นิยาย : วุ่นรัก เลขาสายโหดกับเจ้านายตัวร้าย

อ่าน 226
วิจารณ์ 0
แนว:
จำนวน:
1 ตอน
แต่งเมื่อ:
วันที่ 3 ก.ค. 2560 21:54 น.

(แก้ไขเนื้อหาล่าสุดเมื่อ โดย เจ้าของบทความ)

ผู้แต่ง ซารีออสติน
เด็กใหม่ (0)
เด็กใหม่ (0)
เด็กใหม่ (0)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

ตอน 1. ตอนที่ 1 ก่อนที่เราจะแต่งงานกัน

เขียนเมื่อ วันที่ 3 ก.ค. 2560 21:59 น.

( แก้ไขเมื่อ วันที่ 3 ก.ค. 2560 22:03 น. โดย เจ้าของบทความ )

          23.00 PM

          ฉันเพิ่งได้กลับมาบ้าน​หลังจากพาน้องสาวไปฟอกไตที่โรงพยาบาล น้องสาวของฉันอายุเพิ่งจะยี่สิบปีแต่ก็ป่วยเป็นโรคไตเรื้อรัง โชคยังดีที่ฉันทำงานเงินเดือนได้หลักหลายหมื่นจึงยังพอประทังชีวิตเอาตัวรอดมาได้ ส่วนแม่ก็มีเงินบำนาญเล็กน้อยหลังจากทำงานรับราชการมาหลายปี สรุปว่าครอบครัวของฉันก็ยังพอเอาตัวรอดไปได้เป็นเดือนๆ ไป เราสามชีวิตผู้หญิงล้วนอาศัยอยู่ในหมู่บ้านจัดสรรในกรุงเทพ บ้านก็ราคาล้านต้นๆ ยังผ่อนไม่หมดนะ ต้องกัดฟันสู้กันต่อไป

 

          ฉันหย่อนก้นนั่งบนโซฟาได้สักพัก เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นมา 'ภูผา' ​ฉันถอนหายใจออกมาแรงๆ ดึกป่านนี้จะโทรมาทำ #$*! อะไรคะ เจ้านายตัวร้ายของฉันช่างขยันโทรจิก เช้า สาย บ่าย เย็น ไม่เว้นแม้กระทั่งเวลานอน

 

          "ว่าไงคะบอส" ฉันทำเสียงไม่พอใจ

 

          "ขวัญ...มา...ราบ...ผม...หน่อย...! "

 

          เสียงแบบนี้ เมาชัวร์! จะว่าไปฉันเป็นเลขานะไม่ใช่ขี้ข้า พอดื่มเหล้าเมาทีไรก็ชอบให้ไปรับทุกที น่ารำคาญชะมัด (กลอกตามองบน) ฉันละเอือมระอากับหมอนี่สุดๆ ถ้าไม่ติดว่าน้องสาวป่วยแล้วต้องใช้เงินเยอะ ฉันชิ่งหนีไปนานและ

 

          "เดี๋ยวดิฉันโทรเรียกคนขับรถที่บ้านคุณภูให้ไปรับนะคะ"

 

          "ม่าย...อาว...! ถ้าเธอไม่มา ฉาน...จะ...ตัด...เงินเดือน"

 

          ฉันอยากจะกรี๊ดออกมาดังๆ เจ้านายของฉันเคยพูดเล่นซะที่ไหน เมื่อสองปีที่แล้วฉันไม่สนใจคำขู่ของเขา สิ้นเดือนมาอีตานี่ตัดเงินเดือนของฉันไปห้าพันบาท โหดร้ายจนฉันอยากจะไปฟ้องกรมแรงงานเลย แต่งานที่ได้เงินดีขนาดนี้ฉันจะไปหาจากไหนได้อีก!

 

          'หายใจเข้า.... หายใจออก.... พุธโธ พุธโธ....' บางครั้งเพื่อที่จะไม่ฆ่าเจ้านายให้ตาย ฉันก็ต้องใช้ธรรมะเข้าข่มจิตใจ

 

          "ก็ได้ค่ะ ดิฉันจะขับรถออกไปรับคุณภูเดี๋ยวนี้ ไม่ทราบว่าที่ไหนคะ"

 

          หลังจากได้ที่อยู่ไนต์คลับย่านทองหล่อมา ฉันก็ลุกขึ้นจากโซฟาไปหยิบกระเป๋าที่วางอยู่บนโต๊ะทานข้าว

 

          "อ้าวขวัญดึกป่านนี้จะไปไหนลูก" แม่ของฉันร้องทักเมื่อเห็นฉันสะพายกระเป๋า

 

          "ไปรับเจ้านายปีศาจน่ะแม่" นั่นเป็นฉายาเวลาฉันเรียกคุณภูผาเวลาอยู่กับครอบครัวหรือเพื่อนๆ

 

          "อีกแล้วเหรอ แม่ไม่ชอบเลยที่ขวัญต้องขับรถออกไปตอนดึก มันอันตรายแม่เป็นห่วง" สีหน้าของแม่ดูกังวลอย่างเห็นได้ชัด

 

          "ไม่ต้องห่วงหรอกแม่ อย่าลืมนะว่าขวัญเป็นเทควันโด​ระดับสายดำ เพราะฉะนั้นแม่วางใจได้ ขวัญไปก่อนนะแล้วจะรีบกลับมานะจ๊ะ จุ๊บ" ฉันรีบตัดบทหอมแก้มแม่หนึ่งที แล้วรีบชิ่งออกมาทันที เพราะถ้าขืนไม่รีบนอกจากโดนหักเงินแล้ว แม่ของฉันก็จะเป็นห่วงไม่หยุด

 

          00.00AM

          เมื่อฉันไปถึงไนต์คลับ​ชื่อดังก็เจอบอสของฉันยืนกอด จูบ ควัก ล้วง ผู้หญิงข้างๆ อยู่หน้าไนต์คลับ​ นี่ไม่คิดจะอายฟ้าอายดิน กันเลยหรือยังไง ฉันส่ายหน้าอย่างเอือมระอาเพราะเห็นจนชิน

 

          "จะกลับหรือยังค่ะ บอส" สีหน้าของฉันไม่สบอารมณ์สุดๆ

 

          "กลับเลยๆ ปะน้องแนน ไปสนุกกันต่อที่คอนโดของเฮียนะจ๊ะ"

 

          "ค่ะเฮีย"

 

          ฉันละนึกขำอยู่ในใจ ถ้าเรียกตัวเองว่าเฮียแสดงว่าผู้หญิงข้างๆ อายุไม่เกินยี่สิบห้าปีแน่นอน เจ้านายของฉันอายุก็ปาเข้าไปสามสิบห้าปีละ อายุก็เยอะแล้วยังทำตัว!

 

          ฉันขับรถมาส่งบอสและคู่ขา (สำหรับคืนนี้) อยู่หน้าคอนโดหรูแถวสุขุมวิท ตลอดทางที่ขับมาฉันนึกว่าจะได้เห็นหนังสดซะอีก ถ้าไม่ติดว่ารถยนต์คันที่ฉันใช้อยู่เป็นของบริษัทนะ ฉันจะรีบเอาน้ำมนต์มาพรมรถ ปัดล้างตัณหา ราคะ​ ยี้!!! ไม่อยากจะคิดภาพต่อเลย

 

          "ขวัญพรุ่งนี้อย่าลืมนะ" เมื่อลงจากรถบอสของฉันก็หันมาสั่ง

 

          'พรุ่งนี้อย่าลืมนะ' มันเป็นรหัสลับที่ว่า พรุ่งนี้อย่าลืมมาไล่ผู้หญิงคนนี้ออกจากห้องนะ!

          มันก็เป็นเรื่องธรรมดาฉันเข้าใจ บอสของฉันทั้งหล่อ ทั้งรวย ผู้หญิงหลายคนก็อยากได้มาทำเป็นสามี (ยกเว้นฉัน ผู้ซึ่งรู้เห็นไส้ติ่งความเน่าเฟะของเจ้านายตัวเองหมดแล้ว)

 

          "ค่ะ" ฉันรับปากสั้นๆ พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้าอีกแล้ว อยากจะร้องไห้ ทั้งๆ ที่เป็นวันหยุดแท้ๆ เลย

 

          8.00AM

          ​เช้าวันต่อมาฉันมาตามคำสั่ง พอเปิดประตูห้องเข้ามา (ฉันมีคีย์การ์ด) ก็เห็นเสื้อผ้าของทั้งคู่หลุดลุ่ยตั้งแต่หน้าประตูยังไปถึงหน้าห้องนอน ฉันถอนหายใจออกมาเบาๆ

 

          "อา....อืม....! "

 

          เสียงร้องครางยังดังขึ้นไม่หยุด 'แล้วฉันจะตื่นเช้ามาทำเพื่ออะไรเนี่ย' สุดท้ายฉันก็ต้องรอจนเสียงเงียบแล้วก็เดินไปเคาะประตูห้องนอน

 

          "มาทำไมแต่เช้าเนี่ย! " คู่ขาของบอสเดินมาเปิดประตูพร้อมทำหน้าเหวี่ยงใส่ฉัน

 

          "เธอไปได้แล้ว! " ฉันยื่นเสื้อผ้าที่ตามเก็บบนพื้นให้ผู้หญิงคนนั้น

 

          "อะไรกันเนี่ย อยู่ดีๆ ก็มาไล่กันมันจะมากไปแล้วนะ!!! " ​​เสียงแหลมแปดหลอดของผู้หญิงคนนั้นดังขึ้น เธอชี้หน้าของฉันอย่างเอาเรื่อง แต่ความจริงมันใช่ความผิดฉันปะ? ถ้าอยากจะด่าทำไมไม่ไปด่าไอ้ผู้ชายที่นอนทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้อยู่บนเตียง!

 

          "ฉันให้เวลาคุณ 10 นาที ถ้าคุณไม่ออกไป ก็จะอดได้เงิน" ฉันพยายามสะกดกลั้นอารมณ์พูดอย่างใจเย็น

 

          "นี่แกหาว่าฉันขายตัวเหรอ!!! "

 

          ฝ่ามือเล็กๆ กำลังลอยเข้ามาปะทะใบหน้าของฉัน แต่ขอโทษไม่ได้กินฉันหรอก! ฉันจับข้อมือนั้นไว้กลางอากาศก่อนจะหมุนตัวบิดข้อมือเล็กให้มาไขว้ไว้ด้านหลัง ส่วนแขนอีกข้างของฉันก็ล็อกคอของเธอเอาไว้ สภาพไม่ต่างจากตำรวจจับผู้ร้ายเลย

 

          "อีบ้า ปล่อยฉันนะ!!! " ผู้หญิงคนนั้นร้องโวยวาย ดิ้นไปมา "คุณภูขาช่วยแนนด้วย" พยายามทำเสียงออดอ้อนเรียกให้ไอ้คนที่นอนอยู่บนเตียงมาช่วย ฉันรู้สึกสงสารผู้หญิงคนนี้จริงๆ ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลยว่าใครเป็นคนสั่งให้ฉันทำ

 

          "...." ไร้เสียงตอบจากบอสของฉัน เขายังทำเป็นนอนหลับไม่ได้ยินเสียงของผู้หญิงคนนั้น ฉันละหมั่นไส้จนอยากจะเดินไปที่เตียงแล้วก็ยันเท้าแรงๆ ให้ตกเตียงไปเลย

 

          "ไปได้แล้วถ้าไม่อยากเจ็บตัว" ฉันบิดข้อมือให้แรงขึ้นไปอีก จนผู้หญิงคนนั้นหน้าตาบูดเบี้ยว

 

          "โอ้ย!!! ยอมแล้ว ฉันยอมแล้ว"

 

          ผู้หญิงคนนั้นยอมแพ้ ฉันจึงยอมปล่อย ไม่นานเธอก็รีบแต่งตัวรับซองใส่เงินและออกไปจากห้อง ในกรณีนี้ถือว่าผู้หญิงคนนี้ฉลาด เพราะรู้ว่าผู้ชายไม่เล่นด้วย แต่บางรายหลอกตัวเองจนแทบจะเป็นบ้าตายกันไปข้าง

 

          "ฉันไปก่อนนะ" หมดหน้าที่ฉันก็ต้องขอตัว อยากกลับไปนอนต่อเต็มที

 

          "เดี๋ยวก่อน อย่าเพิ่งไป ผมหิวข้าวทำอะไรให้กินหน่อย"

 

          ฉันกำหมัดแน่นเพื่อข่มอารมณ์ คิดว่าฉันจะยอมทำตามคำสั่งทุกครั้งไปเหรอ ผิดแล้วยะ!!!

 

          "ฉันเป็นเลขานะคะ ไม่ใช่ขี้ข้า! " ฉันเชิดหน้าใส่อย่างไม่แคร์

 

          "สองพัน จะทำมะ! "

 

          หน็อยแน่​เอาเงินมาขู่กันเหรอ เห็นว่าฉันลำบากเรื่องเงินก็เลยคิดจะข่มขู่กันใช่ไหม แต่เขาก็คิดถูกแล้ว ฉันจะทำอาหารเช้าให้เขากันแลกกับเงินสองพัน บอสรู้สถานะ​ของฉันดีเขาก็เลยเอาเงินมาล่อให้ฉันทำงานพิเศษให้เสมอ...

 

          "ค่ะ รอสักครู่นะคะบอส อาหารร้อนๆ จะเสร็จภายในครึ่งชั่วโมง"

 

          และนั่นก็เป็นแค่ตัวอย่างความร้ายกาจเล็กๆ น้อยๆ ของเจ้านายตัวร้าย ความจริงมียิ่งกว่านี้อีก แต่ฉันก็จะพยายามอดทนให้ถึงที่สุด!!

บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

0
โหวต 0 /10 คะแนน
จากสมาชิก 0 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

0 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

0 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

0 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...