น้อมรำลึกถึงพ่อหลวง ร.๙

นิยาย : คนละฟากฟ้า

อ่าน 103
วิจารณ์ 1
แนว:
จำนวน:
2 บท
แต่งเมื่อ:
วันที่ 18 มิ.ย. 2560 21:01 น.

(แก้ไขเนื้อหาล่าสุดเมื่อ โดย เจ้าของบทความ)

ผู้แต่ง รอยพิมพฺ
หัดอ่านหัดเขียน (12)
เด็กใหม่ (1)
เด็กใหม่ (0)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

บท 1. บทนำ ตามล่าขุมทรัพย์ทหารญี่ปุ่น 50%

เขียนเมื่อ วันที่ 18 มิ.ย. 2560 21:21 น.

( แก้ไขเมื่อ วันที่ 18 มิ.ย. 2560 21:48 น. โดย เจ้าของบทความ )

•»

     

     ทางเดินเข้าห้องประชุมถูกปูด้วยพรมแดงไปตลอดจนถึงเวที ภายในใหญ่ถึงขนาดจุนักศึกษาคณะโบราณคดีนับพัน ใบหน้างามแอร่มของนักโบราณคดีสาว หรี่ตาลงเล็กน้อยเมื่อมองสํารวจภายในหอประชุม.

        

     รอยพิมพ์ก็ถึงกับคิดหนักทันทีเธอยอมรับว่า สิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นและเรื่องที่ได้รับมอบหมายให้มาช่วยเหลือ การตามล่าหาขุมทองทหารญี่ปุ่นในถ้ำลิเจียหญิงสาวทำหน้าครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่ ที่ป่าทั้งป่าของเมืองกาญจนบุรี กลายเป็นป่า “ลายแทง” ซุกซ่อนสมบัติ นักแสวงโชคชาวไทยและต่างชาติพากันระดมขุดกันอย่างมโหฬารมาหลายปี นับตั้งแต่ญี่ปุ่นแพ้สงครามฝ่ายพันธมิตรหมาดๆนักโบราณคดีสาวก็ถึงกับคิดหนักทันที  

     

          ภายในห้องแถลงข่าวของห้องประชุมโดยมีอาจารย์นักโบราณคดีวัยกลางคนและทีมงานเป็นตัวตั้งตัวตีการหาขุนทรัพย์กำลังแถลงข่าวกับทัพสือมวลชนอย่างเคร่งเครียด

 

“ผมเชื่อมั่นหมื่นเปอร์เซ็นต์ต้องพบสมบัติเป็นทองคำแน่ๆ "

     

 

          ชายหนุ่มวัยกลางคน พูดเสียงดังชัดถ้อยคำเก๋าและกร่างได้ฉายา "โกโบทร"แห่งขุมทรัพย์ทหารญี่ปุ่นหลายโอกาสสร้างตัวเป็นข่าวติดหน้าหนึ่งประจำวันพร้อมเสียงด่าสวดของหลายคนและบางคนอาจชื่นชอบ รอยพิมพ์ถอนหายใจเล็กๆ หญิงสาวรู้สึกเหนื่อยใจกับรุ่นพี่ของเธอคนนี้จริงๆ

         

“แน่ใจหรอคะว่าจะพบขุมทรัพย์ แล้วถ้าเจอทองนั่นเป็นของญี่ปุ่นหรือของไทยค่ะ” 

      

     บรรดานักข่าวต่างพากันยิงคำถามชนิดที่ว่ากลัวไม่ได้ถามอย่างไง อย่างนั้น...

        

“ผมมั่นใจ 10,000% เจอสมบัติยุ่นแน่คับ เรื่องที่มาที่ไปนั้น ผมมีทีมงานนักโบราณคดีร่วมตรวจสอบด้วยคับ“

     

 

          วรินทรตอบด้วยท่าทางเคร่งขรึมยืนยันหนักแน่น ...

 

 

“ทำไมถึงมั่นใจขนาดนั้น...ครับ”

   

 

           นักข่าวหนุ่มอีกคนเอ่ยขึ้น

 

 

“จากคำบอกเล่าจากชาวบ้านแถวนั้นที่มีชีวิตอยู่ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองและแผนที่ขุมทรัพย์ญี่ปุ่ณที่เพิ่งค้นพบนะครับ”

   

   

 

           ถาพเก่า ๆ ของสะพานข้ามแม่น้ำแควมาประกอบรายงานคงดูสวยงามมากทีเดียว แต่เธอคิดว่าต่อให้เธอลงไปดูก็คงไม่ต่างอะไรจากวิ่งไล่ตามเสียงที่หายไปกับอากาศทิ้งไว้แต่คนที่ยึดมั่นถือมั่นในรสสุขเหล่านั้นพยายามที่จะกอดเก็บอดีตที่สวยงามและความทุกข์ไว้เหมือนกับการห้ามสายลมไม่ให้พัดผ่านไป เสียงระฆังดังกังวานขึ้นสามครั้ง พร้อมกับเสียงประกาศเตือนให้ผู้ที่จะโดยสารไปกับขบวนรถไฟให้ไปยืนรอกันที่ชานชาลาฝั่งตรงข้าม พ่อค้าแม่ค้าต่างหิ้วตะกล้าบรรจุสิ่งของ ที่จะนำขึ้นไปขายบนรถไฟพากันเดินข้ามรางรถไฟไปยืนรอ ตามด้วยผู้คนอีกหลายสิบชีวิตทั้งเด็กเล็ก คนเฒ่าแก่ชายหญิงทหารเกณฑ์หนุ่มจนถึงพระภิกษุสามเณรล้วนแต่หอบหิ้วสัมภาระของตนข้ามไปยืนออกันอยู่ริมรางรถไฟฝั่งตรงข้ามเกือบหมด  

    

       

     ร่างเล็กบอบบางที่หอบหิ้วกระเป๋าและเสื้อแจ็คเก็ตหันไปตามเสียงรถไฟรถไฟและรางที่เก่าไม่เปลี่ยนแปลงเลยไม่ว่าผ่านไปกี่ปี หญิงสาวรูปร่างเพรียวบางที่มองผ่านแว่นตากันแดด อันโตปิดบังคิ้วเรียวสวยหญิงสาวไฟแรงสูง จบใหม่เธอมีแต่ความกระตือรือร้นในด้านของการทำงาน ไม่นานนักรถไฟ ก็เคลื่อนขบวนมาถึง   

 

          รอยพิมพ์ก้าวขึ้นขบวนรถไฟพลางมองผู้โดยสารคนอื่นก่อนจะสอด สายตามองหาที่นั่งว่าง ๆ และก็พบที่ หนึ่งไม่ไกลจากจุดทียืนนัก สถานีธนบุรีหรือที่เรียกว่าสถานีรถไฟบางกอกน้อย..ที่นี่คงเป็นจุดเริ่มต้นของความรักของทหารญี่ปุ่นกลับสาวไทยในนิยายชื่อดัง..แต่จุดหมายปลายทางที่เธอกำลังจะไปมันคือความจริงของสงครามและความโหดร้ายของทหารญี่ปุ่น.

 

 

          รอยพิมพ์คิดพลางเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างรถไฟเพื่อค้นหาก้อนเมฆที่เธอมักชอบมองอยู่เป็นประจำ โดยไม่ทันสังเกตุชายชราที่ดูยังแข็งแรงแผ่นหลังและลำตัวพราวด้วยลายสักยันต์นั่งอยู่ด้วยท่าทางหน้าเกรงขามแต่ใบหน้าเปื้อนไปด้วยยิ้มทำไมอยู่ๆรอยพิมพ์ถึงรู้สึกคุ้นหน้าคุณตามาก เหมือนรู้จักกันมาก่อน มันรู้สึกเหมือนสนิทกันมากๆด้วยซ้ำรู้สึกไว้ใจทันทีที่เห็น เหมือนเป็นคนที่เธอไว้ใจมากๆคนหนึ่ง แล้วแค่วินาทีนั้นคือน้ำตาหญิงสาวก็ไหลออกมา แบบไม่มีสาเหตุ ชายชราก็ยิ้มบางๆที่มุมปากเหมือนคนคุ้นเคยพลางเอ๋ย

 

 

”ตารอหนูอยู่นานแล้ว”ชายชราเอ่ยทัก

 

 

“คุณตารู้จักหนูได้ยังไงค่ะ”รอยพิมพ์ย้อนถามด้วยความสงสัย

 

 

“ยังมีสิ่งที่ไม่รู้อีกเยอะในโลกใบนี้”

     

 

          ชายชราตอบอย่างมีปริศนาชวนสงสัยใบหน้าของชายชราเต็มไปด้วยริ้วรอยทั้งยังปรากฏความหน้าเกรงขามดุดันแฝงไปด้วยความเศร้ามากมายเพียงใด รอยพิมพ์เธอมองใบหน้าเหี่ยวย่นจริงใจนั้นเนิ่นนาน

 

 

“ดวงของหนูจะตกอยู่ในสภาพลำบากในสถานที่ไม่คุ้นเคย”

     

 

          ชายชราพลางเอามือล้วงกระเป๋ายามที่ดูเก่าๆและทำท่าควานหาอะไรบางอย่างอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบเหรียญ 5 เยน เป็นทองแดงและสังกะสี มีรูตรงกลาง สีทอง ด้านหน้าเป็นภาพรวงข้าว ขอบกลางเหรียญ ออกมาจากยามที่ดูแสนจะเก่าเท่ากับเจ้าของ ก่อนจะยกมันขึ้นมากำขึ้นมา ฝีปาก ซีดเซียว และ แตกระแหงขยับหมุบขมิบท่าทางของชายชราคล้าย บริกรรมคาถา ชายชรายืนมือที มีเหรียญทองส่งให้หญิงสาว

 

 

          รอยพิมพ์มองด้วยความแปลกใจเหรียญทองในมือชรามันคือเหรียญทองคำโคะบังเหรียญกษาปณ์เหล่านี้มีสีทองเหลืองอร่ามและปรากฏลวดลายกับตราประทับหลากหลายรูปแบบแม้เวลาล่วงเลยผ่านไปหลายศตวรรษทว่าโคะบังคงความสุกปลั่งไม่ต่างจากยุคอดีตเมื่อแรกผลิตของญี่ปุ่นนี้เอง

 

 

“เอานี้ไปให้พกติดตัวจะช่วยชีวิตพลิกชะตาจากที่ร้ายกลายเป็นดี"

 

 

           ชายชรากล่าวด้วยสีหน้าจริงจังปราศจากวี่แววล้อเล่นหญิงสาวยกมือไหว้ผู้สูงอายุอย่างนอบน้อมเพื่อเป็นการขอบคุณก่อนจะปฏิเสธทันทีโดยไม่ต้องคิดอะไรเพราะเห็นว่าเป็นของมีค่าเกินกว่าจะรับไว้รอยพิมพ์ยิ้มอย่างอ่อนโยนนัยน์ตาเธอเป็นประกายระยับก่อนเอ๋ย

 

 

“หนูรับไว้ไม่ได้หรอกคะ คุณตา”

     

               หญิงสาวพูดพลางได้ยินเสียงรถไฟแล่นมาเทียบทีชานชาลาอย่างนิ่มนวล เสียงประกาศดังเตือนเธอหันไปตามเสียงนั้นพอเธอหันกลับอีกมาอีกทีก็ไม่พบชายชราคนนั้นหายวับไปกับตาราวกับหายตัวได้สิ่งที่เห็นทำให้หญิงสาวรู้สึกแปลกใจและอัศจรรย์ใจมาๆเมื่อกวาดตามองดูรอบๆก็ไม่เห็นชายชราคนนั้นอีกเลย. 

 

                เสียงของสายลมยามค่ำคืนส่งเสียงหวีดหวิวอยู่ภายในความมืดประหนึ่งเหมือนกำลังตอกย้ำความเงียบ ท้องฟ้ายามค่ำคืนถูกปกคลุมด้วยความดำมืด ... 

 

                รอยพิมพ์จับจ้องพระจันทร์ดวงกลมโตไร้เมฆ บดบังที่ส่องแสงสกาวจับตา ร่างบางไม่มีกะจิตกะใจที่จะทำงานเลยแม้แต่น้อย ทำได้เพียงแค่นั่งเหม่อ พลางคิดถึงเรื่องที่ได้เจอเมื่อตอนกลางวันชายชรากับปาฏิหาริย์เหรียญทองคำโคะบังที่อยู่ๆก็มาอยู่ในกระเป๋า เธอแน่ใจว่าไม่ได้รับเหรียญนี้มาจากชายชราคนนั้นแน่

 

               ในหน่วยโบราณคดีภาคกลางมีกิจกรรมของค่ายพักแรมต่างๆผู้คนใส่ผ้าพันคอบ้างเสื้อหนาวบ้าง เพราะอากาศเย็น  รอยพิมพ์อยู่ที่ไซต์งานหน้าอุโมงค์ในป่าทองพาภูมิน้ำตกกระทบโขดหินดังซู่ซ่ามาแต่ไกลที่ราบติดเชิงเขา มีผ้าใบขนาดใหญ่กางเอาไว้สำหรับพักผ่อนและเป็นที่สำหรับประกอบอาหารของคนงานมีอุปกรณ์ทำครัวครบใกล้กันมีเต็นท์ 4 หลัง มีคบเพลิงล้อมรอบ ลมพัดมาแผ่วเบาลูบไล้ใบหญ้าอ่อนที่กำลังเอนต้นลง ราวกับกำลังหลับใหลเสียงสายลมพัดเบาๆ โดนกิ่งไม้คล้ายเสียง อดีต กำลังเรียกหาใครบ้างคนสำหรับสถานที่อัศักดิ์สิทธิ์และมีมนต์ขลังเช่นนี้  รอยพิมพ์คิดในใจ.

 

 

“พิมพ์อยู่นี้เองผมตามหาตั้งนาน”

 

 

                    เสียงทักของอาจารย์วรินทรมาจากด้านหลังดังขึ้นมาทำให้หญิงสาวหันขวับฉับพลันตามเสียงเรียกนั้นโดยไม่ตั้งตัวผู้มาใหม่เดินเข้ามาพร้อมกับชายแปลกหน้าและสายลมที่พัดกรรโชกแรงขึ้น แม้จะยังไม่มีฝน หญิงสาวรีบลุกขึ้นพนมมือไหว้ผู้สุงวัยก่อนว่าอย่างคุ้นเคย  วรินทรรับไหว้ก่อนพยักหน้ารับรู้

 

 

“นั่งก่อนสิพิมพ์”

          

 

          อาจารย์วัยกลางคนเอ๋ย

 

“อาจารย์มาหาพิมพ์มีธุระสำคัญอะไรหรอค่ะ”

 

          หญิงสาวก็รู้สึกแปลกใจเหมือนกันว่ามีธุระด่วนสำคัญอะไรกันนักกันหนาถึงต้องมากันกลางดึกแบบนี้ รอยพิมพ์ถามก่อนจะนั่งลงข้างๆมองไปยังชายแปลกหน้า อย่างแปลกใจ

 

 

“เราจะขุดค้นวัตถุโบราณที่ใช้ในการทำสงครามโลกที่สองและบรรพบุรุษของคุณทาคุมินักธุรกิจชาวญี่ปุ่นที่จะออกทุนในการสำรวจครั้งนี้”

 

 

           วริทรเอ๋ยพลางพายมือไปยังชายหนุ่ม  ทาคุมิก้มศีรษะมองไปยังสาวน้อยตรงหน้า หญิงสาวเรือนผมสีดำใบหน้าสวยราวกับรูปวาดแกะสลักผิวขาวดั่งไข่มุกพร้อมกับยื่นสัญญาฉบับหนึ่งที่เป็นภาษาญี่ปุ่นให้หญิงสาว รอยพิมพ์หันไปมองหน้ารุ่นพี่หนุ่มเอียงคอเล็กน้อยและเริ่มทำหน้าสงสัย

 

 

“หมายว่าไงค่ะอาจารย์” รอยพิมพ์ถาม

 

“คือนายทาคุมิเขาจะจ้างเราให้ช่วยตามหานายทหารคนหนึ่งที่หายไปช่วงสงครามโลกที่สอง”

 

 

           วริทรเอ่ยอย่างราบเรียบแต่ชัดเจนในทุกถ้อยคำ

 

 

“อาจารย์ค่ะ มันไม่ง่ายเลยนะค่ะ ที่เราจะตามคนจากอดีต”

             

          หญิงสาวเอ่ยอย่างจริงจังจนทำให้เจ้าของใบหน้าหล่อเหลานั่งตรงข้ามต้องขมวดคิ้วพลางเอ๋ย

 

 

“คุณกรุณาดูสัญญาและค่าตอบแทน ของผมก่อน”

 

 

          สำเนียงภาษาอังกฤษดีมากๆเอ่ยขึ้นมาด้วยความกระวนกระวายชั่วอึดใจชายหนุ่มก็ได้ยินเสียงพูดตอบมาเป็นภาษาอังกฤษจากหญิงสาวชาวไทย

 

 

“นี้คุณ พวกฉันไม่มีเวลาว่างที่จะมาตอบสนองความต้องการของเศรษฐีไม่มีสมองที่ชอบเอาเงินไปทิ้งเล่นอย่างไม่คุ้นค่าหรอกนะ”

 

 

          รอยพิมพ์มองเขาอย่างจริงจัง ด้วย ดวงตาที่แสดงความไม่พอใจเอาเสียเลย

 

 

“มันน่าเสียดายที่คุณจะปฏิเสธทั้งๆที่ยังไม่ได้ฟังเหตุผลและผลตอบแทนของผมเลย”

 

 

“พิมพ์ฟังเหตุผลของคุณทาคุมิก่อน อย่าเพิ่งปฏิเสธ”

 

 

          วรินทรเอ๋ยช่วยชายหนุ่มอีกแรงทำให้หญิงสาวเย็นลงมาก

 

 

“ก็ได้งันคุณก็พูดเหตุผลของคุณมา“

 

 

          ชายหนุ่มรีบหยิบเอาแท็บเล็ตด้วยท้าทางมีความหวังพลางเปิดไฟล์รูปประกอบมีภาพวาดของหญิงสาวซึ่งถูกวาดด้วย ดินสอเธอมีจมูกโด่งเป็นสันรับกับหน้าเรียวยาวรูปไข่ตาโตคม  จมูกโด่งเป็นสันริมฝีปากเรียวเล็กทำให้เธอต้องตกใจนั่นคือภาพของเธอ นั้นเอง ชายหนุ่มต่างชาติก็ทำได้เพียงยิ้มบางๆส่ายหน้าเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยภาษาอังกฤษเสียงเรียบ

 

 

“คุณเข้าใจผิดแล้วคับนี้เป็นภาพวาดหญิงสาวชาวไทยเมือสมัยสงครามโลกครั้ง2โดยรท ฮิเดกิ โตโจ เป็นคุณทวดผมเองตอนนี้ภาพวาดที่เก็บอยู่ในพิพิทภัณฑ์สงครามโลกครั้งที่2ที่เมืองขุนยวม ในประเทศไทยนี้ละครับ “ 

 

 

           ได้ยินดังนั้นสีหน้าของหญิงสาวก็เปลี่ยนไป เธอแปลกใจ และคิดกับตัวเองคนเดียว โดยไม่ได้ เอ่ยคำพูดออกมาไม่น่าเชื่อว่าจะมีหญิงสาวที่หน้าตาเหมือนเธอราวกับเป็นคนเดียวกัน ชายหนุ่มเอียงคอเล็กน้อยพร้อมพูดไปด้วย

 

 

“มันน่าสนใจใช้ไหมคับไขปริศนา ไปกับผมนะคับ”

 

 

          ทาคุมิกล่าวพลางมองหญิงสาวอย่างรอคำตอบ เธอนิ่งอย่างใช้ความคิดก่อนจะตัดสินใจพูดต่อพร้อมกับสบตาชาวรินทรตรงหน้าด้วยความแน่วแน่ ...

 

 

“ได้ค่ะแต่ฉันมีเงื่อนไขในข้อเสนอของคุณตามที่อาจารย์วรินทรร้องขอ” 

 

 

          ตาคมเข้มจ้องมองใบหน้าสวยและร่างขาวเพรียวที่จ้องมองเพื่อคำตอบจนเกิดอารมณ์เคลิบเคลิ้มทำให้เขาไม่อาจปฏิเสธเงื่อนไขขอเธอได้

 

 

“งันก็ตกลงนะโอเคเรามาจับมือสัญญากัน” 

   

 

          ชายหนุ่มพูดจบ ก็ยื่นมือไปหมายจับมือรอยพิมพ์ หญิงสาวส่งยิ้มให้พร้อมตอบรับด้วยความยินดี

   

•»
บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

1
โหวต 1 /10 คะแนน
จากสมาชิก 1 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

1 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

1 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

1 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...