น้อมรำลึกถึงพ่อหลวง ร.๙

นิยาย : ฟาริญา ภาคีย์

อ่าน 670
วิจารณ์ 2
แนว:
จำนวน:
24 ตอน
แต่งเมื่อ:
วันที่ 12 เม.ย. 2560 19:26 น.

(แก้ไขเนื้อหาล่าสุดเมื่อ โดย เจ้าของบทความ)

ผู้แต่ง Odin
ขีดเขียนฝึกหัด (75)
เด็กใหม่ (3)
เด็กใหม่ (0)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

ตอน 1. วันที่บังเอิญ

เขียนเมื่อ วันที่ 12 เม.ย. 2560 19:32 น.
•»

บนถนนสีลมในเช้าวันจันทร์ที่แสนยุ่งวุ่นวาย ท้องถนนติดขัดไปด้วยรถแผ่เป็นแพทั้งขาเข้าและขาออก เสียงเครื่องยนต์ เสียงบีบแตรดังเซ็งแซ่ ควันจากท่อไอเสียของรถยนต์จำนวนหลายร้อยคันบนท้องถนน ทำให้บรรยากาศยามเช้าของถนนกลางเมืองแห่งนี้ดูขมุกขมัว หากคนเมืองทุกชีวิตที่คุ้นเคยกับบริเวณนี้คงชาชิน มิเห็นเป็นเรื่องแปลกใดๆ สังคมเมืองก็อย่างนี้เป็นธรรมดา

ท่ามกลางรถราที่จอดติดอยู่บนถนน รถญี่ปุ่นคันเล็กสีเหลือง ดูเป็นที่สะดุดตา กับผู้คนที่สัญจรไปมาบนท้องถนน ด้วยรถราส่วนใหญ่มักเป็นสีเทา เงิน บรอนซ์ หรือไม่ก็ดำ รถคันเล็กนั้นเคลื่อนที่ไปได้ทีละนิดๆ ตามจังหวะการจราจรที่แสนติดขัด

“โอ๊ย! เมื่อไหร่จะขยับเนี่ย จะไม่ทันอยู่แล้ว” เสียงกระวนกระวายของสาวเจ้าของรถที่อยู่หลังพวงมาลัยดังขึ้น ขณะตัวก็ชะเง้อชะแง้มองไปข้างหน้า

“เฮ้อ! ไม่ทันแน่ๆเลย” เสียงบ่นกระปอดกระแปดแล้วยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดู บ่งบอกเวลาเจ็ดโมงครึ่งเป๊ง ไม่นานรถก็ขยับ

“เย้ๆ ขยับแล้วๆ” เสียงใสเอ่ยอย่างดีใจ

 

ตึกสูงตระหง่านด้านหน้ากรุกระจกเกือบรอบอาคาร ป้ายข้างตึกที่พ่นสีบนกระจกดูนำสมัย เขียนชื่อตึกด้วยตัวอักษรขนาดใหญ่ ‘ภาค์ตะวัน

“ถึงแล้วๆ” หญิงสาวเจ้าของรถบอกกับตัวเองอย่างดีใจ แต่ขณะไม่เกินสิบเมตรจะเลี้ยวเข้าตึก รถสีเหลืองคันเล็กก็เกิดอาการกระตุก

“เฮ้ยๆไม่นะ ไม่นะ” หญิงสาวพยายามเหยียบคันเร่งไว้

“จะถึงแล้วอย่าเพิ่งทำกันอย่างนี้นะ”

แต่แล้วเครื่องก็ดับลงตรงปากทางเข้าตึกใหญ่นั้นพอดี

“โอ๊ย! ให้มันได้อย่างนี้สิ” หญิงสาวกระแทกเสียงอย่างเซ็งอารมณ์ หันไปมองด้านหลังก็เริ่มเห็นเค้าของความยุ่งเหยิง รถที่จะเลี้ยวเข้าเริ่มต่อคิวยาวหลังรถเธอ เริ่มมีเสียงบีบแตรดังขึ้น หญิงสาวถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วเปิดประตูลงจากรถ

ยามที่ประจำอยู่หน้าตึกใหญ่เดินตรงรี่เข้ามา เธอรู้สึกหดหู่หนักขึ้นไปอีกเมื่อเห็นว่าผู้ที่เดินตรงเข้ามาคือ รปภ. อาวุโสที่อายุอานามน่าจะปาไปเจ็ดสิบกว่าแล้ว ด้วยผมขาวไปหมดทั้งศีรษะ หนำซ้ำร่างยังผอมแกร็น

“ไอ้หนู รถจอดขวางอย่างนั้น รถคันอื่นเลี้ยวเข้าตึกกันไม่ได้แล้ว”

“ค่า คุณลุง” ในใจอยากจะเรียกคุณตาเหลือเกิน แต่กลัวแกจะน้อยใจไม่ช่วยซะก่อน

“รถหนูเสียค่ะลุง เอ เอายังไงดี” เธอหันซ้ายขวา รถติดยาวในเลนที่รถเธอขวางอยู่ รถแต่ละคันต้องค่อยๆอ้อมรถเธอเพื่อเลี้ยวเข้าตึก

“คุณลุงขับรถเป็นไหม”

ลุงรปภ.พยักหน้ารับ

“ดีเลย งั้นลุงเข้าไปประคองพวงมาลัยให้หน่อยนะคะ เดี๋ยวหนูจะเข็น”

“จะไหวเหรอหนู มา ลุงเข็นให้ดีกว่า”

เธอรีบส่ายหน้า “ไม่เอาลุง เดี๋ยวลุงเป็นลมไปหนูแย่เลย”

แล้วผู้คนที่สัญจรไปมาแถวนั้นก็ได้เห็นภาพ หญิงสาวร่างเล็กพยายามดันท้ายรถสีเหลืองอย่างเต็มที่ แต่รถของเธอไม่มีการขยับเขยื้อนใดๆเลย

 

“คิดว่าตัวเองเป็นซุปเปอร์เกิร์ลหรือไง!” เสียงห้าวดังจากด้านหลังทำให้หญิงสาวหันไปมอง

ชายหนุ่มในชุดนักขี่จักรยานเต็มยศ สวมหมวกนิรภัยสำหรับขี่จักรยานโดยเฉพาะ

เธอมองเขาตาค้างไปเสี้ยววินาที โอ้แม่เจ้า! หลุดมาจากทัวนาเมนต์ไหนเนี่ย!

เขามองตากลมโตของเธอที่มองเขาอย่างกับตัวประหลาด แล้วเดินไปเรียกรปภ.ลงมา

“ลุงครับ ออกมาดีกว่า เดี๋ยวผมจัดการตรงนี้เอง”

เขาจัดการสั่งให้เธอกับคุณลุงรปภ.ที่ดูงงๆไปช่วยกันดันท้ายรถ ส่วนตัวเขาดันจากประตูรถด้านคนขับ ขณะที่มือหนึ่งจับพวงมาลัยรถบังคับทิศทางของรถไปด้วย เมื่อเข็นเข้ามาใต้ตัวตึกได้รปภ.อีกหลายคนด้านในก็วิ่งเข้ามาช่วย เขาดูเป็นที่รู้จักในหมู่รปภ. เสียงห้าวๆห้วนๆของเขาสั่งเหล่ารปภ.ให้เข็นรถเธอไปจอดในที่จอดรถที่ว่างอยู่สองที่ด้านหน้าทางขึ้นตึกพอดี

ชายหนุ่มเปิดฝากระโปรงรถขึ้น สำรวจตรวจตราเครื่องยนต์กลไก

“ขอบคุณมากนะคะ ที่ช่วย” เธอเดินเข้าไปขอบคุณเขา

ชายหนุ่มก้มๆเงยๆอยู่หน้าเครื่องยนต์ ไม่ตอบสนองกับคำขอบคุณของเธอ หญิงสาวได้แต่ยืนกระสับกระส่าย

“นี่คุณไม่เคยดูเครื่องบ้างเลยเหรอ! น้ำในหม้อน้ำก็เหลือน้อย ดีนะความร้อนไม่ขึ้น” เขาบ่น ตายังมองอยู่ที่หม้อน้ำรถ

หญิงสาวมองนาฬิกาข้อมือไปมา แปดนาฬิกาห้านาทีแล้ว

“คุณ ขอบคุณที่ช่วยนะ แต่ชั้นต้องไปแล้ว”

ชายหนุ่มจึงเงยหน้าขึ้นมา “แล้วคุณจะทิ้งรถไว้อย่างนี้เหรอ” เขาพูดพร้อมเลิกคิ้วคมเข้มเหมือนวาดขึ้นสูง

หญิงสาวร้อนรน หันไปบอกกับกลุ่มรปภ.ที่ยืนมองกันอยู่

“พี่ๆรปภ. ขอจอดรถไว้ตรงนี้ก่อนนะคะ ไม่นาน หนูต้องขึ้นไปข้างบนก่อน ไม่ทันแล้วจริงๆ แล้วเดี๋ยวจะมาจัดการต่อ นะคะ” เธอไม่รอคำตอบ หันมาบอกกับชายหนุ่มอีกที

“ขอบคุณคุณมากจริงๆ ชั้นขอตัวก่อนนะ” เธอวิ่งตื๋อเข้าไปในตัวตึกทันที ไม่สนใจเสียงอุทานของเขา

“อ้าว เฮ้ย!”

 

 

•»
บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

0
โหวต 0 /10 คะแนน
จากสมาชิก 0 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

0 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

0 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

0 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...