น้อมรำลึกถึงพ่อหลวง ร.๙

นิยาย : Otome Game !? แย่แล้วค่ะ ฉันเกิดใหม่เป็น [นางเอก]

อ่าน 98
วิจารณ์ 2
แนว:
จำนวน:
4 ตอน
แต่งเมื่อ:
วันที่ 24 ธ.ค. 2559 12:54 น.
ผู้แต่ง ฮานามิจัง
ขีดเขียนดีเด่น (380)
เด็กหัดเขียน (22)
เด็กหัดอ่าน (37)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

ตอน 1. เธอคือฉัน ฉันคือเธอ เธอคือใคร แล้วฉันถามไปทำไม?

เขียนเมื่อ วันที่ 24 ธ.ค. 2559 14:30 น.

( แก้ไขเมื่อ วันที่ 24 ธ.ค. 2559 14:32 น. โดย เจ้าของบทความ )

•»

"ระวัง!!"

 

เอี๊ยดดดดด!! โครม!!!

.

.

.

เกิดอะไรขึ้นกันนะ?

จำได้ว่า ฉันอยู่ที่ลานจอดรถ กำลังจะเดินกลับหอไปอ่านนิยายในเว็บ จู่ๆได้ยินเสียงแหวกอากาศพอหันไปก็พบรถทัวร์กำลังจะคว่ำลงมาทับ แล้วจากนั้นก็--วูบ!

อา ฉันอยู่โรงบาลเหรอ?

 

ทว่าพอลืมตาแล้ว ที่นี่ไม่น่าจะใช่โรงบาลนะ? ผนังสีโอรสแขวนรูปป้าแก่ๆไว้ พื้นเรียบๆสีมืดๆไม่ใช่กระเบื้อง ม่านสีเขียวอ่อนบนหน้าต่าง และกระจก...

 

        มองไปนอกหน้าต่างเห็นวิวของธรรมชาติ...ธรรมชาติมากไปจนเหมือนอยู่ในหมู่บ้านที่ความเจริญยังเข้าไม่ถึง

               พอลองมองเข้าไปในกระจก...ใครวะ เด็กสาวตัวเล็กน่ารักน่าถนุถนอมผู้มีดวงตาสีทับทิมงดงาม พอฉันยกมือลูบแก้มตัวเองเด็กสาวในกระจกก็ลูบแก้มตัวเองในกระจกตาม

 

  เธอคือฉันงั้นเหรอ?

            เอ๊ะ...เธอคือฉัน ?

 

"Ehhhhhhhhhhhhhh!?"

 

...

ม่ายยยยยยยยยย ฉันตายแล้ว!? รับไม่ได้เฟ้ยยยย! มั่ยยยยยยย!!

ฉันกรีดร้องในใจหนักๆ ตายไม่รู้ตัว? นรกไม่ได้ไปลัดมาเกิดใหม่เลย พระเจ้าออกมาให้พรมาแจ้งว่าตายแล้วไม่มี ความทรงจำเจ้าของร่างแท้จริงก็ไม่มาอีก มันหนักหนาเกินไปแล้ว!!!

 

"มิริน!  เกิดอะไรขึ้น!?"เสียงเด็กผู้ชายมาพร้อมกับเสียงประตูเปิด อา..อย่างกับว่ากำลังซ่อนตัวจากเจ้าฆาตกรโรคจิต"ไม่เป็นไรนะ พี่อยู่นี่แล้ว"

เสียงเดินออกห่างจากจุดที่ฉันอยู่มากขึ้น ให้เดาว่าเขากำลังเดินไปที่เตียงและดึงผ้าห่มขนสัตว์นุ่มๆสีน้ำตาลออก และ.."เฮ้ย!? นี่มันหมอน!?"

 

จากนั้นฉันก็ได้ยินเสียงของถูกรื้อกระจัดกระจายเหมือนเวลาที่หาของและหาไม่เจอ และถ้าเดา เด็กนั่นกำลังหา'ฉัน'

ก่อนเขาจะวิ่งออกไปข้างนอกพร้อมตะโกน"ทุกคน!! มิรินหายตัวไป!!!"

 

ฉันเดินออกมาจากหลังประตูอย่างสงบ แอบอ้าปากค้างเล็กน้อยกับสภาพเหมือนผ่านสมรภูมิรบทั้งที่ก่อนหน้านี้โล่งสะอาดตานัก ก่อนที่ฉันจะปิดประตูแล้วกลับขึ้นไปนอนอย่างสงบเสงี่ยมที่เดิม หายใจเข้าออกเพื่อสงบอารมณ์ตัวเอง

   ทั้งอารมณ์สับสนวุ่นวายจนเรียบเรียงไม่ถูกนั่น และความรู้สึกอยากหัวเราะดังๆแบบคนบ้า

 

 

แล้วทำไมฉันต้องทำแบบนั้นด้วยนะ ?

            ...เพราะฉันเป็นคนบ้าไงหล่ะ

•»
บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

0
โหวต 0 /10 คะแนน
จากสมาชิก 0 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

0 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

0 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

0 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...