น้อมรำลึกถึงพ่อหลวง ร.๙

นิยาย : นิยาย Creepypasta ผมเกลียดคำว่า'สัญญา'

อ่าน 105
วิจารณ์ 0
แนว:
จำนวน:
1 ตอน
แต่งเมื่อ:
วันที่ 22 ก.ย. 2560 21:31 น.

(แก้ไขเนื้อหาล่าสุดเมื่อ โดย เจ้าของบทความ)

ผู้แต่ง boyorgirl
หัดอ่านหัดเขียน (7)
เด็กใหม่ (0)
เด็กใหม่ (0)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

ตอน 1. เริ่มเรื่อง

เขียนเมื่อ วันที่ 22 ก.ย. 2560 21:49 น.


ณ บ้านแห่งหนึ่ง

คลิกๆ คลิกๆ

 

     มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ กดเมาส์เสาะหาข้อมูลที่ต้องการอย่างรวดเร็ว หน้าตาจัดว่าดี ร่างบางกว่าผู้ชายทั่วไป ดวงตาสีแดงสวยเหมือนเปลวไฟ ผมสั้นสีดำเข้มส่วนปลายผมด้านหน้าเป็นสีน้ำตาล ออกหน้าหวานนิดหน่อย เสื้อผ้าของเด็กหนุ่มใส่ฮูดสีดำ กางเกงสีเทาเข้ม รองเท้าสีแดงดำ นี่ก็เป็นอีกวันหนึ่งที่เด็กหนุ่มร่างบางอยู่แต่ในห้องที่มืดมิดมีแต่แสงที่ส่องจากจอคอมไม่ออกข้างนอก ถึงออกไปก็ไม่มีตัวตนในสายตา'ครอบครัว'จอมปลอมตัวเองอยู่ดี โดนแกล้งทุกครั้งที่อยู่ด้านนอกหรือด้านใน ถูกครอบครัวจอมปลอมเรียกตัวเองอย่างรังเกียจ ขยะแขยง และ 'เศษสวะไร้ค่า' มีหรือที่เด็กหนุ่มร่างบางจะสนใจ รอเวลาที่ถึงของตัวเองอย่างใจเย็น ที่จะ..

ตึกๆๆๆ ปัง!

 

"ว๊าย! ดูสิพี่เวลไอ้เศษสวะไร้ค่ามันยังนั่งเสร่อในบ้านพวกเราอีกล่ะ!!"

 

        เสียงแหลมของเด็กหญิงที่อายุน้อยที่สุดในบ้าน นามว่า 'มินซี่' เปิดประตูเสียงดัง ไม่กลัวที่ว่าประตูจะหัก พูดกับพี่ชายที่เดินข้างๆตัวเองอย่างดัดจริต โดยไม่สนเด็กหนุ่มร่างบางที่นั่งหัวโด่อยู่หน้าคอม

 

      "อีกไม่นานหรอก มินซี่ มันเอาแต่ทำตัว 'เศษสวะไร้ค่า' เดี๊ยวมันก็โดนไล่ออกจากบ้านอยู่ดีแหละ" เสียงทุ้มแหบนิดหน่อยของพี่ใหญ่ที่สุดในบ้าน นามว่าเวล พูดขึ้นอย่างยินดีที่เด็กหนุ่มร่างบางหรืดน้องคนกลางของตัวเอง จะโดนไล่ออกจากบ้านพ่อแม่เมื่อไม่ 10 นาทีที่แล้ว สองพี่น้องจึงวิ่งแจ้นมาแขวะเด็กหนุ่มคนกลางของบ้านทันที 

 

".............." 

    แต่เด็กหนุ่มร่างบางกลับไม่สนใจที่โดนแขวะมาจากสองพี่น้อง เมื่อน้องเล้กอย่าง มินซี่ที่เห็นมันไม่สนใจจึงเดินไปกระชากปลั๊กตัวใหญ่ของคอมออกแล้วปาใส่หัวพี่คนกลาง

 

โป๊ก! 

 

    โดนตรงหน้าผากของเด็กหนุ่มร่างบางที่ไม่คิดจะหลบปลั๊กที่โยนมา สองพี่หัวเราะสะใจ โดยไม่สังเกตหน้าของเด็กหนุ่มร่างบางที่ก้มหน้า ปากแสยะยิ้มขึ้น 

 

   "ช่วยออกจากห้องของผมด้วย" เสียงทุ้มปนหวานที่แยกแยะออกไม่ค่อยได้ว่าเป็นหญิงหรือชายกันแน่จากเด็กหนุ่มร่างบางอย่างหงุดหงิด

 

   "กริ๊ด!!! แกกล้าไล่ฉันเหรอย่ะ ไอ้เศษสวะไร้ค่า" มินซี่กระทืบเท้าอย่างโมโหแล้วชี้หน้าเด็กหนุ่มร่างบาง

"ฉันจะไปฟ้องพ่อกับแม่ว่าแกด่าฉัน!!!!"

 

"ตามบาย แต่คงไม่ได้ไปบอกมั้ง?...."

 

    เด็กหนุ่มร่างบางที่นั่งอยู่หน้าคอมหันตัวมาด้านที่สองพี่น้องยืนอยู่ตรงหน้าประตูด้านข้างแล้วหยิบมีดที่วางอยู่ตรงคอมโดยที่สองพี่น้องไม่เห็น ชูขึ้นมา เอามือข้างที่ไม่ใช้เอานิ้วชี้มาแตะตรงปลายแหลมของมีด ดวงตาสีแดงจ้องมองเหมือนเปลวไฟที่จะจ้องเผาทุกสิ่งที่มันต้องการ 'ฆ่า'

 

"น..นี่แก จะทำอะไรน่ะ" 

 

     เสียงทุ้มของพี่ชายเวล พูดอย่างสั่นๆหวาดระแวง ที่ตัวเองเรียกว่า'เศษสวะไร้ค่า'แล้วจับมือน้องสาว ถอยหลังไปก้าวหนึ่ง นี่ล่ะน้าพวกที่เก่งแต่ปาก เด็กหนุ่มร่างบางคิดในใจ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเอามีดชี้ไปทาง สองพี่น้องนั่น

   "ก็ 'ฆ่า' ไง"

 

  พรึ่บ! ฉึก!

 

  "กริ๊ด!!!!!!" เสียงกริ๊ดแสบแก้วหูของน้องสาวมินซี่ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด มีดที่ปาไป โดนตรงไหล่ซ้ายแบบชนิดที่ว่าดึงออกเลือดพุ่งหมดตัวแน่

   "เฮ้ย!!!" เวลที่เห็นน้องตัวเองโดนมีดเสียบจังๆปล่อยมือที่จับมือน้องตัวเองอย่างไม่สนใจใยดีแล้ววิ่งหนีออกจากประตูอย่างเร็วทันที ไม่สนใจเสียงน้องสาวตัวเองแม้แต่น้อย

 

   "กริ๊ด!!!! ไอ้พี่บ้า!!!!"

 

   "หวา∼ โดนทิ้งซะแล้ว ช่างหน้าสงสาร"

 

     เด็กหนุ่มร่างบางเดินเข้าไปหาแล้วก้มตัวพูดพร้อมหยิบมีดที่ปักอยู่ตรงไหล่ซ้ายน้องสาวจอมปลอมของเองอย่างเบามือ

 

กริ๊ด!!!!!!!! ซะที่ไหนเล่า!!!!

 

 

ต้องเรียกว่าบิดมีดก่อนจะดึงออกเสียมากกว่า

 

"อุ๊บ! โทษทีน้องสาว ไม่ได้ตั้งใจน่ะครับ หึ"

 

 "กริ๊ด!!!! ฉันจะให้พ่อฆ่าแก!!!!! กริ๊ด!!!!!!"

 

"โดนตามใจก็เป็นแบบนี้เสียทุกคน เฮ้อ"

 

    พูดเสร็จเด็กหนุ่มร่างบางก็เดินออกไปด้านข้างที่ร่างน้องสาวของตัวเองโดยไม่ข้ามร่างน้องสาวที่เอาแต่ตะเกียกตะกายกุมแผนตัวเอง อย่างสุภาพบุรุษ เดี๊ยวมาจัดการที่หลังแล้วกัน

 

     เด็กหนุ่มร่างบางเดินลงไปด้านล่างไปหาเป้าหมายอีกสาม แกว่งมีดเล่นไปพลางอย่างสบายใจ พร้อมชะเง้อมองหา เหยื่อไปที่ล่ะห้องตลอดทางเดิน

  เอ∼ อยู่ไหนกันหนอ? เอ๊ะ

 

   อยู่ๆเด็กหนุ่มร่างบางก็ชะงักเท้าเดินฟังเสียงบทสนทนาที่ลอยมา

 

    เล่าให้พ่อกับแม่ฟังสิใหม่ซิ เวล!!!!!

จริงๆนะครับ!!! ม...มันจะฆ่ามินซี่ผมก็เลยเอาตัวบัง ล...แล้วผมก็ได้แผนมาตรงไหล่ที่มันเอามีดปัก ผ...ผมดึงออกไปแล้วต...แต่มินซี่ทิ้งผมแล้ววิ่งหายไปไหนก็ไม่รู้ครับ ฮึกๆ ฮือ∼

 

เดี๊ยวพ่อจัดการเอง!!!! ที่รักไปหยิบปืนมาเร็ว!!!!!

ค่ะ ที่รัก!!!!

 

   โอ๊ะโอ∼ 'มินซี่' นี่ใช้ไม่ได้จริงๆ ปล่อยให้พี่ชายสุดที่รักปกป้องตัวเองแล้วหนีไป โถ ช่างน่าสงสารจริงๆ ดูสิพ่อแม่(จอมปลอม)จะฆ่าเราด้วยล่ะ ผมจะไปหาถึงที่ให้ก็ได้นะครับ หึๆ ไม่รอช้าเด็กหนุ่มวิ่งตรงไปทางห้องนั่งเล่นเงียบๆ

 

    "ฮาย∼ ว่าไงครับ'พ่อแม่'และ"พี่ชาย' " เด็กหนุ่มร่างบางเดินมาหยุดอยู่หน้าห้อง ด้วยท่ายกมือข้างขวาแบมือแล้วโบกมืออย่างทักทาย สายตากวาดไปมองพ่อแม่(จอมปลอม)และมาหยุดตรงพี่ชาย สำรวจแผลของพี่ชายตัวเอง ที่อยู่ไหล่ซ้าย 'โหย∼ จริงด้วย มาโซจริงๆพี่ชายเรา'

 

"แกไอ้เศษสวะไร้ค่า!!!! มาทำลูกของฉัน แกตาย!!!!"

 

ปัง!!!! อัก!

     เสียงทุ้มแหบๆของชายผู้เป็นหัวหลักหัวตอของบ้านพูดขึ้นด้วยเสียงแค้นเคือง โกรธ ตามด้วยเสียงปืนที่ถืออยู่ในมือลั่นไกจ่อมาทางเด็กหนุ่มร่างบางที่คิดอยู่แล้วว่าต้องโดน จึงไม่หลบ รอยยิ้มที่ปรากฎขึ้นของเด็กหนุ่มร่างบางเต็มไปด้วยความขบขัน

 

    เลือดที่ไหลออกมาจากปากด้วยการกระอักของเด็กหนุ่มร่างบาง และล้มไปนั่งคุกเข่า พ่อแม่และพี่ชายก็หัวเราะอย่างสะใจ แต่แล้วก็ต้องชะงักเมื่อเด็กหนุ่ม ร่างบางที่คิดว่าใกล้ตาย กลับเอาแขนข้างขวามาเช็ดเลือดที่ปาก และลุกขึ้นยืน แล้วแผลที่โดนกระสุนจนเลือดไหลกลับมีบางอย่างดันกระสุนที่อยู่ในร่างกายออกมาเสร็จ ที่ที่โดนยิงกลับไม่มีรูที่ยิงแล้วเหลือไว้เพียงคราบเลือดจางๆจากฮูดสีดำของเด็กหนุ่มร่างบางเท่านั้น

 

  "กริ๊ด!!!!! ไอ้เด็กปีศาจ!!!!" เสียงหวานแหลมตะโกนแล้ววิ่งไปหลบอยู่หลังสามีตัวเองและลูกชายตัวเอง

 

"ทำไมไม่ยิงมาหลายนัดกว่านี้ล่ะครับ:)"

 

ปังๆๆๆ!!!! ปังๆๆๆๆๆๆ!!!!

 

      นัดกระสุนที่ยิงมากลับถูกันออกมาหมดไม่ว่าจะยิงกี่นัดหรือหลายครั้งก็ตาม

 "หึ ตาผมบ้างล่ะ!!!!"

 

  พรึ่บ!!! ปังๆๆๆๆๆๆ

 

        เด็กหนุ่มร่างบางเริ่มโต้กลับบ้างจากที่ยอมเป็นที่ยิงให้ พุ่งตรงไปทางพ่อ(จอมปลอม) เด็กหนุ่มร่างบางเอามีดออกมา พลางหลบลูกกระสุนไปด้วย

 

 

ฉึก!!

 

"อ๊ากกกกก!!!! แค่กๆๆ!!!"

 

    ถูกมีดกรีดตรงคอ เลือดที่ไหลออกมาเป็นสายที่ไม่มีทางจะหยุดจนกว่าจะหมดตัว ร่างหนาใหญ่ของผู้เป็นพ่อล้มลงไปชักๆ เด็กหนุ่มร่างบางแกว่งมีดโชว์ท่าแล้วปาไปทางประตู

 

ฉึก!!!!! พรวด!!! พลั่ก!!!!!

 

    ร่างของพี่ชายที่พยายามวิ่งหนีออกไปทางประตูกลับถูกมีดปักกลางหน้าผากล้มลงไปชนประตูที่กำลังจะเปิดทำให้มีดที่ปักไม่ลึกกลับลึกเข้าไปอีกจน สิ้นลมหายใจคาที

     เหลือคนสุดท้ายท่านแม่ผู้แสนดี ที่เห็นใครไม่รอดก็งัดความเอาตัวรอด ก็คุกเข่าเอามือมาพนมมือไหว้วานร้องขอชีวิตอย่างน่าสมเพช

  

    "ฟินิกซ์ลูกแม่ ย...อย่าทำอะไรแม่เลยนะจ๊ะ แม่ขอโทษ ม...แม่ไม่เกี่ยวกับพวกนี้นะ พวก ม...มันบังคับให้แม่ฆ่าลูก ล...ลูกเข้าใจแม่ใช่มั้ยจ๊ะ" 

    ส่งสายตาขอวอนให้ปล่อยตัวเองไป เห็นท่าแบบนี้กับรกหูรกตาเสียจริง เด็กหนุ่มร่างบางยิ้มให้ผู้เป็นแม่ ทันทีที่เห็น แม่(จอมปลอม)ก็ยิ้มตอบอย่างดีใจ

   

      "ผมว่าคุณทำหน้าแบบนั้นมัน 'สมเพช' "

 

  ฉึก!!!!! พรึ่บ!!!

 

         ฟีนิกซ์มองร่างของแม่ที่ตัวเองเอามีดเจาะทะลุอกออกไปทางด้านหลังโดยไม่มีแม้เสียงกรีดร้องแล้วชักออกมา

    แล้วเดินออกจากห้องนี้หยิบกุญแจรถที่วางไว้ในกระถางต้นไม้หน้าบ้าน ก่อนที่จะเดินไปขึ้นรถ ฟีนิกซ์ หยุดก่อนจะ

 

"เราลืมอะไรไปรึเปล่า คงไม่" ฟีนิกซ์บ่นพึมพัมก่อนจะสตาร์ทรถออกไป

 

 

"แก!!!! ไอ้สวะไร้ค่า!!! ฉันจะฆ่าแกให้ได้!!!!"

 

บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

0
โหวต 0 /10 คะแนน
จากสมาชิก 0 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

0 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

0 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

0 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...