคุยๆ บ้าง แต่ยังไม่ได้ไปไหนด้วยกัน เบื่อๆ ว่ะ ขี้เกียจคบๆ เลิกๆ”

“ก็หาตัวจริง จะได้ไม่ต้องคบๆ เลิกๆ ไม่งั้นอย่างมากก็... อยู่คนเดียว”

“อยู่คนเดียวเหรอ?” เกรซเงยหน้าขึ้นมา ทำท่าเหมือนกำลังใช้ความคิด “ไม่อ่ะ ยังไงกูก็อยากมีผัวป่ะวะ”

โต๊ะข้างๆ คงแอบฟังอยู่ เพราะทำท่าเหมือนสำลักน้ำทันทีที่ได้ยินประโยคนี้ ต้าร์แค่หัวเราะในลำคอ ไม่ได้พูดอะไรต่อ

เกรซนั่งเขี่ยสุกี้ไปมา กินไปแบบเนือยๆ ต้าร์เหลือบมองชามนิดหน่อย “อืดหมดละมึง ยังกินอยู่ไหมเนี่ย”

“ไม่แล้ว อิ่ม! เดี๋ยวไปหานมกินอีกหน่อยก็พอละ”

“เอานมอะไร เดี๋ยวกูไปดูให้”

“ยังไม่รู้ ไปเลือกเองดีกว่า”

พอเกรซจะลุกขึ้น คงเพราะไม่ได้นอนหลายวัน เลยเกิดอาการหน้ามืดเล็กๆ

“เฮ้ย! ระวัง!!”

ต้าร์รีบเข้ามาประคอง “ไหวป่ะเนี่ย”

“ไหวๆ สงสัยลุกเร็วไปหน่อยเลยหน้ามืด ขอเกาะหน่อย”

เกรซเกาะแขนต้าร์นิดๆ แต่ต้าร์กลับจับมือเกรซให้ควงแขนตัวเอง จน เกรซต้องออกปากพูด “โห!! ยอมให้ควงขนาดนี้ แสดงว่าโสดสนิทของจริง”

“อะไรของมึง”

“ก็เมื่อก่อนมึงไม่ยอมให้กูควงงี้เหอะ กลัวเด็กเห็นบ้างล่ะ กลัวคนอื่นเข้าใจผิดบ้างล่ะ”

“ขนาดนั้นเชียว!”

“เออดิ”

“เออ!! ตอนนี้กูโสด! พอใจยัง!”

เกรซหัวเราะชอบใจให้กับคำตอบเพื่อน “พอใจละ ปะ” แล้วทั้งสองคนเดินควงกันเข้าร้านสะดวกซื้อไป

«•
•»
บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

0
โหวต 0 /10 คะแนน
จากสมาชิก 0 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

0 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

0 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

0 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...