น้อมรำลึกถึงพ่อหลวง ร.๙

นิยาย : ดาวเสมอดิน

อ่าน 1,458
วิจารณ์ 5
แนว:
จำนวน:
35 ตอน
แต่งเมื่อ:
วันที่ 10 เม.ย. 2560 21:31 น.

(แก้ไขเนื้อหาล่าสุดเมื่อ โดย เจ้าของบทความ)

ผู้แต่ง Odin
ขีดเขียนเต็มตัว (210)
เด็กใหม่ (5)
เด็กใหม่ (0)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

ตอน 1. Meet

เขียนเมื่อ วันที่ 10 เม.ย. 2560 21:34 น.

( แก้ไขเมื่อ วันที่ 25 มิ.ย. 2560 09:49 น. โดย เจ้าของบทความ )

•»

 

สองสาวกับหนึ่งหนุ่ม กำลังยืนเบียดเสียดผู้คนชะเง้อชะแง้มองอยู่หน้าประตูผู้โดยสารขาเข้าระหว่างประเทศของสนามบินสุวรรณภูมิ รั้วเหล็กกั้นเป็นแนวยาวมีผู้คนจับจองที่เพื่อรอเพื่อนและญาติมิตร ไม่มีช่องว่างให้แทรกตัวเข้าไปได้ พวกเธอได้แต่ยืนอยู่แถวหลังยืดคอจนยาวเป็นยีราฟเพ่งมองคนที่เดินผ่านออกมาเป็นสาย

“ทำไมยังไม่มากันอีกล่ะคะเนี่ย” ตรีโกณหนุ่มเดียวในกลุ่มหันมาบ่นกับสองสาว มือก็ชูป้ายเวลคัมที่มีชื่อของกลุ่มผู้ที่ทั้งสามกำลังรอ

“นั่นสิ เครื่องก็ไม่ได้ดีเลย์นะ” ณัฐมนเงยหน้าเหลียวมองจอตารางการบินที่มีไฟกระพริบวับแวมแขวนอยู่เยื้องไปทางหนึ่ง

“เดี๋ยวพายไปรอด้านโน้นนะ เผื่อพวกเขาเลี้ยวไปอีกด้าน” พัณนิชาบอกกับเพื่อน เมื่อเห็นว่าอีกฟากหนึ่งของรั้วเหล็กพอจะมีที่อยู่บ้าง

 

พัณนิชายืนชูป้ายรอรับจนเมื่อยแขน ผู้โดยสารคนแล้วคนเล่าที่เดินออกมาไม่มีใครสนใจป้ายที่เธอถือเลย บางคนมองมาบ้างแล้วก็ผ่านเลยไป จนแทบจะไม่เหลือทั้งผู้รอและผู้โดยสารบริเวณนี้แล้ว หญิงสาวจึงลดป้ายลงแค่ระดับอก เอาศอกวางบนโครงเหล็กมือเท้าคางหันไปยังเพื่อนๆที่อยู่อีกด้าน แต่เห็นไม่ชัดนักเพราะมีกลุ่มคนบังอยู่ เมื่อเธอหันกลับมาเพื่อจะมองประตูทางออกอีกครั้ง กลับต้องชะงักไป

ชายร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อกล้ามสีดำกางเกงยีนส์สีน้ำเงิน ผมสั้นสีทอง ใบหน้าคมด้วยจมูกที่โด่งเป็นสันตามเชื้อชาติ ผิวขาวเหมือนหยวกกล้วย แม้จะสวมใส่แว่นตาดำบดบังสายตาแต่เธอก็รู้ว่าเขากำลังจ้องมาอยู่

หญิงสาวก้าวถอยหลังเมื่อรู้สึกว่าฝรั่งรายนี้ยืนชิดเหลือเกิน เขายังคงมองเธอและยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นไม่ขยับไปไหน พัณนิชาจึงเป็นฝ่ายเดินห่างออกมาพลางยกป้ายในมือขึ้นสูงอีกครั้ง สนใจคนที่เดินออกมาจากประตูใหม่อย่างตั้งใจ

แต่แล้วใครบางคนก็ตามมายืนอยู่ใกล้ๆตัวอีก

“คุณรอใครอยู่เหรอ” เขาถาม พลางดันแว่นดำขึ้นไปไว้บนศีรษะ เผยให้เห็นดวงตาสีเขียวมรกต เหมือนเครื่องประดับที่โดดเด่นออกมาจากใบหน้า

ทว่าด้วยความระแวง พัณนิชาทำหน้าขรึมเสียงขรึมใส่ “ขอโทษนะ คุณช่วยหลบไปหน่อย”

ท่าเลิกคิ้วและอมยิ้มน้อยๆของเขาทำให้เธอหงุดหงิด จึงคิดเดินหนีดื้อๆแต่เขากลับเอ่ย 

“ผมคือคนที่คุณกำลังรอนะ”

พัณนิชาทำตาโต จ้องเขาอย่างประเมิน “ไม่จริงหรอก ฉันรอคนสี่คนไม่ใช่คุณคนเดียว!”

“อ้าว! คุณจะไม่รอผมได้ยังไง ก็ชื่อที่คุณถือหราอยู่ในมือน่ะมันชื่อผม!”

หญิงสาวรีบหันป้ายในมือกลับมาดูแล้วพึมพำชื่อที่เขียนอยู่

“ใช่!” เขาทำเสียงสูง แล้วชี้อักษรบนป้ายทีละคำ “นี่ชื่อต้น และนี่นามสกุลผม” ดวงตาสีสวยมองเธอเขม็ง “เพราะฉะนั้น คุณไม่รอผมแล้วคุณจะรอใครล่ะ”

พัณนิชารู้สึกเสียหน้า แต่ไม่ยอมเสียฟอร์ม เธอมองเลยไปข้างหลังเขา “คุณมากันสี่คนไม่ใช่เหรอ แล้วเพื่อนคุณไปไหนหมดล่ะ”

เขายักไหล่ “ไม่รู้ ตอนแรกก็เดินมาด้วยกัน แต่พอผมเห็นชื่อตัวเอง ก็เดินเข้ามาหาคุณนี่ไง”

พัณนิชาไม่อยากถามอะไรมากไปกว่านี้แล้ว เธอพาเขาเดินไปหากลุ่มเพื่อนๆ  

แล้วก็เป็นดังคาด เพื่อนทั้งสองกำลังต้อนรับชาวตะวันตกอีกสามคนอยู่พอดี ทั้งหมดมีเป้กันคนละใบ แต่งตัวก็คล้ายๆกันเหมือนเตรียมรับอากาศร้อนของที่นี่มาเป็นอย่างดี

เมื่อณัฐมนบอกว่าเธอคือเพื่อนอีกคนหนึ่ง ชายหนุ่มทั้งสามก็แนะนำตัว

“ผมเบนครับ”

“ผมสเวน ยินดีที่ได้พบ”

สองคนแรกยื่นมือมาทักทายตามธรรมเนียม แต่คนสุดท้ายเพียงแค่บอกชื่อตัวเองเฉยๆ

“ผม โอดิน”   

พัณนิชากวาดตามองทั้งสามคร่าวๆ ความคิดแรกที่แล่นขึ้นมา เบนเป็นฝรั่งตัวเล็กอย่างไม่น่าเชื่อ เขาเตี้ยกว่าเธออีก ส่วนสเวนผอมจนหน้าตอบ ดวงตาโตลึกโหล ผมฟูสีน้ำตาลไหม้ยาวประบ่าเหมือนพวกศิลปิน แต่ใบหน้ายิ้มแย้มดูเป็นกันเอง โอดินดูขรึมไม่ยิ้มเลย ใบหน้าคมด้วยจมูกโด่งแหลม ดวงตากลมในเบ้าลึก หนวดบางๆและเคราสั้นแต่หนารอบคาง ทำให้ดูคล้ายคนตะวันออกกลาง  

“นายเดินหลงไปทางไหนมาไรด์” โอดินถามเพื่อน

ตาสีมรกตมองเธอขณะตอบเพื่อน “ไม่ได้หลง ก็เดินตามป้ายชื่อมานี่ไง” เขาชี้ป้ายที่อยู่ในมือเธอ พัณนิชารีบส่งป้ายชื่อคืนใส่มือตรีโกณ ขณะที่เพื่อนรับโดยไม่มองเพราะสายตาอยู่ที่ผู้มาใหม่ พลางถามเสียงออดอ้อน

“แล้วสุดหล่อคนนี้คือใครค๊า”

“แหม เห็นคนหน้าตาดีเป็นไม่ได้เลยยัยตรี เก็บอาการหน่อย” ณัฐมนหันไปดุเพื่อนทีเล่นทีจริง แต่ตรีโกณดูจะไม่สนใจ ยื่นหน้ายื่นตาถามด้วยตัวเอง “วอท ยัวร์ เนม ค๊า...”

ชายหนุ่มข้างตัวเธอหัวเราะอย่างไม่ถือสา “ผมชื่อไรเดอร์”

“ว้าย ชื่อก็หล่อ” ตรีโกณถือวิสาสะแตะกล้ามแขนของเขา “ชื่อตรีโกณนะคะ ออร์ ตรี ที อาร์ อี น่ะค่ะ”

“ไปเถอะพวกเรา ไหนๆก็เจอครบแล้ว รถรอนานแล้ว” พัณนิชาตัดบท หากกำลังจะก้าวออกไปกัน ไรเดอร์ก็ขัดขึ้น

“คุณยังไม่ได้แนะนำตัวกับผมเลย” เขามองเธอเขม็ง

หญิงสาวมองคนอื่นๆที่เดินจ้ำกันไปข้างหน้าแล้วจึงรีบเอ่ยเร็วๆ “พัณนิชาค่ะ” กำลังจะเดินต่อเขาก็ยื่นมือมาตรงหน้า

“ผมไรเดอร์ เทดเดอร์”

เธอยื่นมือออกไปอย่างเสียไม่ได้ “ค่ะคุณเทดเดอร์”

แปลกที่เขาสัมผัสเพียงเบาๆแล้วปล่อยในทันที ดูสุภาพขัดกับลักษณะยียวนของเจ้าตัว “เรียกผมว่าไรด์ก็พอ”

ขณะเดินตามกลุ่มเพื่อนออกไปด้านนอก เขาก็ถาม

“คุณชื่อเล่นว่าพายเหรอ เห็นเพื่อนเรียก”  

 เมื่อเธอตอบว่าใช่ เขาก็พูดต่อ

“คุณไม่ได้ดูน่ากินเหมือนพาย”

เธอชักสีหน้าใส่เมื่อเห็นเขายิ้มมุมปาก “มาจากพายอาร์ สูตรทางคณิตศาสตร์น่ะรู้จักหรือเปล่า”

เขาหัวเราะ “ถึงผมไม่ได้เรียนสายวิทย์ ผมก็เก่งเลขอยู่นะ แล้ว...ยกกำลังสองด้วยหรือเปล่า”

ท่ายักคิ้วขึ้นข้างหนึ่งกับมุมปากที่เม้มน้อยๆ ดูกวนประสาทนัก พัณนิชาส่งสายตาดุๆให้แทนก่อนจะจ้ำเดินนำออกไป

•»
บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

8.9
โหวต 8.9 /10 คะแนน
จากสมาชิก 3 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

8.7 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

9 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

9 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...